Κατηγορία: ΥΓΕΙΑ

  • Σκωληκοειδίτιδα: Η Νο 1 αιτία προσέλευσης στα επείγοντα!

    Σκωληκοειδίτιδα: Η Νο 1 αιτία προσέλευσης στα επείγοντα!

    Η σκωληκοειδής απόφυση είναι ένας σωλήνας περίπου 10 εκατοστών και διαμέτρου κάτω των 8 χιλιοστών που εξορμάται από το τυφλό, κοντά στη συμβολή λεπτού και παχέος εντέρου. Επικοινωνεί, στην έκφυσή της, με τον αυλό του παχέος εντέρου, ενώ το άλλο άκρο της είναι κλειστό (τυφλό) και ελεύθερο (κινητό).

    Παλαιότερα πιστευόταν ότι δεν παίζει κάποιο ρόλο στη φυσιολογία του πεπτικού, όμως όλο και περισσότερες πρόσφατες έρευνες τείνουν να αποδείξουν ότι η πλούσια λεμφαγγειακή της οχύρωση την καθιστά σημαντική στην άμυνα του πεπτικού μας συστήματος, εξηγεί ο δρ Ιωάννης Κ. Κοζαδίνος, Διευθυντής Α’ Ρομποτικής Χειρουργικής Κλινικής του Μetropolitan Hospital.

    Οξεία σκωληκοειδίτιδα

    Είναι η οξεία φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης. Πρόκειται για μια ταχέως εξελισσόμενη διαδικασία αρχικό αίτιο της οποίας θεωρείται η απόφραξη του αυλού της απόφυσης, που μπορεί να προκληθεί από υπερπλασία του λεμφικού ιστού που φυσιολογικά υπάρχει στον υποβλεννογόνιο χιτώνα του οργάνου ή ακόμα και από σκληρά κόπρανα, ύπαρξη βαρίου μετά από κάποια εξέταση, συμφύσεις ή ξένο σώμα.

    Η απόφραξη προκαλεί οίδημα και διόγκωση του οργάνου που καταλήγει σε διαταραχή της αιμάτωσης, με είσοδο διαφόρων μικροοργανισμών στο μυϊκό τοίχωμα. Έτσι η φλεγμονή εξελίσσεται σε ισχαιμία, νέκρωση και διάτρηση της σκωληκοειδούς απόφυσης. Από ‘κει και πέρα ο οργανισμός ή θα περιχαρακώσει τη φλεγμονή δημιουργώντας μια φλεγμονώδη μάζα με τη συμμετοχή γειτονικών οργάνων ή θα έχουμε εξέλιξη σε γενικευμένη περιτονίτιδα. Τελευταία πιθανολογείται επίσης ότι η οξεία σκωληκοειδίτιδα μπορεί να προκληθεί αιματογενώς, από απομακρυσμένη λοιμογόνο εστία, χωρίς να έχει προηγηθεί απόφραξη.

    Οι σταδιακές αυτές αλλαγές που καταλήγουν στη διάτρηση της σκωληκοειδούς απόφυσης, πραγματοποιούνται μέσα σε μια μέρα στο 10% των ασθενών και σε 2 μέρες, στο 50% των ασθενών. Γίνεται κατανοητό ότι η ταχύτητα στη διάγνωση και την αντιμετώπιση της κατάστασης είναι εξαιρετικής σημασίας.

    Τα στάδια εξέλιξης (σταδιοποίηση) της οξείας σκωληκοειδίτιδας είναι τα εξής:

    • οιδηματώδες στάδιο (ή εξιδρωματικό): μπορεί να παρουσιάσει ύφεση ή να εξελιχθεί στο
    • πυώδες στάδιο: εξελίσσεται σχεδόν 100% σε
    • γαγγραινώδες στάδιο: συνυπάρχει σχεδόν πάντοτε με ρήξη-διάτρηση της σκωληκοειδούς απόφυσης και περιτονίτιδα, (τοπική ή γενικευμένη), απόστημα ή πλαστρόν (φλεγμονώδης μάζα από εντερικές έλικες).

    Είναι παιδική ασθένεια;

    Η οξεία σκωληκοειδίτιδα αφορά όλες τις ηλικίες, παρουσιάζεται όμως σπάνια στην νεογνική και γεροντική ηλικία και συχνότερα κατά τη δεύτερη και τρίτη δεκαετία της ζωής. Άγνωστο γιατί, είναι λίγο πιο συχνή στο άρρεν φύλο και εμφανίζει μεγαλύτερη συχνότητα την άνοιξη και το φθινόπωρο. Είναι η πιο συχνή αιτία προσέλευσης στα τμήματα επειγόντων περιστατικών.

    Κλινική εικόνα

    Η οξεία σκωληκοειδίτιδα έχει χαρακτηριστεί ως ο «μεγάλος μίμος» της κοιλιάς. Αυτό γιατί, από την πρώτη αναλυτική περιγραφή της, το 1886, από τον Fitz, μέχρι και σήμερα, η κλινική της εικόνα, που είναι πολύτιμη για τη διάγνωση, μπορεί να ξεγελάσει, μιμούμενη την εικόνα πολλών άλλων παθολογιών. Αυτή η ποικιλία στην κλινική εικόνα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην κινητικότητα του άκρου της σκωληκοειδούς απόφυσης που μπορεί να οδηγήσει σε άτυπες, ασυνήθεις θέσεις του οργάνου και να αλλάξει ακόμα και τα βασικά κλινικά χαρακτηριστικά, όπως τη θέση του άλγους.

    Περιγράφοντας μια τυπική κλινική εικόνα θα λέγαμε ότι ο ασθενής παραπονείται αρχικά για ένα ακαθόριστο άλγος γύρω από τον ομφαλό, το οποίο μπορεί να διαλάθει της προσοχής του και να αποδοθεί σε κολικό εντέρου ή δυσπεψία ή κάποια άνευ σημασίας ενόχληση. Στη συνέχεια όμως, εντός λίγων ωρών, ο πόνος αλλάζει θέση και σταθεροποιείται στη δεξιά κάτω κοιλία (δεξιός λαγόνιος βόθρος) αποκτώντας σαφή χαρακτήρα.

