Συντάκτης: ΔΥΟ Newsroom

  • Γιατί είμαστε ωχροί όταν αρρωσταίνουμε;

    Γιατί είμαστε ωχροί όταν αρρωσταίνουμε;

    Είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουν οι φοιτητές της Ιατρικής: να κοιτάζουν προσεκτικά την όψη των ασθενών τους, διότι από το χρώμα του προσώπου τους μπορούν να αποκομίσουν μια πρώτη, αρκετά κατατοπιστική εικόνα για την κατάσταση της υγείας τους.

    Το δέρμα μπορεί να έχει πολλές αποχρώσεις. Μπορεί να είναι καφετί ή ρόδινο, εξαιρετικά σκούρο ή σχεδόν λευκό. Η απόχρωσή του εξαρτάται από τα γονίδια που ρυθμίζουν την παραγωγή της μελανίνης (είναι η χρωστική ουσία του σώματος) και  δεν έχει καμία σχέση με την υγεία.

    «Tο υγιές χρώμα του δέρματος οφείλεται στο χρώμα του αίματος που κυκλοφορεί στα αγγεία κάτω από την επιδερμίδα», λέει ο Δρ Μάρκος Μιχελάκης, Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος (Αισθητική Δερματολογία-Δερματοχειρουργική). «Τα αγγεία αυτά είναι τα τριχοειδή, που διαπερνούν τους ιστούς του δέρματος. Αναλόγως με το χρώμα που έχει το αίμα σε αυτά, αποκτά το δέρμα κυρίως του προσώπου μια υγιή ροδαλή χροιά ή γίνεται χλωμό ή, ευτυχώς σπανιότερα, κυανό».

    Η ωχρότητα του προσώπου γίνεται αμέσως αντιληπτή από τους άλλους. Το 2018 είχε δημοσιευθεί μελέτη που έδειξε πως όταν ένας ασθενής μπαίνει σε ένα δωμάτιο, οι γύρω του μπορούν σε σημαντικό ποσοστό να αντιληφθούν ότι δεν είναι καλά, ακόμα κι αν δεν βήχει ούτε έχει κάποιο άλλο εμφανές σύμπτωμα νόσου.

    Η μελέτη, που είχε πραγματοποιηθεί από επιστήμονες του Πανεπιστημίου Καρολίνσκα, στη Σουηδία, είχε δείξει πως στο 64% των περιπτώσεων μπορούμε να ξεχωρίσουμε το πρόσωπο ενός υγιούς ατόμου από εκείνο ενός ασθενούς.

    Όπως εξηγεί ο κ. Μιχελάκης, το χρώμα του αίματος καθορίζεται από τα κύτταρά του. Τα πιο πολυπληθή κύτταρα του αίματος είναι τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τα οποία δεσμεύουν οξυγόνο από τους πνεύμονες για να το μεταφέρουν σε όλο το σώμα. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια είναι πλούσια σε αιμοσφαιρίνη, μία πρωτεΐνη η οποία περιέχει σίδηρο. Όταν ο σίδηρος εκτεθεί στο οξυγόνο «σκουριάζει», δηλαδή γίνεται κόκκινος. Έτσι όμως αποκτά και η αιμοσφαιρίνη φωτεινό κόκκινο χρώμα, με αποτέλεσμα να δημιουργείται το κόκκινο χρώμα του αίματος.

    «Όταν ρέουν στα τριχοειδή αγγεία άφθονα ερυθρά αιμοσφαίρια (που περιέχουν σίδηρο) και υπάρχει άφθονο οξυγόνο (το άτομο, δηλαδή, είναι υγιές), το αίμα στα τριχοειδή αγγεία είναι κατακόκκινο και έτσι αποκτά το δέρμα του προσώπου ροδοκόκκινη χροιά», λέει ο κ. Μιχελάκης. «Αν όμως ένας άνθρωπος έχει μειωμένη ροή ερυθρών αιμοσφαιρίων στα τριχοειδή αγγεία του δέρματος, τότε το δέρμα του χλωμιάζει».

    Αν και συνήθως συσχετίζουμε την ωχρότητα με το δέρμα του προσώπου, αυτή μπορεί να εκδηλωθεί και σε άλλα σημεία του σώματος, όπως στα νύχια, στα χείλη, τα ούλα και τη γλώσσα. Μάλιστα η γενικευμένη ωχρότητα είναι πιο ανησυχητική, διότι η τοπική στο πρόσωπο εμφανίζεται εύκολα, ακόμα κι όταν ένας άνθρωπος είναι απλώς πολύ κουρασμένος.

    Πού θα μπορούσε όμως να οφείλεται η μειωμένη ροή των ερυθρών αιμοσφαιρίων που προκαλεί την ωχρότητα; Υπάρχουν πολλές καταστάσεις που θα μπορούσαν να την προκαλέσουν, απαντά ο ειδικός. Μία κλασική αιτία είναι η αφυδάτωση που μπορεί να οφείλεται, π.χ., σε διάφορες λοιμώξεις όπως η γρίπη ή ακόμα και αυτή που προκαλεί ο νέος κορωνοϊός. Σε περίπτωση αφυδάτωσης ο οργανισμός μειώνει την ροή αίματος προς τα δευτερεύοντα όργανα (όπως το δέρμα και τα άκρα) για να έχει μεγαλύτερα αποθέματα για τα ζωτικά (όπως η καρδιά, ο εγκέφαλος και οι πνεύμονες). Την ίδια αντίδραση προκαλεί και η επικίνδυνα χαμηλή αρτηριακή πίεση (shock).

    Μία από τις σοβαρότερες λοιμώξεις που προκαλεί ωχρότητα είναι η σήψη (παλαιότερα λεγόταν σηψαιμία) η οποία εκδηλώνεται όταν εισβάλλουν βακτήρια στο αίμα, προκαλώντας βλάβη στα ερυθρά αιμοσφαίρια.

    Η αναιμία επίσης μπορεί να οδηγήσει σε ωχρότητα, αλλά με διαφορετικό μηχανισμό (εμποδίζει το αίμα να έχει επαρκή αριθμό υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων και όχι τη ροή των κυττάρων αυτών). Ο πιο συνηθισμένος τύπος είναι η σιδηροπενική αναιμία, η οποία οφείλεται στην έλλειψη σιδήρου. Η αναιμία μπορεί να προκληθεί από διάφορα αίτια που κυμαίνονται από διατροφή ανεπαρκή σε σίδηρο και αιμορραγία (π.χ. από το πεπτικό που δεν γίνεται αντιληπτή ή κατά την έμμηνο ρύση) έως καρκίνο. Γι’ αυτό και η αναιμία πάντοτε διερευνάται, ώστε να βρεθεί η αιτία της.

    Ωχρότητα στο δέρμα μπορεί να προκαλέσει και η ανεπάρκεια βιταμίνης Β12. Αυτή εκδηλώνεται όταν η γαστρεντερική οδός δεν μπορεί να απορροφήσει αποτελεσματικά τη βιταμίνη από τα τρόφιμα. Η ανεπάρκεια αυτής της βιταμίνης οδηγεί σε αναιμία.

    Υπάρχει, όμως, περίπτωση να είναι ο αριθμός των ερυθρών αιμοσφαιρίων φυσιολογικός, αλλά ο οργανισμός να μην προσλαμβάνει αρκετό οξυγόνο. Σε τέτοια περίπτωση το δέρμα μπορεί αρχικά να χλωμιάσει αλλά ύστερα να σκουρύνει ή ακόμα και να αποκτήσει μια φαινομενικά μπλε χροιά (κυάνωση).

    «Τα αναπνευστικά προβλήματα μπορεί να προκαλέσουν ωχρότητα, διότι εμποδίζουν την επαρκή πρόσληψη οξυγόνου», εξηγεί ο κ. Μιχελάκης. «Τα προβλήματα αυτά μπορεί να είναι χρόνια (όπως η χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια) ή οξέα (όπως μια κρίση άσθματος ή μια βαριά λοίμωξη του αναπνευστικού). Όταν τα αναπνευστικά προβλήματα είναι σοβαρά, μπορεί να οδηγήσουν σε έλλειψη οξυγόνου με συνέπεια την κυάνωση».

    Οι δυσκολίες στην αναπνοή που είναι αρκετά σοβαρές ώστε να προκαλούν ωχρότητα, υποδηλώνουν ότι ο ασθενής δεν προσλαμβάνει αρκετό οξυγόνο και είναι σημαντικό να αξιολογούνται επειγόντως από τον γιατρό, προειδοποιεί ο ειδικός. Επείγουσα αξιολόγηση απαιτείται και όταν η ωχρότητα εμφανίζεται στη διάρκεια ενός επεισοδίου αιμορραγίας ή σε ένα βρέφος με λοίμωξη του αναπνευστικού.

    Όταν, όμως, η ωχρότητα είναι το μοναδικό εμφανές σύμπτωμα σε ένα άτομο, μπορεί να περιμένει μια-δυο μέρες για να δει αν θα εξελιχθεί. Αν η ωχρότητα δεν υποχωρήσει ή επιδεινωθεί, πρέπει να την αξιολογήσει ένας γιατρός.

    Όσον αφορά τέλος την ωχρότητα που συνοδεύεται από ορισμένα άλλα συμπτώματα, καλό είναι επικοινωνούν οι ασθενείς με τον γιατρό για να τους πει τι να κάνουν. Τέτοια συμπτώματα είναι ο υψηλός πυρετός σε ενήλικα ή γενικώς ο πυρετός σε βρέφος, οι διογκωμένοι λεμφαδένες, το οίδημα σε περιοχή τραυματισμού, ο κοιλιακός πόνος και η κίτρινη χροιά στο δέρμα ή στα μάτια.

  • Μασάμε Αργά Σημαίνει Ζούμε Καλά

    Μασάμε Αργά Σημαίνει Ζούμε Καλά

    Όλα ξεκινούν από το μυαλό. Αυτό είναι μία πραγματικότητα, που αγγίζει πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας, όπως και της διατροφής.