    Στον πόνο έρχονται να προστεθούν η ναυτία και πιθανώς οι εμετοί, ενώ αρκετά συχνά αναφέρεται και χαρακτηριστική ανορεξία. Συνήθως υπάρχει δεκατική πυρετική κίνηση. Ακόμα, μπορεί να εμφανιστούν διάρροιες (από ερεθισμό του τυφλού ή και του λεπτού εντέρου) ή δυσουρικά ενοχλήματα (σε ερεθισμό του ουρητήρα), ενώ, σε περίπτωση άτυπης θέσης της απόφυσης, το άλγος μπορεί να εντοπίζεται στη δεξιά πλάγια κοιλιακή χώρα ή και στο δεξιό υποχόνδριο, δίνοντας εικόνα νόσων των χοληφόρων, ή χαμηλά υπερηβικά, μιμούμενο γυναικολογικές παθήσεις της ελάσσονος πυέλου, κυστικά ενοχλήματα ή ακόμα και σπαστική κολίτιδα. Με την πάροδο των ωρών, τα συμπτώματα επιδεινώνονται και αν η φλεγμονή φτάσει σε ρήξη του οργάνου, επιπροστίθενται υψηλός πυρετός, σύσπαση των τοιχωμάτων της κοιλίας (έως σανιδώδης κοιλία), διάχυτο κοιλιακό άλγος, ταχυκαρδία, εικόνα που συνολικά περιγράφει τη σήψη.

    Πώς μπαίνει η διάγνωση;

    Λέγεται στην ιατρική πως η διάγνωση στηρίζεται στον υψηλό δείκτη κλινικής υποψίας. Αυτό ισχύει κατεξοχήν στην περίπτωση της σκωληκοειδίτιδας, καθώς, ειδικά στις άτυπες μορφές της, δοκιμάζει την εμπειρία του χειρουργού και αποτελεί κλινική πρόκληση. Εκτός από την εκτίμηση των συμπτωμάτων και, βασικό, της εξέλιξής τους ώρα με την ώρα, χρήσιμες πληροφορίες θα πάρει ο χειρουργός από την κλινική εξέταση του ασθενούς, η οποία πρέπει να είναι πλήρης, αναλυτική και καταληκτική.

    Αναζητείται το σημείο ευαισθησίας, η ύπαρξη ψηλαφητής μάζας στην περιοχή του άλγους, η ύπαρξη και ένταση των εντερικών ήχων, καθώς και πιο ειδικά σημεία που ενδεικτικά μόνο αξίζει να αναφερθούν εδώ (σημεία: Blumberg, Rovsing, ψοΐτη, θυροειδούς κτλ.).

    Πρέπει να τονιστεί και η ανάγκη εκτίμησης του λοιπού ιστορικού του ασθενούς και ιδίως να γίνουν γνωστά τυχόν υπάρχοντα προβλήματα ή συμπτώματα από το πεπτικό (έλκος, γαστρεντερίτιδα, χολολιθίαση), το ουροποιητικό (λοιμώξεις, νεφρολιθίαση), το γυναικολογικό (παθολογία από τις ωοθήκες λοιμώξεις των έσω γεννητικών οργάνων, πιθανή εγκυμοσύνη, πρόσφατες θεραπευτικές πράξεις).

    Με μια πρώτη εικόνα από το ιστορικό και την κλινική εξέταση ο ιατρός θα εστιάσει σε κάποιες απλές εργαστηριακές εξετάσεις που θα τον κατευθύνουν στη διάγνωση.

    Γενική αίματος: Η αύξηση των λευκών είναι στοιχείο χρήσιμο μεν, μη ειδικό δε, καθώς η αύξησή τους μπορεί να σημαίνει φλεγμονή οπουδήποτε ενώ, όχι σπάνια, ακόμα και σε περιπτώσεις οξείας φλεγμονής αυτά μπορεί να κυμαίνονται σε φυσιολογικά όρια. Σε άλλες περιπτώσεις (λήψη φαρμάκων ή εγκυμοσύνη) τα λευκά αναμένονται ούτως ή άλλως αυξημένα. Με τους όποιους περιορισμούς πάντως η λευκοκυττάρωση ειδικά πολυμορφοπυρηνικού τύπου, ενισχύει τη διάγνωση.

    Βιοχημικός έλεγχος: Ένας αδρός βιοχημικός έλεγχος περιλαμβάνει τη μέτρηση της CRP, ενός δείκτη φλεγμονής που αυξάνεται στην αρχική φάση της νόσου. Μεγάλη αύξηση της μπορεί να σημαίνει γαγγραινώδες στάδιο αλλά μπορεί να μειωθεί με την πάροδο της ώρας (συνήθως πέφτει μετά από 12ωρο από την έναρξη των συμπτωμάτων). Η μέτρηση β’ χοριακής γοναδοτροπίνης (τεστ κύησης) μπορεί να κριθεί απαραίτητη σε γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας από το ιστορικό της οποίας δεν μπορεί να αποκλειστεί πιθανή εγκυμοσύνη, ενώ εάν ο γιατρός έχει υποψία και θέλει να αποκλείσει νόσο των χοληφόρων ή του παγκρέατος μπορεί να ζητήσει τον αντίστοιχο έλεγχο. Τέλος, η μέτρηση σακχάρου και ηλεκτρολυτών ή ακόμα και πιο ειδικές εξετάσεις μπορεί να ζητηθούν κατά περίπτωση (για εκτίμηση της γενικής κατάστασης του ασθενούς ή για τη διευκρίνιση γνωστών προβλημάτων από το ατομικό του ιστορικό).

    Γενική ούρων: Βοηθά στον αποκλεισμό πάθησης του ουροποιητικού, με απαραίτητη εδώ μια διευκρίνιση: ευρήματα όπως πυοσφαίρια ή ερυθρά αιμοσφαίρια στα ούρα μπορεί να συσχετίζονται με οξεία σκωληκοειδίτιδα και επέκταση της φλεγμονής στο δεξιό ουρητήρα σε άτυπη θέση της απόφυσης στο οπίσθιο περιτόναιο. Συχνά, σε περιπτώσεις αμφιβολιών για τη διάγνωση έχουμε στη διάθεση μας και απεικονιστικές εξετάσεις.

    Απλή ακτινογραφία κοιλίας: Βοηθά στο να αποκλειστούν άλλες καταστάσεις, ενώ σπάνια θα δώσει ειδικά ευρήματα από τη σκωληκοειδή.

    Υπερηχολογικός έλεγχος: Είναι χρήσιμος κυρίως για αποκλεισμό γυναικολογικών παθήσεων που μπαίνουν στη διαφορική διάγνωση, όπως εξωμήτριος κύηση, φλεγμονές (π.χ. σαλπιγγίτιδα), κύστεις ωοθηκών που μπορεί να αιμορράγησαν ή να υπέστησαν ρήξη ή συστροφή.

    Αξονική τομογραφία: Αυτή δίνει σημαντικές πληροφορίες για τυχόν ύπαρξη φλεγμονής στη σκωληκοειδή απόφυση καθώς και για την έκτασή της, ενώ βασικός της ρόλος είναι ο αποκλεισμός άλλης παθολογίας, κατευθύνοντας το χειρουργό στη λήψη αποφάσεων, όπως τι προσπέλαση (τομή) θα αποφασίσει, αν και πότε θα πρέπει να παρέμβει και πώς. Παρόλες όμως αυτές τις διαγνωστικές εξετάσεις, θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου τη συμβουλή των δασκάλων της χειρουργικής: «Δεν χειρουργούμε ούτε αυξημένα λευκά, ούτε ευρήματα αξονικής», χειρουργούμε ασθενείς, και καμιά αρνητική εξέταση δεν αντισταθμίζει την κλινική υποψία, δεν καθησυχάζει τον έμπειρο χειρουργό και, κυρίως, δεν διασφαλίζει τον ασθενή.

    Οι εξετάσεις δεν είναι παθογνωμονικές για την οξεία σκωληκοειδίτιδα, μπορεί όμως να επιβεβαιώσουν τη διάγνωση σε άτυπες περιπτώσεις.

    Ποιες παθήσεις μπορεί να μιμηθούν οξεία σκωληκοειδίτιδα:

    • μεσεντέριος αδενίτιδα
    • γαστρεντερίτιδα
    • δυσκοιλιότητα
    • παθήσεις ουροποιητικού συστήματος
    • εγκολεασμός
    • πνευμονία
    • συστροφή όρχεως
    • εντερική απόφραξη
    • περιεσφιγμένη βουβωνοκήλη
    • αναφυλακτοειδής πορφύρα
    • παγκρεατίτιδα
    • χολοκυστίτιδα
    • ηπατίτιδα
    • διαβήτης
    • όγκοι κοιλίας
    • δρεπανοκυτταρική αναιμία
    • νόσος Crohn
    • έλκος στομάχου ή δωδεκαδακτύλου
    • φλεγμονή μεκελείου απόφυσης.

    Με άλλοτε άλλη συχνότητα ανά ηλικιακή ομάδα, οι οντότητες αυτές πρέπει να αποκλειστούν κατά τη διαγνωστική προσέγγιση του ασθενούς, ιδίως αυτές που δεν αποτελούν χειρουργική νόσο όπως: διαβήτης, δρεπανοκυτταρική αναιμία, πορφύρα, πνευμονία, νόσος Crohn.

    Περνάει με αντιβίωση;

    Η απάντηση της ιατρικής είναι κατηγορηματική: όχι!

    Η παραμονή μιας φλεγμαίνουσας σκωληκοειδούς μέσα στην κοιλιά εγκυμονεί κινδύνους όπως περιτονίτιδα, δημιουργία συμφύσεων, ενδοκοιλιακό απόστημα ή δημιουργία μίας φλεγμονώδους μάζας από εντερικές έλικες (πλαστρόν ή φλέγμονας της σκωληκοειδούς. Η νοσηρότητα και η θνητότητα των επιπλοκών είναι τέτοια ώστε είναι προτιμότερο να εξαιρεθεί μια υγιής σκωληκοειδής απόφυση παρά να παραμείνει αδιάγνωστη και, άρα, αθεράπευτη, μια πιθανή οξεία σκωληκοειδίτιδα. Γι’ αυτό άλλωστε τα διεθνώς αποδεκτά ποσοστά λανθασμένης διάγνωσης φτάνουν έως και το 20%. Η οξεία σκωληκοειδίτιδα έχει μία και μόνη θεραπεία, τη σκωληκοειδεκτομή.
    Με τη διάγνωση της νόσου ο ασθενής πρέπει να εισαχθεί και να χειρουργηθεί. Η μόνη καθυστέρηση που δικαιολογείται είναι για υποστήριξη του ασθενούς σε περιπτώσεις αφυδάτωσης, για τη χορήγηση αντιβιοτικής κάλυψης, με στόχο την πραγματοποίηση του χειρουργείου με τον ασθενή στην καλύτερη δυνατή κατάσταση.

    Το χειρουργείο

    Η σκωληκοειδεκτομή είναι από τα συχνότερα χειρουργεία σε όλο τον κόσμο. Η κλασική μέθοδος (ανοιχτή) γίνεται με μια μικρή τομή λίγων εκατοστών, στη δεξιά κοιλία, ενώ η λαπαροσκοπική επέμβαση πραγματοποιείται με 3 τομές, όπως και η αντίστοιχη ρομποτική επέμβαση. Ανεξαρτήτως της μεθόδου, ένα σωστό

    χειρουργείο για σκωληκοειδεκτομή έχει κάποιες απαράβατες αρχές, όπως ο ενδελεχής έλεγχος για άλλη παθολογία (ειδικά εάν η εικόνα της σκωληκοειδούς δεν κρίνεται επαρκής για να δικαιολογήσει την κλινική εικόνα), και η σχολαστική έκπλυση της κοιλιάς για απομάκρυνση του μικροβιακού φορτίου.

    Η κάλυψη με αντιβιοτική αγωγή είναι απαραίτητη, τόσο προεγχειρητικά όσο και μετά την επέμβαση, η δε διάρκεια χορήγησής της θα εξαρτηθεί από το στάδιο της φλεγμονής. Ανάλογη του σταδίου είναι και η διάρκεια νοσηλείας. Η χωρίς επιπλοκές σκωληκοειδίτιδα (όχι περιτονίτιδα, όχι απόστημα, όχι πλαστρόν) συνήθως εξέρχεται του νοσοκομείου σε 24 με 48 ώρες, ενώ εάν η φλεγμονή είναι προχωρημένη χρειάζεται ολιγοήμερη νοσηλεία, πάντα μετά από εκτίμηση της κατάστασης του ασθενούς.

    Η λαπαροσκοπική τεχνική (και κατ’ επέκταση και η ρομποτική), πέρα από τα γενικά πλεονεκτήματά της προσφέρει και διαγνωστική βοήθεια. Σε αμφίβολες περιπτώσεις, μπορεί ο χειρουργός να ελέγξει όλη την κοιλιά για τυχόν άλλο πρόβλημα και, πράγμα πολύ σημαντικό, να το αντιμετωπίσει με τον καλύτερο τρόπο, χωρίς να χρειαστεί τροποποίηση της τομής και επιπλέον επιβάρυνση για τον ασθενή. Έτσι νέες μελέτες προτείνουν, σε αμφίβολες περιπτώσεις και σε ασθενείς δύσκολους, (παχύσαρκους, ηλικιωμένους, γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας) τη διενέργεια διαγνωστικής λαπαροσκόπησης και, εφόσον κριθεί εγχειρητικά απαραίτητο, τη λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή, αναφέρει ο δρ Κοζαδίνος.