    Το μυαλό μας λοιπόν μπορεί να γίνει πολύ πειστικό, ακόμη κι όταν πρόκειται για αλλαγές στις συνήθειές μας.Αρκεί να το θέλει (το θυμικό) και να εκπαιδευτεί σωστά προς την επιθυμητή κατεύθυνση (η προσπάθεια).Μία από τις αλλαγές που πρέπει να κάνουμε το 2019, είναι να μασάμε αργά το φαγητό που καταναλώνουμε. Η δικαιολογία που χρησιμοποιούμε οι περισσότεροι, είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος και τρώμε πάντα πολύ γρήγορα. Στην πραγματικότητα όμως μπορεί να αφιερώνεις τα ίδια λεπτά, αλλά να μην τα αξιοποιείς σωστά.

    Προτίμησε να δώσεις έμφαση στο γεύμα σου και όχι να παίζεις με το κινητό την ώρα του lunch break. Το φαγητό αποτελεί μία ιεροτελεστία, μέσα από την οποία γεμίζουμε θετική διάθεση και ενέργεια για να συνεχίσουμε. Γιατί λοιπόν να μην του δίνουμε την απαραίτητη προσοχή;

    Το τρίπτυχο επίγνωση- έρευνα- απόλαυση θα φέρει το επιθυμητό για τον καθένα μας αποτέλεσμα!

    Άλλωστε ας μην ξεχνάμε και τους βουδιστές που υποστηρίζουν ότι δεν είμαστε αυτό που τρώμε, αλλά όλα εξαρτώνται από το ΠΩΣ τρώμε. Ο στόχος του mindful eating (γιατί ουσιαστικά γι’ αυτή τη θεωρία μιλάμε) είναι η σωστή ενημέρωση γύρω από τα θέματα διατροφής κι η αύξηση της απόλαυσης κατά την ώρα του φαγητού. Αν παραμένουμε συγκεντρωμένοι σε αυτό που τρώμε, μασάμε αργά και σωστά, το πιο πιθανό είναι να χορτάσουμε με μικρότερη ποσότητα.

    Οι έρευνες που αποδεικνύουν πως πρέπει να μασάμε αργά.

    Σύμφωνα με μία ιαπωνική επιστημονική μελέτη, με επικεφαλής τον Τακαγιούκι Γιαμάτζι του Πανεπιστημίου της Χιροσίμα, το αργό μάσημα αποτελεί κρίσιμη αλλαγή στον τρόπο ζωής αφού μειώνει τον κίνδυνο μεταβολικού συνδρόμου.

    Όταν οι άνθρωποι τρώνε γρήγορα, δεν χορταίνουν εύκολα και τείνουν να ξαναφάνε. Επίσης το γρήγορο μάσημα προκαλεί μεγαλύτερες αυξομειώσεις του σακχάρου, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει σε ινσουλινοαντοχή» δήλωσε ο Γιαμάτζι.

    Όπως διαπιστώθηκε, όσοι μασούν γρήγορα έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα (11,6%) να εμφανίσουν μεταβολικό σύνδρομο, σε σχέση με όσους έτρωγαν με κανονικό ρυθμό (6,5%) ή με αργό (2,3%).

    Το μεταβολικό σύνδρομο εκδηλώνεται, όταν κάποιος έχει τρεις τουλάχιστον από τους εξής παράγοντες κινδύνου: παχυσαρκία ιδίως στην κοιλιά, υψηλό επίπεδο σακχάρου, υπέρταση, υψηλά τριγλυκερίδια και υψηλή «κακή» χοληστερίνη (LDL).

    Ποια είναι τα οφέλη του να μασάμε αργά:
    1. Απολαμβάνουμε το φαγητό μας και αντιλαμβανόμαστε κάθε γεύση του γεύματός μας.
    2. Εκτιμούμε περισσότερο τα γεύματα της ημέρας.
    3. Συνδεόμαστε με τον εαυτό μας και τις ανάγκες του οργανισμού μας τη δεδομένη στιγμή.
    4. Βοηθάμε στη διατήρηση των κιλών μας, αφού το γρήγορο μάσημα έχει αποδειχθεί πως ενδέχεται να οδηγήσει σε παχυσαρκία ή έστω στην αύξηση του βάρους μέσα στα χρόνια.
    5. Συμβάλλουμε στην καλύτερη πέψη.
    6. Επαναστατούμε σε μία δύσκολη καθημερινότητα και υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι οι μικρές αλλαγές στη διατροφή μας θα φέρουν τις μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας.

    Θαλής Παναγιώτου – Διατροφολόγος

  • Κατοικίδια: Σπουδαίος σύμμαχος στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης του παιδιού

    Κατοικίδια: Σπουδαίος σύμμαχος στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης του παιδιού

    Όλοι μας έχουμε δει μικρά παιδιά να τρέχουν να πιάσουν περιστέρια σε μια πλατεία, να αγκαλιάζουν ένα σκυλάκι, να κρατούν σφιχτά ένα γατάκι, να παρατηρούν μια χελώνα.

    Ένα ζωάκι είναι ένας εξαιρετικά υπομονετικός ακροατής, ένας συμπαίκτης με ιδιαίτερα ευχάριστα γνωρίσματα: Δεν κρίνει, δεν διακόπτει, δεν παρεμβαίνει σε καμία ιστορία που ένα παιδί τού αφηγείται, δείχνει πάντα κατανόηση σε κακούς βαθμούς, σε μια στεναχώρια, σε μια δύσκολη στιγμή. Είναι ένας σπουδαίος σύμμαχος στην ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης του παιδιού, που δεν θα το προδώσει ποτέ!

    Η επιστήμη έχει εμπεριστατωμένα εξετάσει τα πολλαπλά οφέλη των κατοικίδιων στην υγεία, στην ψυχική ανάπτυξη και την ευεξία των παιδιών. Οι μελέτες δείχνουν ότι τα ζώα μπορούν να λειτουργήσουν ως προστασία από στρεσογόνους παράγοντες, μετριάζοντας το αίσθημα της δυσφορίας που προκαλούν οι αγχωτικές εμπειρίες, μειώνοντας την αίσθηση του σωματικού και συναισθηματικού πόνου, ενώ η κατοχή ενός σκύλου, ειδικότερα, μπορεί να προάγει έναν πιο δραστήριο τρόπο ζωής.

    Τα κατοικίδια παρέχουν στα παιδιά συναισθηματική υποστήριξη και ένα αίσθημα ασφάλειας. Σε σχετική μελέτη βρέθηκε ότι νήπια και βρέφη που μεγαλώνουν με ένα ζώο συντροφιάς τείνουν να μην πιπιλούν τον αντίχειρά τους (κλασικό παράδειγμα συναισθηματικής ανασφάλειας), καθώς τρέφουν γνωστικά τον εγκέφαλο τους από την επικοινωνία με το ζωάκι που υπάρχει στο σπίτι, όταν οι γονείς είναι απασχολημένοι.

    Το κατοικίδιο μπορεί να ενδυναμώσει ουσιαστικά την κοινωνικότητα ακόμα και των πιο «δειλών» μικρών παιδιών. Μέσα στο σπίτι, το κατοικίδιο δεν συμμορφώνει το παιδί, αλλά το αποδέχεται και το αγαπά, με αποτέλεσμα το παιδί να θεμελιώνει καλύτερη εικόνα του εαυτού του. Έξω από το σπίτι, ένα παιδάκι που κάνει βόλτα με το κατοικίδιό του γίνεται εύκολα πόλος έλξης από άλλα παιδιά που θα πλησιάσουν να το χαϊδέψουν ή να παίξουν μαζί του, ενδυναμώνοντας την κοινωνική εικόνα του παιδιού.

    Η φροντίδα των σωματικών αναγκών του κατοικίδιου από το παιδί ενισχύει την κοινωνική ευθύνη αλλά και την αυτοεκτίμηση από την ικανοποίηση που παίρνει ως φροντιστής του κατοικίδιου, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει με τις αξίες της υπευθυνότητας και της εμπιστοσύνης.

    Εκτός από τις σωματικές ανάγκες του ζώου, τα παιδιά μαθαίνουν να φροντίζουν και τις συναισθηματικές ανάγκες του μικρού τους φίλου (π.χ., όταν είναι κουρασμένο και δεν θέλει να παίξει ή ακόμα όταν φοβάται στον κτηνίατρο). Με τον τρόπο αυτό διδάσκονται για τα συναισθήματα των άλλων και τα για δικά τους, μέσα από την αλληλεπίδραση. Ένα βασικό χαρακτηριστικό της συναισθηματικής νοημοσύνης είναι η «ενσυναίσθηση», η ικανότητα, δηλαδή, ενός προσώπου να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τα συναισθήματα του άλλου. Η ενσυναίσθηση βοηθά το παιδί στην αυτορρύθμιση και την οριοθέτηση της συμπεριφοράς του, σεβόμενο τις ανάγκες του άλλου. Με τη βοήθεια των γονέων, ένα κατοικίδιο μπορεί να προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία για την ανάπτυξη της έννοιας της «ενσυναίσθησης».

  • Χυμοί φρούτων: Η σημασία τους για την υγεία

    Χυμοί φρούτων: Η σημασία τους για την υγεία

    Οι χυμοί είναι μια πολύ ισχυρή πηγή θρεπτικών συστατικών για το ανθρώπινο σώμα. Με οποιαδήποτε μορφή και εάν καταναλωθούν, φρέσκοι, εμφιαλωμένοι, σε κουτιά ή ακόμη ύστερα από κατάψυξη, διατηρούν ένα πλούσιο περιεχόμενο σε θρεπτικές ουσίες που ευεργετούν τον ανθρώπινο οργανισμό.

    Η κατανάλωση χυμών είναι ισοδύναμο με την κατανάλωση φρούτων εκτός από το γεγονός ότι οι χυμοί δεν περιέχουν τις πολύτιμες φυτικές ίνες των φρούτων. Είναι καλύτερα κάποιος να τρώει φρούτα, αλλά το δεύτερο καλύτερο είναι να πίνει χυμούς. Οι χυμοί είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε λίπη. Περιέχουν όμως ψηλές ποσότητες βιταμινών, μεταλλικών στοιχείων και ιχνοστοιχείων, διότι χρειάζονται αρκετά τεμάχια φρούτων για να δημιουργηθεί για παράδειγμα ένα ποτήρι χυμού.

    Το κάθε είδος χυμού έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που επιδρούν θετικά στην υγεία:

    Χυμός μήλου: Ένα ποτήρι χυμού μήλου περιέχει περισσότερο κάλιο παρά μισή μπανάνα. Το κάλιο είναι σημαντικό στοιχείο για τον οργανισμό και παίζει ρόλο στη ρύθμιση της πίεσης. Ο χυμός μήλου είναι πιο ήπιος για το στομάχι, παρά οι χυμοί των εσπεριδοειδών. Έχει λιγότερες θερμίδες από τον χυμό των σταφυλιών.