  • Ψωρίαση: Όλα όσα πρέπει να ξέρετε

    Ψωρίαση: Όλα όσα πρέπει να ξέρετε

    Η ψωρίαση είναι μια χρόνια δερματοπάθεια κατά την οποία τα κύτταρα του δέρματος στις πάσχουσες περιοχές ανανεώνονται ανά 4-6 ημέρες και όχι ανά 28-30 που είναι ο φυσιολογικός ρυθμός ανανέωσης. Αυτά τα «πλεονάζοντα» δερματικά κύτταρα που δημιουργούν τις ψωριασικές πλάκες, είναι διαφορετικά στο χρώμα, σκληρά στην αφή ορατά «μπαλώματα», πιο συχνά στους αγκώνες, τα γόνατα, τις παλάμες, τα πέλματα, το κρανίο και τη μέση.

    Τα συμπτώματα ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου. Μπορεί να είναι από ήπια μέχρι και σοβαρά, από δερματικά έως και γενικευμένα σωματικά και ψυχικά. Τα πιο συχνά είναι ευαισθησία, φαγούρα, αίσθημα καύσου ή ψωριασικές πλάκες – χαρακτηριστικό είναι ότι κατά την απομάκρυνση των πλακών με το ξύσιμο εμφανίζεται στικτή αιμορραγία («αιματηρή δρόσος»).
    «Ένα ποσοστό 30% των ατόμων με ψωρίαση μπορεί επίσης να εμφανίσει ψωριασική αρθρίτιδα. Επιπλέον, για πολλά άτομα η ψωρίαση έχει μεγάλο και σοβαρό συναισθηματικό αντίκτυπο, καθώς αισθάνονται υποχρεωμένα να δίνουν εξηγήσεις στο φιλικό, οικογενειακό και επαγγελματικό τους περιβάλλον», τονίζει ο κ. Κωνσταντίνος Μηλεούνης, Διευθυντής Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος στο Metropolitan Hospital.

    Ποια άτομα μπορεί να προσβληθούν από ψωρίαση;

    Η ψωρίαση δεν «κάνει διακρίσεις». Μπορεί να εμφανιστεί σε κάθε άτομο κάθε στιγμή της ζωής του, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας (είναι λίγο πιο συχνή σε άτομα 20-35 ετών). Αφορά εκατομμύρια άτομα σε όλο τον κόσμο (2-3% του παγκόσμιου πληθυσμού). Πρόκειται για έκφραση κάποιων γονιδίων (τα γονίδια υπάρχουν εκ γενετής, αλλά το αν ή πότε θα ενεργοποιηθεί η ψωρίαση έχει να κάνει και με περιβαλλοντικούς και ψυχικούς παράγοντες).

    Είναι μεταδοτική;

    Η ψωρίαση δεν είναι μεταδοτική ούτε απειλεί κατά κανένα τρόπο τη δημόσια υγεία. Προκαλείται από μια πιο έντονη δραστηριότητα, μια υπεραντίδραση του

    ανοσοποιητικού συστήματος και όχι από κάποιον ιό ή βακτήριο. Τα πάσχοντα άτομα την εκδηλώνουν, δεν την κολλούν και δεν την μεταδίδουν με κάποιον τρόπο.

    Παράγοντες που μπορεί να πυροδοτήσουν την ψωρίαση

    Παρόλο που η ψωρίαση αποτελεί μια ενδογενή κατάσταση (έκφραση γονιδίων), άγνωστο παραμένει ακόμη τι ακριβώς την ενεργοποιεί. Θεωρείται δεδομένο ότι εμπλέκονται εξωγενείς παράγοντες όπως περιβαλλοντικοί και ψυχολογικοί. Το στρες, οι αγχογόνες καταστάσεις, η παχυσαρκία, το αλκοόλ, το κάπνισμα, κάποια φάρμακα, η υπερβολική έκθεση στον ήλιο, ο ψυχρός και ξηρός καιρός και κάποιες ιώσεις φαίνεται να συμβάλλουν στην ενεργοποίησή της.
    Ωστόσο, παράγοντες που σε κάποια άτομα φαίνεται να επηρεάζουν την εμφάνισή της, δεν την επηρεάζουν σε άλλα άτομα. Γι’ αυτό και ο ακριβής προσδιορισμός των παραγόντων αυτών γίνεται εξατομικευμένα σε διάλογο και συνεργασία με τον δερματολόγο.

    Τι σχέση έχει η ψωρίαση με την ψώρα

    Καμία. Η ψώρα είναι μια μεταδοτική ασθένεια του δέρματος που προκαλείται από ένα παράσιτο (ακάρεο). Η ψωρίαση είναι μια μη μεταδοτική αυτοάνοση δερματοπάθεια. Η λανθασμένη συσχέτιση ανάμεσα στα δύο νοσήματα οφείλεται στο γεγονός ότι και τα δύο αφορούν το δέρμα και στο όμοιο θέμα ψωρ- στο όνομά τους, που προέρχεται από το ρήμα ψάω-ψω, το οποίο σημαίνει: ψαύω, ψηλαφώ, τρίβω, ομαλύνω δια της τριβής (δηλαδή ξύνω το σημείο της φαγούρας).

    Ποια είναι η θεραπεία της ψωρίασης;

    «Η ψωρίαση είναι μια χρόνια νόσος με εξάρσεις και υφέσεις. Παρόλο που αλλαγές στον τρόπο ζωής και τη διατροφή, καλύτερη διαχείριση του άγχους και αρκετές φαρμακευτικές αγωγές προκαλούν ανακούφιση και ύφεση των συμπτωμάτων της, και τα πρόσφατα βιολογικά φάρμακα προκαλούν έως και 100% ύφεση, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για οριστική θεραπεία της ψωρίασης. Είναι μια χρόνια νόσος που δεν απειλεί τη ζωή, με την οποία καλούνται να μάθουν να ζουν τα πάσχοντα άτομα», εξηγεί ο ιατρός.

    Η ψωρίαση δεν είναι μία:

    Υπάρχουν αρκετοί τύποι ψωρίασης: ψωρίαση στα νύχια, ψωρίαση του τριχωτού της κεφαλής, σταγονοειδής ψωρίαση, ανάστροφη ψωρίαση, φλυκταινώδης ψωρίαση και ερυθροδερμική ψωρίαση.

    Τα βιολογικά φάρμακα

    Τα βιολογικά φάρμακα (που ξεκίνησαν να αναπτύσσονται στις αρχές της δεκαετίας του ’60) αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ιατρικής στο πεδίο της θεραπείας. Η ανάπτυξη βιολογικών φαρμάκων υψηλής αποτελεσματικότητας τα τελευταία τριάντα χρόνια έφερε επανάσταση και στη θεραπεία της μέτριας και της βαριάς μορφής ψωρίασης.
    Σήμερα, είναι διαθέσιμα τα βιολογικά φάρμακα νέας γενιάς. Αυτά έχουν επιλεκτική δράση, στοχεύουν σε κάποιες συγκεκριμένες ουσίες γνωστές ως κυτταροκίνες (κυρίως στις: ιντερλευκίνη 17 και ιντερλευκίνη 23). Χάρη σε αυτή τους τη δράση εμφανίζουν μειωμένη τοξικότητα, επιτρέπουν την καλύτερη ανοχή και αυξάνουν την αποτελεσματικότητα της θεραπείας της ψωρίασης συγκριτικά ακόμα και με τα πρώτης γενιάς βιολογικά φάρμακα. Παρεμβαίνοντας με αυτόν τον τρόπο στις ανοσολογικές διεργασίες μπορούν να προκαλέσουν μέχρι και 100% ύφεση των συμπτωμάτων της ψωρίασης με μεγαλύτερη ασφάλεια από οποιαδήποτε άλλη αγωγή.

    Δύο σημαντικά βήματα για τη θεραπεία της ψωρίασης

    «Η αποδοχή της ψωρίασης αποτελεί το πρώτο βήμα για την αντιμετώπισή της. Αυτή είναι το κλειδί για την εύρεση της κατάλληλης θεραπείας για εσάς. Όπως, όμως, οι ίδιοι παράγοντες δεν πυροδοτούν την ψωρίαση με τον ίδιο τρόπο σε όλα τα άτομα, έτσι και οι ίδιες θεραπείες δεν λειτουργούν με το ίδιο τρόπο σε όλα τα άτομα. Συνεπώς, το δεύτερο σημαντικό βήμα για την αντιμετώπισή της είναι η βοήθεια που θα δώσετε εσείς στον δερματολόγο σας για την προσαρμογή της αγωγής, περιγράφοντάς του τα αποτελέσματά της πάνω σας», καταλήγει ο κ. Μηλεούνης.

  • Η Ε.Ε.Χ.Ο.Τ. και η Super League 2 ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα full day event Αθλητιατρικής με σκοπό την ενημέρωση σε επίκαιρα θέματα

    Η Ε.Ε.Χ.Ο.Τ. και η Super League 2 ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα full day event Αθλητιατρικής με σκοπό την ενημέρωση σε επίκαιρα θέματα

    Ο Πρόεδρος της Ε.Ε.Χ.Ο.Τ. Θάνος Χ. Μπαδέκας σας προσκαλεί στην Κοινή Αθλητιατρική Ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με τη Super League 2, το Σάββατο 19 Μαρτίου 2022 στο Golf της Γλυφάδας.

    H εκδήλωση πραγματοποιείται, με ελεύθερη συμμετοχή, στο πλαίσιο του Προγράμματος Κοινωνικής Εταιρικής Ευθύνης της Ε.Ε.Χ.Ο.Τ. και έχει ως κεντρικό σκοπό την ενημέρωση σχετικά με επίκαιρα θέματα που αφορούν στην Αθλητιατρική.

    Έχουν προσκληθεί και πρόκειται να μας τιμήσουν με την παρουσία τους διακεκριμένοι συνάδελφοι και φίλοι από όλη την Ελλάδα για να καταθέσουν τις εμπειρίες και να μεταδώσουν τις γνώσεις τους.

    Πρόγραμμα Ημερίδας:

    [dearpdf id=”25028″ ][/dearpdf]

  • Πόνος στη μέση: Ποια είναι η καλύτερη θεραπεία;

    Πόνος στη μέση: Ποια είναι η καλύτερη θεραπεία;

    Ο πόνος στη μέση ή αλλιώς οσφυαλγία αποτελεί ένα από τα πιο συχνά ιατρικά προβλήματα παγκοσμίως. Προσβάλλει πάνω από το 80% των ενηλίκων και είναι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι επισκέπτονται έναν ιατρό.

    Σύμφωνα με το Global Burden of Disease (μελέτη που δημοσιεύτηκε στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό Lancet), η οσφυαλγία αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αιτίες αναπηρίας.

    «Η αντιμετώπιση της οσφυαλγίας είναι σταδιακή και γίνεται είτε με μη επεμβατικές, είτε με επεμβατικές, είτε με ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες. Τις περισσότερες φορές ο ιατρός θα ξεκινήσει με πιο απλές θεραπείες και, εφόσον απαιτείται, θα προχωρήσει σε πιο επιθετικές προσεγγίσεις στη συνέχεια, εξηγεί ο κ. Μάριος Λυκίσσας, Επίκουρος Καθηγητής Ορθοπαιδικής, Χειρουργός Σπονδυλικής Στήλης, Διευθυντής Κλινικής Σπονδυλικής Στήλης του Metropolitan Hospital.

    Ας σημειωθεί ότι πολλές θεραπείες χρειάζονται χρόνο για να οδηγήσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα» συμπληρώνει ο ιατρός.

    Μη επεμβατικές θεραπείες

    Φάρμακα. Τα φάρμακα είναι πολυάριθμα και μπορεί να είναι:

    • Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη
    • Μυοχαλαρωτικά
    • Αντισπασμωδικά φάρμακα
    • Οπιοειδή.
    Photo: Freepik

    Φυσικοθεραπεία. Η φυσικοθεραπεία για τον πόνο στη μέση περιλαμβάνει παθητικές και ενεργητικές θεραπείες που βοηθούν τον ασθενή να χτίσει μυϊκή δύναμη, να βελτιώσει την ευλυγισία της σπονδυλικής στήλης και το εύρος κίνησής της, να διατηρήσει σωστή στάση του σώματος και πολλά άλλα. Οι συνεδρίες φυσικοθεραπείας μπορεί να περιλαμβάνουν:

    • Άσκηση
    • Κρύο/ζέστη
    • Μασάζ
    • Διαδερμική ηλεκτρική νευρική διέγερση (TENS)
    • Υπερήχους.

    Ενέσεις. Η επισκληρίδιος έγχυση στεροειδούς ή ένας επιλεκτικός νευρικός αποκλεισμός μπορεί να προσφέρει βραχυπρόθεσμη ανακούφιση από τον πόνο όταν ο πόνος αφορά κυρίως τα κάτω άκρα.