    Χυμός καρότων: Ο χυμός καρότων είναι πάρα πολύ πλούσιος σε βιταμίνες. Ένα ποτήρι χυμού καρότου παρέχει στον οργανισμό μας 6 φορές περισσότερο βήτα-καροτένιο από την ελάχιστη ποσότητα που χρειάζεται καθημερινά ο οργανισμός μας. Το βήτα-καροτένιο προστατεύει την καρδιά, διότι παρεμβαίνει θετικά στον μεταβολισμό της κακής χοληστερόλης από τον οργανισμό μας. Ο χυμός καρότου είναι, επίσης, πλούσιος σε βιταμίνη C, η οποία είναι πολύ σημαντική για την άμυνα του οργανισμού μας εναντίον των μολύνσεων και για την πρόληψη του καρκίνου.

    Χυμός μούρων: Δεν περιέχει πολλή ζάχαρη στη φυσική του μορφή και είναι αρκετά οξύς. Για τον λόγο αυτό οι περισσότερες εμπορικές συσκευασίες προσθέτουν ζάχαρη και νερό. Παρά το γεγονός αυτό, ο χυμός μούρων είναι γνωστό ότι βοηθά στην πρόληψη των ουρολοιμώξεων. Ορισμένες έρευνες έδειξαν ότι όταν κάποιος πιει ένα ποτήρι χυμού μούρων μόλις αντιληφθεί τα πρώτα σημάδια ουρολοίμωξης, αυτό μπορεί να τον βοηθήσει, διότι καταπολεμούνται τα βακτηρίδια που είναι υπεύθυνα για τη μόλυνση. Επίσης ο χυμός μούρων είναι πλούσιος σε βιταμίνη C. Ένα ποτήρι χυμού μούρων περιέχει την ποσότητα βιταμίνης C που χρειαζόμαστε κάθε μέρα.
    Χυμός σταφυλιών: Ο χυμός σταφυλιών είναι πλούσιος σε φλαβονοειδείς ουσίες που έχουν προστατευτικό ρόλο για την καρδιά και βοηθούν στην πρόληψη θρομβωτικών φαινομένων που μπορεί να είναι η αιτία καρδιακών προσβολών και εγκεφαλικών επεισοδίων.

    Χυμός πορτοκαλιού: Ο χυμός πορτοκαλιού είναι ο πλέον δημοφιλής χυμός. Έχει εξαίρετη γεύση, αλλά είναι επίσης πολύ πλούσιος σε βιταμίνες και άλλα θρεπτικά στοιχεία. Περιέχει μαγνήσιο που είναι σημαντικό για την υγεία των οστών. Ένα ποτήρι χυμού πορτοκαλιού περιέχει 2 φορές την ποσότητα βιταμίνης C που χρειάζεται καθημερινά ο οργανισμός μας. Επίσης, ο χυμός πορτοκαλιού περιέχει φυλλικό οξύ, το οποίο βοηθά στην καλύτερη υγεία του αγγειακού συστήματος, με αποτέλεσμα να μειώνει τον κίνδυνο για καρδιακή προσβολή και εγκεφαλικά επεισόδια. Επίσης, το φυλλικό οξύ παίζει ρόλο στην πρόληψη δημιουργίας ανωμαλιών της σπονδυλικής στήλης, του νωτιαίου μυελού και του εγκεφάλου στα έμβρυα και συστήνεται για τις γυναίκες που προγραμματίζουν να μείνουν έγκυες. Υπάρχουν επίσης και χυμοί πορτοκαλιού, οι οποίοι εμπλουτίζονται σε ασβέστιο και μπορούν να είναι μια σημαντική εναλλακτική πηγή ασβεστίου για άτομα που δεν μπορούν να πίνουν γάλα λόγω προβλήματος με τη λακτόζη.

    Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι οι χυμοί είναι πολύτιμοι σύμμαχοί μας. Μπορούν να συμπληρώνουν τα φρούτα και τα λαχανικά που πρέπει να καταναλώνουμε κάθε μέρα. Παράλληλα, αποτελούν πολύτιμη πηγή νερού και ευεργετικών στοιχείων για τον οργανισμό μας. Στις ζεστές εποχές του χρόνου, που ο ήλιος καίει και οι ανάγκες σε νερό αυξάνονται, είναι προτιμότερο εκτός από το νερό, αντί να καταναλώνονται οποιαδήποτε άλλα βιομηχανικά ποτά, να προτιμούνται χυμοί κάτω από οποιαδήποτε μορφή συσκευασίας.

    Μικρές διαφορές ως προς τη διατροφική τους αξία έχουν οι φρέσκοι και οι τυποποιημένοι χυμοί φρούτων…

    Ελάχιστες διαφορές ως προς τη διατροφική τους αξία έχουν οι φρέσκοι χυμοί φρούτων από τους τυποποιημένους, σύμφωνα με ισπανική μελέτη που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of the Science of Food and Agriculture».

    Ερευνητές του Πανεπιστημίου Ciudad της Μαδρίτης με επικεφαλής τη δρα Πιλάρ Κάνο ανέλυσαν σε εργαστηριακές συνθήκες δείγματα παστεριωμένων χυμών από πορτοκάλι και τα συνέκριναν με δείγματα φρεσκοστυμμένου χυμού, επικεντρώνοντας τις μετρήσεις όχι μόνο στα επίπεδα της βιταμίνης C, αλλά και άλλων, αντιοξειδωτικών ουσιών, όπως τα φλαβονοειδή και τα καροτενοειδή. Τα αποτελέσματα των αναλύσεων δεν έδειξαν σημαντική διαφοροποίηση μεταξύ των φρεσκοστυμμένων και των παστεριωμένων φρουτοχυμών. Η επιστημονική ομάδα της δρα Κάνο σημειώνει ότι οι χυμοί φρούτων είναι η βασική πηγή των αντιοξειδωτικών ουσιών στον ανεπτυγμένο κόσμο.
    Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι προστατεύουν τον οργανισμό από τις ελεύθερες ρίζες και τη βλάβη που αυτές επιφέρουν στα κύτταρα. Σχολιάζοντας το αποτέλεσμα της μελέτης η δρ Γκέιλ Γκόλντμπεργκ του Βρετανικού Ιδρύματος Διατροφής τόνισε ότι η μελέτη είναι πράγματι ενδιαφέρουσα, αλλά θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι οι αντιοξειδωτικές ουσίες που περιέχουν οι τυποποιημένοι χυμοί φρούτων λειτουργούν τελείως διαφορετικά σε εργαστηριακές συνθήκες συγκριτικά με το ανθρώπινο σώμα.
    Αυτό σημαίνει ότι το αναμφισβήτητο πλεονέκτημα των φυσικών χυμών, που είναι ότι προσφέρουν καλύτερη γεύση, δεν είναι το μόνο, αλλά παράλληλα παρέχουν απλόχερα και τα συνολικότερα οφέλη της φύσης στον ανθρώπινο οργανισμό.

    Δημήτρης Γρηγοράκης, Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος, MSc

  • Κυτταρίτιδα: Η παθολογική προσέγγιση

    Κυτταρίτιδα: Η παθολογική προσέγγιση

    Το μεταβολικό σύνδρομο που είναι γνωστό στους περισσότερους από εμάς δεν έχει μόνον συνέπειες στα συστήματα του σώματος που συνήθως αναφέρονται.

    Νεότερα δεδομένα το συνδέουν σαφώς με αλλαγές στην εικόνα του δέρματος (χαλάρωση, κυτταρίτιδα). Το ευχάριστο είναι ότι η παθολογία που αναπτύσσεται κάτω από την επιφάνεια του δέρματος μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά και έτσι να οδηγηθεί μια γυναίκα όχι μόνο στην αντιμετώπιση των διαταραχών που είναι ορατές αλλά και στο ευρύτερο τοπίο της υγείας.

    Tι είναι η κυτταρίτιδα και ποια σχέση έχει με το μεταβολισμό μας;

    Αναφέρεστε στο συχνό πονοκέφαλο των γυναικών, τη λεγόμενη κυτταρίτιδα, που πολύ συχνά ταλαιπωρεί το σώμα τους, με τη γνωστή σε όλες δυσάρεστη εικόνα στους μηρούς και τους γλουτούς, με τις λακουβίτσες και τη θαμπή εικόνα, peau d’ orange. Όσον αφορά τη σχέση με το μεταβολισμό, συνηθίζω να εξηγώ στις γυναίκες, που έρχονται για να λύσουν το πρόβλημα τους, την παθοφυσιολογία, που κρύβεται πίσω από αυτήν τη διαταραχή. Εξηγώ, λοιπόν, ότι αυτό συμβαίνει, όταν οι εναποθέσεις λίπους “σπρώχνουν” εκ των έσω, δια μέσου του συνδετικού ιστού, κάτω από το δέρμα και “τσαλακώνουν” την επιφάνεια του δέρματος.

    Με ποιες άλλες ορολογίες συναντούμε την κυτταρίτιδα και ποια σχέση έχει με τη δερματική βλάβη από στρεπτόκοκκο ή σταφυλόκοκκο;

    Είναι εντελώς διαφορετική διαταραχή, αλλά κάνετε πολύ καλά που το αναφέρετε. Ειδικά, η από στρεπτόκοκκο είναι αυτή που αναφέρεται και ως flesh-eating infection (fasciitis). Για τη δική μας κυτταρίτιδα, που δεν έχει σχέση με αυτά, υπάρχουν πολλές, άλλες ονομασίες όπως το peau d’ orange (φλοιός πορτοκαλιού), cottage-cheese skin κ.λπ.

    Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα φύλα και γιατί;

    Μπορεί να βρεθεί και στα δύο φύλα, αλλά πολύ πιο συχνά στις γυναίκες, λόγω πολλών παραγόντων όπως της διαφορετικής κατανομής του λίπους, του συνδετικού ιστού και των μυών. Κατά τη γνώμη μου, παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες, όπως η κληρονομικότητα, η διατροφή, η έλλειψη άσκησης και η μη έγκαιρη θεραπευτική αντιμετώπιση. Ο αργός μεταβολισμός που μπορούμε άνετα να επιταχύνουμε, οι ορμονικές αλλαγές στο σώμα των κυριών (μικρών και μεγάλων) και η αφυδάτωση παίζουν, επίσης, ρόλο σημαντικό.