    Επεμβατικές θεραπείες & ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες

    Οι πιο συχνές χειρουργικές επεμβάσεις στη σπονδυλική στήλη είναι:
    Μικροδισκεκτομή. Όταν μια κήλη δίσκου προκαλεί σοβαρά συμπτώματα όπως έντονο και επίμονο πόνο ή απώλεια της αίσθησης και της δύναμης, η αφαίρεση του τμήματος του κατεστραμμένου δίσκου που πιέζει το νεύρο θα οδηγήσει στην άμεση υποχώρηση των συμπτωμάτων και θα προλάβει τη μη αναστρέψιμη απώλεια της μυϊκής ισχύος. Τα τελευταία χρόνια η επέμβαση αυτή πραγματοποιείται με μια ελάχιστα επεμβατική και αναίμακτη τεχνική μέσω μιας μικρής τομής με τη βοήθεια πάντα του μικροσκοπίου.

    Η ασφάλεια, η αποτελεσματικότητα, η γρήγορη αποκατάσταση και το χαμηλό ποσοστό επιπλοκών της μικροδισκεκτομής την έχουν καθιερώσει ως επέμβαση εκλογής σε ασθενείς με κήλη δίσκου.

    Πεταλεκτομή/Τρηματοτομή. Πρόκειται για την επέμβαση κατά την οποία αφαιρείται το πίσω τμήμα ενός ή περισσότερων σπονδύλων ώστε να δημιουργηθεί περισσότερος χώρος για τα νεύρα. Σε μια παρόμοια επέμβαση γνωστή ως τρηματοτομή, αφαιρείται ένα πολύ μικρό κομμάτι οστού από το πίσω μέρος του σπονδύλου.

    Οι επεμβάσεις αυτές πραγματοποιούνται πλέον με αναίμακτες τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας με μικρές τομές και με τη βοήθεια της χειρουργικής πλοήγησης (O-Arm II και StealthStation S8 Surgical Navigation System).

    Σπονδυλοδεσία. Κατά την επέμβαση αυτή δύο ή περισσότεροι σπόνδυλοι συνδέονται μόνιμα μεταξύ τους για να περιορίσουν την υπερβολική κίνηση της σπονδυλικής στήλης.

    Η σπονδυλοδεσία πραγματοποιείται για τη διόρθωση παραμορφώσεων της σπονδυλικής στήλης ή για την αποκατάσταση της σταθερότητας της σπονδυλικής στήλης σε περιπτώσεις σπονδυλικής στένωσης, σπονδυλολίσθησης, δισκοπάθειας ή κήλης δίσκου.

    Πώς μπορούμε να προλάβουμε τον πόνο στη μέση;

    Βελτιώνοντας τη φυσική μας κατάσταση. Τα άτομα που δεν βρίσκονται σε καλή φυσική κατάσταση είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν οσφυαλγία, λόγω των αδύναμων ραχιαίων και κοιλιακών μυών που βοηθούν στη στήριξη της μέσης.

    Μένοντας ενεργοί. Οι άνθρωποι που κάνουν καθιστική ζωή είναι πιο πιθανό να τραυματιστούν κατά την καθημερινή τους δραστηριότητα.

    Χάνοντας βάρος. Όσο περισσότερο το βάρος, τόσο μεγαλύτερη η πίεση που ασκείται στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Το υπερβολικό βάρος ή η παχυσαρκία μπορεί να προκαλέσουν χρόνιο πόνο στη μέση.

    Σηκώνοντας βαριά αντικείμενα με το σωστό τρόπο. Φροντίζουμε να λυγίζουμε τα γόνατα όταν σηκώνουμε βάρη από κάτω, έτσι ώστε οι γοφοί και τα γόνατα να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς. Κρατάμε το φορτίο κοντά στο στήθος ενώ σηκωνόμαστε.

    Κάνοντας τον χώρο εργασίας όσο το δυνατόν πιο εργονομικό. Εάν κάνουμε καθιστική εργασία, βεβαιωνόμαστε ότι η καρέκλα μας στηρίζει καλά τη μέση μας και οι γοφοί μας βρίσκονται σε ορθή γωνία με το πάτωμα.

    Δεν χρησιμοποιούμε προϊόντα καπνού. «Εκτός από όλα τα άλλα προβλήματα υγείας που προκαλεί η χρήση του καπνού, μπορεί να περιορίσει τη ροή του αίματος και το οξυγόνο στους δίσκους, με αποτέλεσμα να αυτοί να εκφυλίζονται ταχύτερα» καταλήγει ο κ Λυκίσσας.

  • Πώς θα ενισχύσουμε το ανοσοποιητικό των παιδιών;

    Πώς θα ενισχύσουμε το ανοσοποιητικό των παιδιών;

    Το Α και το Ω για ένα δυνατό ανοσοποιητικό σύστημα είναι μια σωστή και ισορροπημένη διατροφή που θα προσφέρει στον οργανισμό όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζεται για να αντιμετωπίσει τα μικρόβια των ιώσεων. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά.

    Βιταμίνες όπως οι C, B, A, D και E φαίνεται να βοηθούν στην καταπολέμηση ιών και λοιμώξεων και θα τις βρούμε σε τροφές όπως είναι τα πορτοκάλια, τα ακτινίδια, το μπρόκολο, το ψάρι, το αυγό, τα γαλακτοκομικά, το συκώτι, τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά όπως είναι το σπανάκι, τα αβοκάντο και οι ξηροί καρποί.

    Δυο άλλα, εξίσου σημαντικά στοιχεία, για την υγεία και ανάπτυξη των παιδιών είναι το ασβέστιο[1]  το οποίο είναι απαραίτητο για τη διατήρηση φυσιολογικών οστών και δοντιών, αλλά και το μαγνήσιο[2], το οποίο συμβάλλει στη διατήρηση μιας φυσιολογικής ψυχολογικής λειτουργίας. Πλούσια σε ασβέστιο είναι τα γαλακτοκομικά, το μπρόκολο, το τόφου κ.α ενώ μεγάλες πηγές μαγνησίου αποτελούν οι ξηροί καρποί όπως είναι τα αμύγδαλα και τα κάσιους, οι σπόροι όπως είναι τα πασατέμπο, το σουσάμι και οι ηλιόσποροι και οι μπανάνες.

    Πολλές από τις παραπάνω τροφές δυστυχώς δεν είναι από τις αγαπημένες των παιδιών οπότε πρέπει να τα ενθαρρύνουμε όσο γίνεται περισσότερο ώστε να τις καταναλώνουν σε καθημερινή βάση. Μπορούμε επίσης να προσαρμόζουμε τα φαγητά μας, κάνοντας τα πιο ελκυστικά για τα παιδιά και να τις συμπεριλαμβάνουμε με διάφορους και έξυπνους τρόπους στη διατροφή τους. Για παράδειγμα το μπρόκολο, ένα τόσο πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά λαχανικό, πολλά παιδιά το αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Αν όμως τους μαγειρέψουμε ένα μπρόκολο ογκρατέν, θα δείτε πόσο γρήγορα θα αλλάξουν γνώμη!