    Υπάρχει κάποια μη φαρμακευτική αντιμετώπιση με φυσικό τρόπο;

    Υπάρχουν αρκετά, τοπικά προϊόντα που περιέχουν caffeine, aminophylline, theophyllin, βιταμίνες – ρετινόλη κ.λπ. και στοχεύουν στη λιπόλυση Η τελευταία (ως κρέμα 0.3%), για αρκετούς μήνες βοηθά. Αυτό που ανέφερα, όμως, είναι όντως ότι μία γρήγορη, φυσική προσέγγιση με ένα φυσικό μη φαρμακευτικό gel -G21 Δίπλωμα Ευρεσιτεχνίας (Εφευρέτης: Αδαμίδης Σωτήρης)και μία συμπληρωματική αγωγή, που διώχνει άμεσα την κατακράτηση, αφού πρώτα μέσα σε λίγα λεπτά αναλύσουμε το μεταβολικό profile της κυρίας με την κυτταρίτιδα, αλλά ίσως και το τοπικό της λίπος (ψωμάκια), σε συνδυασμό με μία γενικότερη ανάγκη μείωσης βάρους και πιο υγιούς πορείας, βοηθούν. Έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος, που εφαρμόζονται, για την ενίσχυση του υποδόριου. Και εκεί λειτουργούμε φυσικά, μη επεμβατικά και ανώδυνα. Δεν θα συνιστούσα επεμβατικές μεθόδους, όπως ενέσιμες (με χημικές ουσίες που περνούν κάτω από το δέρμα), ή λιποαναρροφήσεις, αν προηγουμένως δεν εφαρμοσθεί το απλό πρωτόκολλο που σας περιέγραψα.

    Η ομορφιά αποτελεί ισχυρό κίνητρο για καλύτερη υγεία, για αυτό σε κάθε συνέδριο της ευρωπαϊκής εταιρείας για τα μεταβολικά νοσήματα, την παχυσαρκία και το διαβήτη (ESoDiMeSO) φροντίζω να υπάρχει σχετική ομιλία. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι σχεδόν το 90% των γυναικών θα έχουν κυτταρίτιδα κάποια στιγμή στη ζωή τους και αυτό αφορά και τις μικρές ηλικίες, όσο και αν ακούγεται περίεργο. Ουσιαστικά πρόκειται για μία υγιεινή φροντίδα του σώματος, που είναι καλό να επαναλαμβάνεται, ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε γυναίκας. Συνήθως, αρκούν μία με δύο φορές το χρόνο. Μας συμβουλεύονται για κυτταρίτιδα, τοπικό λίπος, αλλά και μεταβολικά προβλήματα, ειδικά πριν το καλοκαίρι. Η αλλαγή είναι στις περισσότερες των περιπτώσεων άμεση, με εξατομίκευση πάντοτε.

    Σε ποια σημεία του σώματος εμφανίζεται η κυτταρίτιδα κ. Αδαμίδη;

    Σχεδόν παντού. Ακόμα και στο στήθος και στα μπράτσα, στο κάτω μέρος της κοιλιάς και φυσικά στους γλουτούς, από όπου και συνήθως την απομακρύνουμε πολύ σύντομα και πιο εύκολα.

    Τι άλλο εκτός από αυτά που μας λέτε θα μπορούσαν να βοηθήσουν;

    Μία δίαιτα χαμηλή σε λιπαρά (που θα περιέχει όμως αυγά), η μείωση του καπνίσματος, μία αθλητική δραστηριότητα που δεν θα είναι όμως ίδια για όλες τις κύριες, η κατόπιν ιατρικής οδηγίας ηλιοθεραπεία, κάποιες βιταμίνες. Και από την εμπειρία μου, βοηθά πολύ η μείωση του stress. Συνήθως, η ανάλυση, που σας ανέφερα ότι κάνουμε στο ιατρείο, μας δείχνει το δρόμο για την κάθε περίπτωση ξεχωριστά, ώστε να μειώσουμε όχι μόνο την κυτταρίτιδα που “καίει” τις πιο πολλές γυναίκες, δηλαδή το τοπικό πάχος, αλλά και το συνολικό βάρος. Μιλάμε, δηλαδή, για μία ουσιαστική βελτίωση του σώματος μας, με πολλαπλά οφέλη για τις γυναίκες, που μας συμβουλεύονται.

    Έχετε παρουσιάσει σε Συνέδρια της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Διαβήτη Μεταβολικού Συνδρόμου & Παχυσαρκίας στην οποία είστε πρόεδρος, εργασίες σας πάνω στο θέμα που συζητάμε. Ετοιμάζετε κάτι ακόμα?

    Ναι, σύντομα θα κυκλοφορήσει το σχετικό βιβλίο με τίτλο :

    From Metabolic Syndrome to Cellulite – A Medical Approach, στο οποίο αναλύονται με απλό τρόπο τόσο η παθοφυσιολογία, όσο και η θεραπευτική απάντηση στην κυτταρίτιδα με την πρωτότυπη μη επεμβατική μέθοδό μας ( CRMP :Cellulite Removal Medical Protocol) την οποία έχουν δοκιμάσει πολλές επώνυμες κυρίες με εξαιρετικά αποτελέσματα , όχι μόνο στην εμφάνιση τους ή την κατακράτηση υγρών από την οποία υποφέρουν όλες σχεδόν οι γυναίκες αλλά και τη μείωση του σωματικού βάρους και στη βελτίωση σημαντικών δεικτών της καρδιαγγειακής τους υγείας.

    Sotitris-Adamidis

    Σωτήρης Αδαμίδης MD PhD, Παθολόγος, Πρόεδρος ESoDiMeSO, Διευθυντής Α΄ Παθολογικής Κλινικής, Ιατρικό Κέντρο Αθηνών

    Εικόνα2

    Νίκος Αδαμίδης MD Α΄ Παθολογική Κλινική, Ιατρικό Κέντρο Αθηνών Mέλος ESoDiMeSO

  • Επηρεάζει η διατροφή την ψυχοσωματική ανάπτυξη του ατόμου;

    Επηρεάζει η διατροφή την ψυχοσωματική ανάπτυξη του ατόμου;

    H επίδραση της διατροφής στη σωματική και ψυχική ισορροπία του ατόμου, έχει απασχολήσει αρκετά τον επιστημονικό κόσμο, τα τελευταία χρόνια.

    Η εμβρυϊκή, νεογνική και πρώτη βρεφική ηλικία αποτελούν κρίσιμες περιόδους, όπου το γενετικό δυναμικό του ατόμου σε συνδυασμό με τις επιδράσεις του περιβάλλοντος παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εγκεφαλική ανάπτυξη και στην αναπτυξιακή του πορεία.

    Επηρεάζει όμως η διατροφή την νευροαναπτυξιακή εξέλιξη των παιδιών μας και αν ναι με ποιο τρόπο;

    Από τα πρώτα κιόλας στάδια ανάπτυξης του νέου οργανισμού, κατά την περίοδο της κύησης, η κατάλληλη τροφή και η πρόσληψη απαραίτητων θρεπτικών συστατικών, είναι γνωστό ότι είναι σημαντική τόσο για την κυοφορούσα μητέρα, όσο και για το αναπτυσσόμενο έμβρυο. Η επαρκής τροφοδότηση του εμβρύου με τα κατάλληλα θρεπτικά συστατικά, σε μια περίοδο μεγάλης πλαστικότητας για τον ανθρώπινο εγκέφαλο, είναι αυτή που θα καθορίσει και θα επηρεάσει τη νόηση, τη συμπεριφορά και την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου αυτού.

    Μελέτες έδειξαν ότι παιδιά με πτωχή πρόσληψη θρεπτικών συστατικών ως έμβρυα, εμφανίζουν συχνότερα αναπτυξιακές, αλλά και νευροψυχιατρικές διαταραχές, πτωχή ακαδημαϊκή επίδοση, διαταραχές προσοχής και συναισθήματος ή μαθησιακά προβλήματα. Τη θρέψη του εμβρύου, μπορεί να επηρεάσουν πολλοί παράγοντες. Για παράδειγμα το χαμηλό σωματικό βάρος της μητέρας, η εγκυμοσύνη στην εφηβεία, η παθολογία του πλακούντα ή το πτωχό διατροφικό περιβάλλον.

    Πέρα όμως από την περίοδο της κύησης, εξίσου σημαντικές για το κεντρικό νευρικό σύστημα, φαίνεται να είναι η νεογνική και η πρώτη βρεφική ηλικία. Από τη 16η ημέρα της ενδομήτριας ζωής που αρχίζει ο σχηματισμός του εγκεφαλικού ιστού, νέοι νευρώνες, νέες συνάψεις και μυελίνη οικοδομούν τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο του εμβρύου και η διαδικασία αυτή συνεχίζεται και ολοκληρώνεται μετά τη γέννηση (blooming and pruning). Ανεπαρκής προσφορά ενέργειας, πρωτεϊνών, λιπαρών οξέων, βιταμινών και ιχνοστοιχείων, έχει βρεθεί ότι επηρεάζουν αρνητικά την φυσιολογική ωρίμανση.

    Η τροφή αποτελεί σημαντικό περιβαλλοντικό παράγοντα, που σε αντίθεση με άλλους, όπως είναι η «οικογένεια», η «εκπαίδευση» ή τα «ερεθίσματα», μπορεί να δράσει άμεσα στο γενετικό υλικό του ατόμου, τροποποιώντας τον φαινότυπο. Η ανεπαρκής ή η ακατάλληλη διατροφή σε κρίσιμες ηλικιακές περιόδους, μπορεί να επηρεάσει τη δομή και τη συνοχή του εγκεφαλικού ιστού, τη νευρονική μετανάστευση και τη συναπτογένεση και να δράσει μέσω επιγενετικών μηχανισμών επηρεάζοντας το αναπτυξιακό προσδόκιμο του ατόμου. Οι επιδράσεις του υποσιτισμού, κυρίως σε χρόνια βάση, σε συνδυασμό με το γενετικό δυναμικό του κάθε ατόμου, μπορούν να οδηγήσουν σε παθολογική ή μη αναπτυξιακή πορεία. Για παράδειγμα, έχει βρεθεί ότι νεογνά με χαμηλό βάρος γέννησης σε αναπτυγμένες χώρες, με υψηλό κοινωνικοικονομικό επίπεδο (υψηλής θρεπτικής αξίας διατροφή), βρίσκονται σε χαμηλότερο κίνδυνο για αναπτυξιακά προβλήματα, σε σχέση με αντίστοιχα νεογνά χαμηλού βάρους, τα οποία θα γεννηθούν σε μειονεκτικότερα περιβάλλοντα. Τα παιδιά αυτά, συχνά έχουν ελλιπή σωματική ανάπτυξη, ελλείμματα σε κινητικές και γνωσιακές δεξιότητες, χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης, αρρωσταίνουν συχνότερα και εμφανίζουν περισσότερες επιπλοκές των κοινών λοιμώξεων, είναι λιγότερο κινητικά και κοινωνικά, ενώ συχνά εμφανίζουν προβλήματα συμπεριφοράς, προσοχής και συναισθήματος.

    Η πορεία αυτή, αναπτυξιακής έκπτωσης, είναι αναστρέψιμη;

    Παράγοντες που φαίνεται να επιδρούν και να τροποποιούν την επίδραση του υποσιτισμού σε νεαρή ηλικία είναι το υψηλό κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, η γνωσιακή ενεργοποίηση από τη νηπιακή κιόλας ηλικία, η αντισταθμιστική επιτάχυνση της αύξησης, η μετέπειτα ισορροπημένη σε θρεπτικά συστατικά και η παρατεταμένη διάρκεια του αποκλειστικού μητρικού θηλασμού. Ο μητρικός θηλασμός έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τη νοητική ανάπτυξη του ατόμου πολλαπλώς. Το μητρικό γάλα είναι προϊόν υψηλής βιολογικής αξίας για το βρέφος, περιέχει θρεπτικά συστατικά, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, διαλυτές ανοσοσφαιρίνες, ορμόνες και πρεβιοτικά. Πέρα από τη θρεπτική του αξία, η ίδια η πράξη του μητρικού θηλασμού βελτιώνει τη σχέση μητέρας-βρέφους, επισφραγίζει την ποιότητα και τη σταθερότητα του συναισθηματικού δεσμού, με αποτέλεσμα την καλύτερη νοητική και συναισθηματική ανάπτυξη του βρέφους. Ο μητρικός θηλασμός με την ορμονική διέγερση στον εγκέφαλο της μητέρας, συμβάλει στη μείωση του άγχους και των αρνητικών συναισθημάτων της, με αποτέλεσμα επιπλέον ενίσχυση του δεσμού, παροχή καλύτερης φροντίδας και αρτιότερη ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του βρέφους.

    Πέρα από το μητρικό θηλασμό, έχει βρεθεί πως και άλλα θρεπτικά συστατικά παίζουν σημαντικό ρόλο στην αρτιότερη νευροαναπτυξιακή εξέλιξη του ατόμου. Το ιώδιο, ο σίδηρος, ο ψευδάργυρος τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα (α-λινολενικό οξύ, δοκοσαεξανοϊκό οξύ, αραχιδονικό οξύ), το φυλλικό οξύ, οι βιταμίνες και άλλα ιχνοστοιχεία είναι μερικά από αυτά. Πολλά από τα συστατικά αυτά, αποτελούν δομικά συστατικά των κυτταρικών μεμβρανών, του εγκεφαλικού ιστού και των ορμονών, αλλά και συμπαράγοντες ή καταλύτες μεταβολικών διεργασιών του οργανισμού, ενώ πολλά προσλαμβάνονται αποκλειστικά μέσω της διατροφής, αφού δεν μπορούν να συντεθούν στο σώμα.

    Αν και φαντάζει αυτονόητο ότι ημερησίως ο καθένας μπορεί να προσλάβει σχεδόν όλα τα απαραίτητα συστατικά με την τροφή, αυτό δεν ισχύει, αφού υπολογίζεται ότι το 25% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από σιδηροπενική αναιμία, το 33% έχει ανεπαρκή πρόσληψη ψευδαργύρου, ενώ το 30% ανεπαρκή πρόσληψη ιωδίου. Υπολογίζεται ότι 200 εκατομμύρια παιδιά κάτω από 5 χρονών, που ζουν σε χαμηλού και μέσου οικονομικού επιπέδου χώρες, δε θα καταφέρουν να φτάσουν το αναπτυξιακό τους δυναμικό και ένας σημαντικός παράγοντας θα είναι η ανεπαρκής πρόσληψη θρεπτικών συστατικών. Η διατροφή, φαίνεται πως αποτελεί σημαντικό τροποποιητικό παράγοντα της νευροαναπτυξιακής εξέλιξης του ατόμου. Μπορεί να επηρεάσει τη σωματική αλλά και τη ψυχοσαυναισθηματική του ανάπτυξη. Χαμηλή ποιότητα τροφής ή ανεπαρκής ημερήσια πρόσληψη θρεπτικών συστατικών, είναι παράγοντες ζωτικής σημασίας, για την αναπτυξιακή ολοκλήρωση ή μη, του ατόμου. Όλα τα παιδιά πρέπει να μπορούν να εκπληρώσουν το αναπτυξιακό τους δυναμικό. Ας τα βοηθήσουμε, παρέχοντας τους πλούσια διατροφικά γεύματα, καθημερινά!

    Δέσποινα Α. Μπαστάκη, Παιδίατρος, MD, PhD

  • Ζάχαρη ή Βούτυρο εχθρος της καρδιάς;

    Ζάχαρη ή Βούτυρο εχθρος της καρδιάς;

    Μισό αιώνα τώρα ιατρικοί φορείς και κυβερνήσεις προτρέπουν τους δυτικούς πληθυσμούς να περιορίσουν τα ζωικά λίπη στη διατροφή τους, με σκοπό την αποφυγή καρδιακών και αγγειακών παθήσεων που προκαλούνται από την αρτηριοσκλήρωση (αθηρωμάτωση).

    Η προτροπή αυτή βασίστηκε στο γεγονός ότι τα ζωικά λίπη, δηλαδή βούτυρα και πάχος κάθε είδους κρέατος, αποτελούνται από κορεσμένα λίπη που οδηγούν τον οργανισμό στη σύνθεση χοληστερίνης, η οποία προάγει την αθηρωμάτωση.

    Τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μία επανάσταση από ένα μέρος της επιστημονικής κοινότητας.  Υποστηρίζεται ότι ο κύριος ένοχος δεν είναι τα κορεσμένα λίπη, αλλά οι υδατάνθρακες και κυρίως η ζάχαρη και το άμυλο. Μπορούμε με τις σημερινές επιστημονικές γνώσεις να δώσουμε μία αξιόπιστη απάντηση στην αντιπαράθεση αυτή;

    Χοληστερινική θεωρία της αθηρωμάτωσης

    Η θεωρία αυτή έλκει την καταγωγή της στην αυτοκρατορική Ρωσία στις αρχές του 20ού αιώνα.  Ο ιατρός της Αυτοκρατορικής Ιατρικής Υπηρεσίας Alexander I. Ignatovski (1987-1955) παρατήρησε ότι στις νεκροτομές αξιωματικών έβρισκε άφθονα αθηρώματα στις αρτηρίες τους, όπως στην αορτή, ενώ στους οπλίτες δεν έβρισκε.  Για να εξηγήσει τη διάφορα υπέθεσε ότι η διαφορά οφείλεται στη διατροφή.  Οι αξιωματικοί προέρχονταν από την αριστοκρατία και τρέφονταν με άφθονο κρέας, τυρί, αυγά και ζαχαρωτά, ενώ οι οπλίτες από την αγροτιά τρέφονταν με ψωμί, λάχανα, τεύτλα και σπάνια με λίγο ισχνό κρέας και ψάρια.  Για να ελέγξει τη θεωρία του τάισε κουνέλια με κρέας, αυγά και γάλα, με αποτέλεσμα να προκαλέσει αθηρώματα στις αορτές τους. 

    Λίγα χρόνια μετά, ο συνάδελφός του Nikolai N. Anichkov (1885-1964) επανέλαβε το πείραμα αυτό, αλλά τάισε τα κουνέλια του με τροφή πλούσια σε κρυσταλλική χοληστερίνη και προκάλεσε ακόμα πιο έκδηλη αθηρωμάτωση.  Τα πειράματα αυτά επαναλήφτηκαν και επιβεβαιώθηκαν στη Γερμανία και τις ΗΠΑ.  Ο Nikolai Anichkov θεωρείται σήμερα ο πατέρας της χοληστεριναιμικής θεωρίας της αθηρωμάτωσης, αν και άργησε να αναγνωριστεί, ίσως διότι οι Αμερικανοί που κυριάρχησαν στη σχετική έρευνα μετά το 1945 απέφευγαν να τον αναφέρουν επειδή υπηρετούσε στη Σοβιετική Ιατρική Ακαδημία την εποχή του Στάλιν.  Η συνέχεια παίζεται στις ΗΠΑ.  Από τα μέσα του 20ού αιώνα οι καρδιαγγειακές παθήσεις αναδέχθηκαν ως η πρωταρχική αιτία θανάτου. Η επιδημική αυτή εμφάνιση των καρδιαγγειακών παθήσεων αποδόθηκε στον τρόπο ζωής και διατροφής.  Πρωταγωνιστής της θεωρίας αυτής ήταν ο ερευνητής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα στις ΗΠΑ Ancel Keys (1904-2004), ο οποίος οργάνωσε την περίφημη μελέτη των επτά χωρών που έδειξε ότι οι πληθυσμοί που τρέφονται με πολλά λίπη έχουν και τη μεγαλύτερη συχνότητα καρδιακών παθήσεων.  Παρά την κριτική για μεθοδολογικές ατέλειες αυτής της μελέτης, ακόμα και κατηγορίες για εξαπάτηση, αφού υποστηρίχτηκε ότι εξαίρεσε δεδομένα χωρών που δεν ταίριαζαν στη θεωρία του, τα αποτελέσματα αυτά αποτέλεσαν το ισχυρότερο μέσο για την προώθηση της σύστασης για περιορισμό των λιπών, και μάλιστα των κορεσμένων λιπαρών, στη διατροφή.  Οι δύο ισχυρότεροι οργανισμοί της Αμερικής, η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία (ΑΗΑ) και το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (ΝΙΗ), υιοθέτησαν τη σύσταση του Keys, που αναδείχτηκε ισχυρός ιεραπόστολος της πρόληψης.  Άλλες δυτικές χώρες ακολούθησαν.