    Φυσικά, ακόμα κι αν τα παιδιά μας είναι πρόθυμα πολλές φορές να καταναλώσουν αυτού του είδους σημαντικές για τον οργανισμό τροφές, αξίζει να συμπληρώνουν τη διατροφή τους με άλλες, εναλλακτικές μορφές βιταμινών. Γι’ αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν υπάρχουν διάφορες επιλογές συμπληρωμάτων διατροφής που μπορείτε να προμηθευτείτε από τα φαρμακεία, πάντα όμως αφού συμβουλευτείτε τον παιδίατρό σας.

    [1] https://www.webmd.com/diet/supplement-guide-calcium#1

    [1] https://www.webmd.com/diet/health-benefits-magnesium-citrate#1

    [1] https://www.webmd.com/diet/supplement-guide-calcium#1

    [2] https://www.webmd.com/diet/health-benefits-magnesium-citrate#1

  • Υπερχοληστερολαιμία: Κλειδί η έγκαιρη διάγνωση

    Υπερχοληστερολαιμία: Κλειδί η έγκαιρη διάγνωση

    Η οικογενής υπερχοληστερολαιμία δεν είναι τόσο σπάνια όσο πιστεύεται. Συγκαταλέγεται στις συχνές γενετικές παθήσεις και προσβάλει 1 στα 200-250 άτομα.

    Μέχρι σήμερα έχουν περιγραφεί περισσότερες από 2.000 γονιδιακές μεταλλάξεις που προκαλούν τη νόσο. Εάν ένας γονιός έχει οικογενή υπερχοληστερολαιμία τότε υπάρχει 50% πιθανότητα να κληρονομήσει τη διαταραχή το παιδί του.

    Αυτή η μορφή οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας αποκαλείται ετερόζυγος. Εάν το παιδί γεννηθεί από γονείς που έχουν και οι 2 οικογενή υπερχοληστερολαιμία και το παιδί λάβει το παθολογικό γονίδιο και από τους 2 γονείς, τότε πρόκειται για ομόζυγο μορφή οικογενούς υπερχοληστερολαιμίας. Η συχνότητα εμφάνισής της είναι εξαιρετικά σπάνια (υπολογίζεται ένα άτομο ανά 600.000 πληθυσμού).

    Αν ένα άτομο έχει οικογενειακό ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου (π.χ. έμφραγμα του μυοκαρδίου) σε μικρή ηλικία, τότε υπάρχει η υποψία ότι αυτό το άτομο μπορεί να πάσχει από την οικογενή υπερχοληστεριναιμία. Επίσης, αν ένα άτομο έχει εμφανίσει ένα καρδιακό επεισόδιο πριν από την ηλικία των 50-60 ετών είναι πιθανό να έχει πολύ αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να εξετάζονται τα επίπεδα των λιπιδίων και στους στενούς συγγενείς του ασθενούς.

    Αντιμετώπιση 

    Το κλειδί στην αντιμετώπιση αυτής της πάθησης είναι η έγκαιρη διάγνωσή της και η έναρξη θεραπείας με οδηγίες για υγιεινό τρόπο ζωής (σωστή διατροφή, άσκηση, διακοπή καπνίσματος εάν δεν είχε ήδη εφαρμοστεί), σε συνδυασμό με φαρμακευτικά σκευάσματα, όπου προεξέχουσα θέση κατέχουν οι στατίνες. Ορισμένοι ασθενείς επιτυγχάνουν τον επιθυμητό στόχο μείωσης των τιμών των λιπιδίων τους, άλλοι όμως χρειάζεται να λάβουν συνδυασμένη αγωγή. Και πάλι όμως κάποιοι εξακολουθούν να έχουν υψηλές τιμές χοληστερίνης.

    Τα τελευταία χρόνια η φαρμακοβιομηχανία έχει δημιουργήσει καινούργια και πολλά υποσχόμενα σκευάσματα, εκ των οποίων κάποια ήδη κυκλοφορούν και άλλα βρίσκονται στην τελική φάση των κλινικών μελετών τους.

    Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις, όπου οι ασθενείς δεν επιτυγχάνουν την επίτευξη των επιθυμητών τιμών λιπιδίων ή έχουν αδυναμία λήψης των φαρμακευτικών σκευασμάτων λόγω εκδήλωσης των ανεπιθύμητων ενεργειών στα συγκεκριμένα σκευάσματα.

    Οι ασθενείς αυτοί μπορούν πλέον να αντιμετωπίσουν το χρόνιο αυτό πρόβλημά τους και με άλλες θεραπείες. Αυτές περιλαμβάνουν την εξωσωματική κάθαρση των λιπιδίων καθώς και τις γονιδιακές θεραπείες.

  • Κρόκος Κοζάνης: To θαυματουργό βότανο  που προσφέρει πολλαπλά οφέλη στην υγεία μας

    Κρόκος Κοζάνης: To θαυματουργό βότανο που προσφέρει πολλαπλά οφέλη στην υγεία μας

    Από αιώνες, αυτό το θαυματουργό μπαχαρικό χρησιμοποιείται για τις εκπληκτικές φαρμακευτικές του ιδιότητες, οι οποίες μπορούν να προλάβουν και να θεραπεύσουν πολλά προβλήματα υγείας. Εκτός από αυτό, ο κρόκος είναι ένα εξαιρετικό μπαχαρικό για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και την αντιμετώπιση των εποχιακών παθήσεων. Καθώς ο κόσμος μάχεται με την πιο θανατηφόρα πανδημία Covid-19, η ανάγκη να παραμείνετε σε φόρμα και υγιείς έχει γίνει ακόμη πιο σημαντική, σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας Etimes of India.