    Ρωγμές στη χοληστεριναιμική θεωρία

    Η πρώτη ισχυρή δόνηση πρόεκυψε όταν ανακαλύφθηκε ότι η χοληστερίνη που κυκλοφορεί στο αίμα δεν είναι μία ενιαία ουσία, αλλά αποτελείται από διαφορετικά κλάσματα.  Μόνο η LDL χοληστερίνη είναι η κακή, που δείχνει να σχετίζεται με την προαγωγή της αθηρωμάτωσης, ενώ η HDL είναι η καλή που προστατεύει από αυτήν.  Αποδείχθηκε, δηλαδή, ότι όσο πιο υψηλή HDL χοληστερίνη έχει ένα άτομο τόσο μεγαλύτερη προστασία παρουσιάζει από ανάπτυξη καρδιοπαθειών. Δίαιτα πλούσια σε πολυακόρεστα λιπαρά (όπως τα σπορέλαια) και φτωχή σε κορεσμένα (βούτυρο – πάχος) μειώνει το ίδιο την καλή και την κακή, και άρα έχει αρνητικό όφελος.  Η διατροφική σύσταση τότε προσαρμόστηκε σε διατροφή που να μην ξεπερνά το σύνολο των λιπών το 30% των θερμίδων, τα δε κορεσμένα το 10%.

    Η δεύτερη μεγάλη κρίση ήταν η ανακάλυψη του σοβαρού κινδύνου από τα trans λιπαρά που υπάρχουν άφθονα στις μαργαρίνες, που παρασκευάζονται με υδρογόνωση φυτικών ελαίων για την αντικατάσταση των στέρεων λιπών (βούτυρο, λαρδί), και που είχαν τεράστια διάδοση ως αποτέλεσμα των διαιτητικών συστάσεων. Αλλά το ισχυρότερο πλήγμα στη χοληστεριναιμική θεωρία της αθηρωμάτωσης ήρθε πρόσφατα.  Από χρόνια γίνονται παρεμβατικές μελέτες με σκοπό να διαπιστωθεί εάν η φτωχή σε ζωικά λίπη διατροφή έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση θανάτων και νόσων από καρδιαγγειακά. Λίγες από τις μελέτες αυτές είχαν δώσει ξεκάθαρα αποτελέσματα.  Πρόσφατα, λοιπόν, συγκεντρώθηκαν όλες μαζί και με διεξοδική έρευνα αναλύθηκαν συστηματικά, το δε συλλογικό αποτέλεσμα δεν επιβεβαίωσε τη θεωρία ότι περιορισμός των ζωικών λιπών στη διατροφή μειώνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο.  Βέβαια, οι μελέτες που συλλογικά αναλύθηκαν διέφεραν μεταξύ τους (ετερογένεια) και πολλές είχαν μεθοδολογικές αδυναμίες.  Μακροχρόνιες συγκριτικές διατροφικές μελέτες είναι εξαιρετικά δύσκολο να διεξαχθούν με αυστηρά επιστημονικά κριτήρια και πάντα θα υπάρχουν αμφιβολίες.

    Παρενέργειες της φτωχής σε λιπαρά διατροφής

    Η σοβαρότερη παρενέργεια της διατροφής που είναι φτωχή σε λιπαρά αφορά την αντικατάστασή τους από υδατάνθρακες, δηλαδή ζαχαρούχες και αμυλούχες τροφές που παράγονται από αλεύρι και άλλα δημητριακά, πάστα, ρύζι, πατάτες και όλα τα παρασκευάσματα και ροφήματα που περιέχουν ζάχαρη. 

    Αποτέλεσμα της κάλυψης των θερμιδικών αναγκών με υδατάνθρακες αντί για λίπη είναι η υπερβολική παραγωγή ινσουλίνης , η ανάπτυξη παχυσαρκίας, ιδίως κοιλιακής, και η ανάπτυξη αντίστασης στην ινσουλίνη, που χαρακτηρίζει το λεγόμενο μεταβολικό σύνδρομο.  Ως μεταβολικό σύνδρομο χαρακτηρίζουμε ένα συνδυασμό παραγόντων που αποτελούν ισχυρό κίνδυνο ανάπτυξης αθηρωμάτωσης.  Κύριο συστατικό του συνδρόμου είναι η κοιλιακή παχυσαρκία που εκτιμάται από την περίμετρο της μέσης (μέγεθος της ζώνης) και συνδυάζεται με υψηλές τιμές τριγλυκεριδίων στο αίμα, χαμηλές τιμές καλής χοληστερίνης (HDL) και τάση αύξησης του σακχάρου, αλλά και της αρτηριακής πίεσης. Φαίνεται ότι η εναπόθεση λίπους στην κοιλιά, γύρω από τα σπλάχνα, είναι το έναυσμα για  μεταβολικές συνέπειες. Στη λιπογένεση ενοχοποιείται η λήψη υδατανθράκων και μάλιστα αυτών που ο οργανισμός γρήγορα και εύκολα τούς μετατρέπει σε γλυκόζη, όπως είναι η ζάχαρη και  άλλοι απλοί σακχαρίτες και το άμυλο.

    Επομένως, δεν είναι τόσο η στέρηση κορεσμένων λιπών που είναι βλαπτική, αλλά η αντικατάστασή τους στη διατροφή από σακχαρούχες και αμυλούχες τροφές. Πράγματι, τροφές πλούσιες σε λιπαρά δημιουργούν αίσθημα κορεσμού, ενώ υδατανθρακούχες τροφές ανοίγουν την όρεξη και έπειτα από λίγο πάλι την αίσθηση ανάγκης λήψης τροφής.

    Τέλος, πρέπει να σημειώσω  ότι οι παραπάνω γνώμες αφορούν το γενικό πληθυσμό.  Μπορεί ορισμένα άτομα να έχουν ιδιαίτερες ανάγκες ή οι συστάσεις αυτές να μη τους αφορούν.  Όπως τα  υπέρβαρα άτομα δεν έχουν όλα αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών, όπως δείχνουν πρόσφατα δεδομένα.   

    Νικόλαος Καρατζάς, Καρδιολόγος

  • Μύθοι και αλήθειες για την οστεοαρθρίτιδα

    Μύθοι και αλήθειες για την οστεοαρθρίτιδα

    Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν από οστεοαρθρίτιδα, την πιο συχνή μορφή αρθρίτιδας και μία από τις κύριες αιτίες αναπηρίας στη μέση και τρίτη ηλικία.

    Παρότι όμως η οστεοαρθρίτιδα είναι πολύ συνηθισμένη, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν διάφορες δοξασίες γι’ αυτήν. Ο Δρ. Φώτης Τσούκας, Διευθυντής Ορθοπαιδικής Κλινικής Metropolitan Hospital, Πιστοποιημένος Χειρουργός Ρομποτικής Ορθοπαιδικής γόνατος και ισχίου με εξειδίκευση σε: Ρομποτική Χειρουργική Γόνατος – Ισχίου ΜΑΚΟPlasty, Ολική Αρθροπλαστική Γόνατος με πλοήγηση μέσω υπολογιστή CAS (Computer Assisted Surgery), Ελάχιστα Επεμβατική Χειρουργική ξεδιαλύνει τις κυριότερες από αυτές.

    «Η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί φυσιολογική συνέπεια του γήρατος».

    Μύθος. Οι πιθανότητες εκδήλωσης οστεοαρθρίτιδας αυξάνονται καθώς μεγαλώνουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η νόσος είναι αναπόφευκτη, ούτε ότι την εκδηλώνουν μόνο οι ηλικιωμένοι. Στην πραγματικότητα, οι τραυματισμοί, η παχυσαρκία, το οικογενειακό ιστορικό και οι αδύναμοι μύες παίζουν ρόλο στην ανάπτυξή της, ακόμα και σε νεότερες ηλικίες απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς (και σε νέους ανθρώπους 20 ή 30 ετών). Αντιθέτως, η συστηματική άσκηση και το υγιές σωματικό βάρος μπορεί να μειώσουν τις πιθανότητες εκδήλωσής της.

    «Η οστεοαρθρίτιδα δεν είναι σοβαρό πρόβλημα»

    Μύθος. Αν ο ασθενής αφεθεί χωρίς θεραπεία, η ζωή με τους πόνους που προκαλεί η αρθρίτιδα μπορεί τελικά να τον οδηγήσει στην ακινησία, στην απομόνωση στο σπίτι ή/και στην βαριά κατάθλιψη και κάθε μία από αυτές τις καταστάσεις μπορεί να έχει επιπτώσεις στην ποιότητα και στη διάρκεια της ζωής. Επομένως, όποιος έχει επίμονα συμπτώματα στις αρθρώσεις, πρέπει να συμβουλεύεται έναν γιατρό για να κάνει την απαιτούμενη θεραπεία.

    «Η οστεοαρθρίτιδα προκαλεί δυσκαμψία που διαρκεί όλη μέρα»

    Μύθος. Η δυσκαμψία που διαρκεί επί ώρες ή όλη την ημέρα συνήθως είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, που είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα. Στην οστεοαρθρίτιδα, ο ασθενής μπορεί να ξυπνήσει με πόνους και δυσκαμψία, που όμως υποχωρούν μέσα στο πρώτο ημίωρο, καθώς χαλαρώνουν οι αρθρώσεις με την κίνηση. Στην πορεία της ημέρας ο πόνος μπορεί να επιστρέψει. Εξαίρεση σε αυτό αποτελεί η οστεοαρθρίτιδα στο χέρι, στα πρώτα στάδια της οποίας η δυσκαμψία μπορεί να επιμείνει όλη την ημέρα.

    «Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα πρέπει να αποφεύγουν τη γυμναστική»

    Μύθος. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Οι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα πρέπει να γυμνάζονται διότι η άσκηση αυξάνει τη ροή του αίματος και έτσι αρθρώσεις και μύες αιματώνονται καλύτερα. Έχει όμως σημασία το είδος της ασκήσεως. Αν κάποιο άτομο πάσχει από οξεία οστεοαρθρίτιδα, καλό είναι να προτιμήσει κολύμβηση, περπάτημα, ποδηλασία, ασκήσεις στο νερό, ασκήσεις με βάρη και γενικώς χαμηλής πρόσκρουσης ασκήσεις. Ειδάλλως, μπορεί να επιλέξει ό,τι του αρέσει, ακόμα και ελαφρύ τζόκινγκ (αρκεί να είναι μη ανταγωνιστικό). 

    «Η οστεοαρθρίτιδα αντιμετωπίζεται με παυσίπονα φάρμακα»

    Μύθος. Η θεραπεία δεν αρχίζει ούτε τελειώνει με τα φάρμακα. Η πρώτης γραμμής θεραπεία για την οστεοαρθρίτιδα μπορεί να συμπεριλαμβάνει ανάπαυση, απώλεια βάρους, ασκήσεις, ψυχρά ή θερμά επιθέματα, χρήση ορθωτικών (είναι συσκευές που ευθυγραμμίζουν τις αρθρώσεις) ή/και φάρμακα. Η θεραπεία καθορίζεται από τον γιατρό για κάθε ασθενή ξεχωριστά εξηγεί ο Δρ. Τσούκας.

    «Για να μειωθεί ο πόνος, ο ασθενής πρέπει να χάσει πολλά κιλά»

    Μύθος. Δεν χρειάζεται να είναι ακραία η απώλεια βάρους για να παρατηρήσει ο ασθενής διαφορά στα συμπτώματά του. Αν το υπέρβαρο άτομο χάσει το 10% του αρχικού βάρους του, ο πόνος της οστεοαρθρίτιδας μπορεί να μειωθεί κατά 50%. Μελέτες έχουν δείξει πως για κάθε 0,5 κιλό που χάνει κάποιος, οι πιέσεις στα γόνατά του μειώνονται κατά 2 κιλά.

     «Η οστεοαρθρίτιδα αντιμετωπίζεται με ενέσεις στις αρθρώσεις»

    Μύθος. Υπάρχουν δύο ειδών ενδαρθρικές ενέσεις, η μία με γλυκοκορτικοειδή (κορτιζόνη) και η άλλη με υαλουρονικό οξύ, οι οποίες χρησιμοποιούνται σε επιλεγμένους ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος. Ωστόσο, οι ενδαρθρικές ενέσεις κορτικοειδών τείνουν να εγκαταλειφθούν, επειδή νεότερα επιστημονικά δεδομένα υποδηλώνουν ότι μπορεί να επιδεινώνουν την εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας.

    «Οι περισσότεροι ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα χρειάζονται τελικά εγχείρηση»

    Μύθος. Η εγχείρηση δεν είναι η τυπική έκβαση για τους περισσότερους ασθενείς. Το αν θα χρειαστεί να χειρουργηθούν ή όχι εξαρτάται από το αν υιοθετούν τα απαιτούμενα μέτρα στον τρόπο ζωής (π.χ. να χάσουν τα περιττά τους κιλά, να γυμνάζονται) και από το αν ανταποκρίνονται στις συντηρητικές (δηλαδή τις μη χειρουργικές) θεραπείες.

    «Για να χειρουργηθεί ο ασθενής, πρέπει να περιμένει μέχρι να μην μπορεί να περπατήσει».

    Μύθος. Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια εκφυλιστική νόσος. Όταν είναι ήπια έως μέτρια, τα συμπτώματά της κατά κανόνα καταπραΰνονται με τις συντηρητικές θεραπείες. Αν όμως ο ασθενής αρχίσει να μην βλέπει βελτίωση, να κλείνεται στο σπίτι επειδή πονάει, να πονάει ακόμα και όταν είναι ακίνητος ή ξαπλωμένος ή/και να μην κοιμάται από τον πόνο το βράδυ, πρέπει να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο της εγχείρησης. Το ίδιο και αν αρχίσει να παραμορφώνεται η προσβεβλημένη άρθρωση.

    «Η εγχείρηση πρέπει να καθυστερεί όσο το δυνατόν περισσότερο, γιατί τα εμφυτεύματα έχουν μικρή διάρκεια ζωής»

    Μύθος. Με τις σύγχρονες, προηγμένες μεθόδους όπως η ρομποτικά υποβοηθούμενη αρθροπλαστική και τα καινοτόμα βιοϋλικά, η διάρκεια ζωής των νέων αρθρώσεων έχει αυξηθεί σημαντικά, εφόσον βέβαια ο ασθενής τηρεί τις μετεγχειρητικές οδηγίες του γιατρού. Αναλόγως με το υλικό και τον τρόπο ζωής του ασθενούς, ένα εμφύτευμα μπορεί πλέον να αντέξει ακόμα και 20-25 χρόνια.

    «Από μια ηλικία και μετά, δεν επιτρέπεται να γίνει εγχείρηση»

    Μύθος. Κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από το σωματικό βάρος και την ηλικία του, μπορεί να είναι υποψήφιος για κλασική ή ρομποτική ολική αρθροπλαστική, διότι το κριτήριο είναι ο πόνος και η αναπηρία του και όχι τα κιλά ή τα χρόνια του. Ειδικά η ρομποτική εγχείρηση ενδείκνυται και για ειδικές ομάδες ασθενών, όπως τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, με ενδεχόμενη μυϊκή αδυναμία και παχυσαρκία. Ωστόσο μπορεί να είναι λιγότερο κατάλληλη για όσους έχουν ήδη υποβληθεί σε άλλες χειρουργικές επεμβάσεις στις ίδιες αρθρώσεις (δεν θα μπορεί να γίνει σωστή χαρτογράφησή τους) και για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας που μπορεί να επιβραδύνουν την επούλωση της χειρουργικής τομής.

    «Η ανάρρωση από την αρθροπλαστική διαρκεί πολλούς μήνες»

    Μύθος. Όλα εξαρτώνται από το είδος της αρθροπλαστικής που θα κάνει ο ασθενής, την εξειδίκευση του γιατρού και το κατά πόσο θα τηρήσει ο ασθενής τις μετεγχειρητικές οδηγίες (συμπεριλαμβάνουν φυσικοθεραπεία, ασκήσεις, διατροφή κ.λπ.). Με τις σύγχρονες, ελάχιστα επεμβατικές αρθροπλαστικές όπως η ρομποτική, οι ασθενείς συνήθως βρίσκονται σε θέση να επαναλάβουν τις περισσότερες καθημερινές δραστηριότητές τους μέσα σε 3-6 εβδομάδες. Μέσα σε 6-8 εβδομάδες μπορούν και να οδηγούν, ενώ η ενασχόληση με τα σπορ μπορεί να καθυστερήσει περισσότερο (μπορεί να χρειαστούν έως και 12 εβδομάδες, αναλόγως με το είδος του αθλήματος), καταλήγει ο Δρ. Τσούκας.

  • Πώς αντιμετωπίζονται οι ουλές της ακμής;

    Πώς αντιμετωπίζονται οι ουλές της ακμής;

    Mια από τις πιο ενοχλητικές επιπτώσεις που υπάρχει πιθανότητα να αφήσει η ακμή είναι ουλές στο πρόσωπο ή και σε άλλα σημεία του σώματος, τις οποίες πολλοί άνθρωποι θέλουν να αφαιρέσουν. Για την καλύτερη αντιμετώπισή τους προσφέρονται αρκετές επιλογές, φαρμακευτικές και επεμβατικές.

    «Οι ουλές αναπτύσσονται μερικές φορές ως επιπλοκές της ακμής», λέει ο Δρ. Μάρκος Μιχελάκης, Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος (Αισθητική Δερματολογία-Δερματοχειρουργική). «Ωστόσο υπάρχουν διάφοροι τύποι ακμής και ορισμένοι μόνο από αυτούς μπορούν να προκαλέσουν ουλές. Για παράδειγμα, οζίδια και κύστεις που παρουσιάζονται σε σοβαρές μορφές ακμής μπορεί να προκαλέσουν ρήξη του παρακείμενου ιστού, με συνέπεια την πρόκληση ουλών. Ουλές ακμής μπορούν επίσης να αναπτυχθούν όταν ο πάσχων “πειράζει” και “σπάει” τα σπυράκια του. Γι’ αυτό δεν πρέπει να προσπαθεί κανείς να αντιμετωπίσει τις ουλές της ακμής χωρίς να συμβουλευτεί πρώτα έναν δερματολόγο».

    Ο δερματολόγος ιατρός μπορεί να καθορίσει τον τύπο (ή μερικές φορές τους τύπους) των ουλών που έχει ένας ασθενής, τι πιθανότητες υπάρχουν να «σβήσουν» με το πέρασμα του χρόνου, πότε πρέπει να γίνει θεραπεία για να επιτευχθεί το καλύτερο αποτέλεσμα και τι είδους θεραπεία πρέπει να γίνει.

    Μία άλλη παράμετρος που λαμβάνεται υπόψη είναι αν και πόσο επηρεάζουν οι ουλές τον ασθενή. «Πέραν του αισθητικού θέματος, πολλές φορές κάνουμε θεραπεία επειδή ο ασθενής αισθάνεται άσχημα και έχει ψυχολογικές επιπτώσεις ή επειδή οι ουλές του προκαλούν πόνο ή περιορίζουν τις κινήσεις του», λέει ο ειδικός. «Σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να έχουν κατά νου οι ασθενείς είναι πως πρώτον οι ουλές της ακμής μπορεί να αποδειχθούν επίμονες και δεύτερον δεν υπάρχει μία θεραπεία κατάλληλη για όλους. Επιπλέον, για την καταπολέμησή τους μπορεί να απαιτηθούν περισσότερες της μιας θεραπείες».

    Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι ουλών: οι ατροφικές, οι υπερτροφικές και τα χηλοειδή. Οι ατροφικές ουλές μοιάζουν με μικροσκοπικές εσοχές στο δέρμα. Δημιουργούνται όταν το δέρμα δεν παράγει αρκετούς ινοβλάστες κατά τη διαδικασία της επούλωσης. Οι ινοβλάστες είναι κύτταρα που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην επούλωση των πληγών και την σύνθεση του κολλαγόνου.

    Οι υπερτροφικές ουλές εκδηλώνονται όταν το δέρμα υπερπαράγει ινοβλάστες κατά την διαδικασία επούλωσης των πληγών της ακμής. Αυτό έχει ως συνέπεια να δημιουργούνται υπερυψωμένες ουλές. Τέλος, τα χηλοειδή μοιάζουν με τις υπερτροφικές ουλές, αλλά τυπικά είναι πιο παχιά απ’ ό,τι το αρχικό σπυράκι στη θέση του οποίου αναπτύχθηκαν. Συνήθως είναι πιο σκουρόχρωμα από το περιβάλλον δέρμα, ενώ μπορεί να είναι κόκκινα ή καφέ. Τα χηλοειδή μπορεί ακόμα να προκαλέσουν συμπτώματα, όπως κνησμό ή πόνο.

    Αναλόγως με τον τύπο των ουλών που έχει ο ασθενής, ο δερματολόγος ιατρός μπορεί να προτείνει διάφορες θεραπείες, που εφαρμόζονται τοπικά στο δέρμα. Στις φαρμακευτικές συμπεριλαμβάνονται:

    • Το σαλικυλικό οξύ. Μειώνει το πρήξιμο και τη φλεγμονή στην περιοχή με τα σπυράκια, ελαττώνοντας την εμφάνιση των ουλών.
    • Τα ρετινοειδή. Συνδυασμένη ανάλυση (μετανάλυση) που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Dermatology and Therapy κατέληξε στο συμπέρασμα ότι καταπραΰνουν την φλεγμονή, μειώνουν τις βλάβες της ακμής και επιταχύνουν την αναγέννηση των κυττάρων. Μπορεί επίσης να μετριάσουν την υπέρχρωση των ουλών, ακόμα και στα άτομα με σκουρόχρωμο δέρμα.
    • Τα άλφα-υδροξυοξέα. Απομακρύνουν τα νεκρά δερματικά κύτταρα και αποτρέπουν την απόφραξη των πόρων του δέρματος. Μπορεί να χορηγηθούν για θεραπεία της ακμής και μείωση της εμφάνισης ουλών. Μπορεί επίσης να εξομαλύνουν τον αποχρωματισμό που προκαλούν οι ουλές.
    • Γαλακτικό οξύ. Δρα ως απαλό πίλινγκ, απομακρύνοντας τα νεκρά δερματικά κύτταρα. Μπορεί να ελαττώσει την εμφάνιση των ουλών και να κάνει πιο ομαλή την υφή του δέρματος. Μπορεί επίσης να κάνει πιο ανοικτόχρωμες τις σκούρες ουλές.

    Εκτός από τις τοπικές φαρμακευτικές θεραπείες, υπάρχουν και τοπικές επεμβατικές θεραπείες για μείωση των ουλών της ακμής. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται:

    • Η μεσοθεραπεία με μικροβελόνες (microneedling). Είναι μία μέθοδος κατά την οποία εισάγονται μικροσκοπικές βελόνες στο δέρμα γύρω από μία ουλή, για να διεγείρουν την παραγωγή κολλαγόνου. Το κολλαγόνο ελαττώνει τις ουλές, λειαίνοντας το δέρμα. Συνδυασμένη ανάλυση που δημοσιεύθηκε το 2017 στο επιστημονικό περιοδικό Scars, Burns & Healing, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το microneedling βελτιώνει έως 60% την εμφάνιση των ουλών της ακμής.
    • Χημικά πίλινγκ. Υπάρχουν διάφορα χημικά πίλινγκς που γίνονται στο ιατρείο για να μειώσουν τις ουλές της ακμής. Το ποιο θα χρησιμοποιηθεί σε κάθε ασθενή καθορίζεται κατά περίπτωση, με βάση τον τύπο του δέρματός του και τη σοβαρότητα της ακμής και των ουλών. Η αποτελεσματικότητα των χημικών πίλινγκ εξαρτάται από το είδος που θα χρησιμοποιηθεί, σύμφωνα με την ίδια ανάλυση στο Scars, Burns & Healing.
    • Εγχύσεις κορτικοστεροειδών. Μπορεί να μειώσουν κατά 50% ή περισσότερο το μέγεθος των υπερτροφικών ουλών και των χηλοειδών και να καταπραΰνουν τα συμπτώματα του κνησμού και του πόνου. Συνήθως γίνονται περισσότερες από μία ενέσεις στο ιατρείο του δερματολόγου.*
    • Ενέσιμη θεραπεία με filler. Χρησιμοποιούνται διάφορα είδη filler, αναλόγως τις βλάβες του ασθενούς. Τα filler είναι πιο αποτελεσματικά για τις ατροφικές ουλές, αλλά πολλά έχουν προσωρινή δράση (έως και μερικά χρόνια). Η θεραπεία τυπικά διαρκεί από 6 έως 18 μήνες.
    • Θεραπεία με λέιζερ. Εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση των ήπιων έως μέτριων ουλών της ακμής. Το λέιζερ μπορεί να κάνει απόξεση γύρω από την ουλή (αφαιρετικό λέιζερ) ή να διεγείρει την παραγωγή κολλαγόνου (μη αφαιρετικό λέιζερ). Η θεραπεία συνήθως συνίσταται σε αρκετές συνεδρίες, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούνται μη αφαιρετικά λέιζερ, τα οποία κάνουν ηπιότερη θεραπεία.
    • Κρυοθεραπεία. Κατ’ αυτήν χρησιμοποιούνται ειδικά διαλύματα για να καταψυχθεί η ουλή. Αυτό προκαλεί σταδιακή καταστροφή του ουλώδους ιστού. Η κρυοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μειωθεί το μέγεθος μιας υπερτροφικής ουλής ή ενός χηλοειδούς, και για να ελαττωθεί ο πόνος, ο κνησμός και ο αποχρωματισμός.
    • Δερμοαπόξεση. Είναι μία μέθοδος κατά την οποία γίνεται ελεγχόμενη απόξεση (αφαίρεση) της επιφανειακής στοιβάδας του δέρματος είτε με λέιζερ, είτε με μικροκρυστάλλους ή ειδική ιατρική βούρτσα. Με αυτό τον τρόπο λειαίνουν οι ουλές της ακμής.

    «Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να χρειασθούν ειδικές χειρουργικές επεμβάσεις, που φτάνουν έως την μεταμόσχευση δέρματος, για να αντιμετωπιστούν οι ουλές της ακμής», λέει ο κ. Μιχελάκης. «Ακόμα όμως κι αν εφαρμοστεί μια τόσο επεμβατική θεραπεία, πάλι μπορεί να χρειασθούν και πρόσθετες παρεμβάσεις για να αποκατασταθεί πλήρως το δέρμα».

  • Διατροφική Συμπεριφορά & Ψυχολογία

    Διατροφική Συμπεριφορά & Ψυχολογία

    Σε όλους μας αρέσει να ανεβαίνουμε στη ζυγαριά και εκείνη να δείχνει τον αριθμό, που ταιριάζει περισσότερο στο σώμα μας. Το συγκεκριμένο ζήτημα όμως θα πρέπει να μας απασχολεί κάθε εποχή του χρόνου και να μην κατευθύνεται από τα αισθητικά κριτήρια ή ορισμένα πρότυπα ομορφιάς.

    Η ισορροπία στη διατροφή και το βάρος μας είναι ζήτημα καλής υγείας και ευεξίας. Είναι θέμα καλής ψυχολογίας. Πόσες φορές έχεις παρατηρήσει ότι η διατροφική συμπεριφορά επηρεάζει και την ψυχολογική (και το αντίστροφο);

    Ο ρόλος της ψυχολογίας στη διατροφή μας Η καλή ψυχολογία βοηθάει στην προσέγγιση των στόχων μας, όποιοι και αν είναι αυτοί! Όταν λοιπόν υπάρχει κακή ψυχολογία, τότε απομακρυνόμαστε από τον στόχο και ή εγκαταλείπουμε ή δεν ξεκινάμε καν την προσπάθεια. Ο φόβος την αλλαγή και το χρόνο που θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα, δεν πρέπει να μας αποτρέπει από την προσπάθεια. Σκεφτείτε ότι η έναρξη της προσπάθειας και η διατήρησή της, σας φέρνει κάθε μέρα ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο.

    Το συναίσθημα επηρεάζει τη λήψη τροφής

    Ένας ακόμη βασικός λόγος για τον οποίο μία διατροφή μπορεί να αποτύχει, οφείλεται στα συναισθήματά μας. Πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στο φαγητό όταν δε νιώθουν καλά, για να ανακουφιστούν από μία στενοχώρια ή το καθημερινό στρες. Ουσιαστικά τρώνε ως διέξοδο, για να ξεχάσουν, γιατί είναι αναστατωμένοι, για να εκτονωθούν, γιατί νιώθουν ανία. Και μετά έρχονται οι ενοχές και γίνεται ένας φαύλος κύκλος. Η συναισθηματική λήψη τροφής λοιπόν οδηγεί στην αποτυχία μίας διατροφής. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να βρείτε εναλλακτικές της λήψης τροφής που θα σας οδηγήσουν στη συναισθηματική πληρότητα.

    Προετοιμαζόμαστε ψυχολογικά για τη διατροφή που “έρχεται”:

    1. Θέτουμε έναν μικρό, εφικτό στόχο για τον πρώτο μήνα διατροφής.
    2. Αυξάνουμε τη σωματική άσκηση καθημερινά, πριν ξεκινήσουμε τη διατροφή.
    3. Έχουμε στο μυαλό μας ότι ξεκινάμε την αλλαγή στον τρόπο ζωής, που θα διαρκέσει για πάντα… Έτσι κάνουμε μία σωστή λίστα σούπερ μάρκετ με υγιεινές επιλογές.
    4. Αντί να αφαιρείτε πράγματα από τη διατροφή σας, προσθέστε τις πιο υγιεινές επιλογές. Για παράδειγμα, αντί να υποσχόμαστε στον εαυτό μας πράγματα μη ρεαλιστικά (“Δεν θα ξαναφάω γλυκό”), κάθε φορά που θα τύχει να φάτε κάτι γλυκό, φάτε και ένα φρούτο. Σύντομα θα καταλήξετε στην πιο υγιεινή επιλογή.
    5. Μην είστε αυταρχικοί με τον εαυτό σας.
    6. Βρείτε εναλλακτικές ώστε να αποφύγετε τη συναισθηματική λήψη τροφής. Διαλέξτε χόμπι, διαβάστε ένα βιβλίο, βγείτε με φίλους.

    Θαλής Παναγιώτου – Διατροφολόγος