    Μειώνει την κατάθλιψη και τα προβλήματα του προεμμηνορροϊκού συνδρόμου

    Ο ταραχώδης τρόπος ζωής και το αυξανόμενο άγχος έχουν ωθήσει τους ανθρώπους σε ένα επίπεδο όπου καταλήγουν να υποφέρουν από διάφορα σωματικά και ψυχικά προβλήματα. Ενώ υπάρχει πάντα μια γρήγορη θεραπεία για τις σωματικές ασθένειες, η εύρεση μιας θεραπείας για τις ψυχικές ασθένειες παίρνει χρόνο. Σύμφωνα με τα βιβλία της Αγιουρβέδα, το σαφράν είναι ένα από τα ενεργά συστατικά που χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία αντικαταθλιπτικών φαρμάκων.
    Σύμφωνα με μελέτες, το στίγμα του φυτού σαφράν έχει κάποιες μαγικές αντικαταθλιπτικές ιδιότητες. Η παρουσία δύο συστατικών στο σαφράν: της κροκίνης και της σαφρανάλης μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά στη διέγερση νευροχημικών ουσιών όπως η σεροτονίνη, η ντοπαμίνη και η νορεπινεφρίνη. Αυτά τα συστατικά μπορούν να βοηθήσουν αποτελεσματικά την ήπια έως μέτρια κατάθλιψη και χρησιμοποιούνται κυρίως στα παραδοσιακά ψυχιατρικά φάρμακα.

    Ο κρόκος – ένα από τα πιο ακριβοπληρωμένα μπαχαρικά κάνει θαύματα όταν καταναλώνεται σε τακτική βάση. Ο κρόκος έχει ορισμένες χημικές ουσίες που βοηθούν κάποιον να ενισχύσει τη διάθεσή του και να απελευθερώσει το άγχος ως εκ τούτου λειτουργεί εξαιρετικά για την κατάθλιψη, το άγχος και καταπολεμά την αϋπνία. Κατά τη διάρκεια του προεμμηνορροϊκού συνδρόμου βοηθά επίσης στην μείωση των εναλλαγών της διάθεσης και αποτρέπει τις κράμπες της περιόδου, δήλωσε η Tanya S Kapoor, διατροφολόγος, Wellness by Tanya.

    Αυξάνει τη σεξουαλική διάθεση

    Από αιώνες, αυτό το μικρό φυτικό εκχύλισμα είναι γνωστό για τις εκπληκτικές αφροδισιακές του ιδιότητες. Εμπλουτισμένο με τη θεά της φύσης, το σαφράν αυξάνει φυσικά τη σεξουαλική ζωτικότητα τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Ο κρόκος έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας που σχετίζεται με την ηλικία. Έχει ισχυρές αφροδισιακές ιδιότητες, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν περαιτέρω στη βελτίωση των επιπέδων ανδρογόνων στις γυναίκες. Η προσθήκη σαφράν στη διατροφή μπορεί να έχει μαγικά οφέλη για την υγεία σας αν λαμβάνεται με μέτρο. Ο κρόκος είναι μια υπερτροφή, καθώς ενισχύει το ανοσοποιητικού συστήματος. Έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο κρόκος είναι αποτελεσματικός στη θεραπεία της υπογονιμότητας. Αυξάνει τη λίμπιντο τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Τα ζευγάρια που παλεύουν με την υπογονιμότητα θα πρέπει να καταναλώνουν σαφράν για να βελτιώσουν τις πιθανότητες σύλληψης. Συνιστάται να μην λαμβάνετε περισσότερα από 1,5 γραμμάρια την ημέρα,  δήλωσε η Dr Rita Bakshi, ανώτερη γυναικολόγος και εμπειρογνώμονας εξωσωματικής γονιμοποίησης, Διεθνές Κέντρο Γονιμότητας.

    Βοηθά στην καταπολέμηση των εποχιακών παθήσεων

    Το τσάι σαφράν ή το σαφράν αναμεμειγμένο με ζεστό γάλα μπορεί να κρατήσει μακριά τις εποχιακές ασθένειες όπως το κρυολόγημα, τον βήχα και τον πυρετό. Η ζεστή φύση αυτού του μαγικού βοτάνου βοηθά στην ανακούφιση από τις ενοχλήσεις που προκαλούνται από τη γρίπη και το κρυολόγημα.
    Ο κρόκος έχει εξαιρετικά οφέλη και δεν χρησιμοποιείται μόνο ως χρωστική ουσία τροφίμων ή για να προσθέσει γεύση στο πιάτο κάποιου. Η ιδιότητά του να είναι πλούσιος σε αντιοξειδωτικά το καθιστά ένα τέλειο μέτρο για να θεραπεύσει κανείς το κρυολόγημα και τη γρίπη,  λέει η Tanya S Kapoor.

    Η παρουσία αντιοξειδωτικών ουσιών καθιστά αυτό το θαυματουργό βότανο μια εξαιρετική θεραπεία για εποχιακά προβλήματα. Εκτός από αυτό, βοηθά επίσης στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος, το οποίο είναι απαραίτητο για να αντέξει τις επιθέσεις ιών και άλλες ασθένειες.

    Μειώνει την αρτηριακή πίεση και βελτιώνει την υγεία της καρδιάς

    Φορτωμένο με την καλοσύνη του καλίου, η καθημερινή κατανάλωση σαφράν βοηθά στη διαστολή του αίματος, η οποία απομακρύνει περαιτέρω το μπλοκάρισμα από τις αρτηρίες. Αυτό μειώνει περαιτέρω την αρτηριακή πίεση και αποτρέπει τις καρδιακές προσβολές και τα εγκεφαλικά επεισόδια.

     

  • Άπνοια στον ύπνο: Τι είναι και πώς θεραπεύεται;

    Άπνοια στον ύπνο: Τι είναι και πώς θεραπεύεται;

    Το σύνδρομο της άπνοιας στον ύπνο (ΣΑΥ), ή σύνδρομο αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο (ΣΑΑΥ), ή υπνο-απνοϊκό σύνδρομο, είναι μια σοβαρή και αρκετά συχνή διαταραχή που αφορά όλες τις ηλικίες και των δύο φύλων. Συχνότερα όμως, αφορά τους άνδρες μετά την ηλικία των 40 ετών. Είναι μια διαταραχή που συμβαίνει κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ύπνου, όπου διακόπτεται η αναπνοή (άπνοια) μεταξύ επεισοδίων με έντονο ροχαλητό. Στην ουσία πρόκειται για επεισόδια ασφυξίας τα οποία επαναλαμβάνονται καθ’ όλη τη διάρκεια του ύπνου και στα οποία σημειώνονται σημαντικές παθοφυσιολογικές διαταραχές που αφορούν, μεταξύ άλλων, την οξυγόνωση του αίματος και τον καρδιακό ρυθμό.

    Τα επεισόδια άπνοιας καταστρέφουν τη φυσιολογική δομή του ύπνου, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι που πάσχουν από το σύνδρομο της άπνοιας να παρουσιάζουν ημερήσια κόπωση και υπνηλία άλλοτε άλλης έντασης, ανάλογα με τη βαρύτητα του συνδρόμου.

    Η βαρύτητα του συνδρόμου εξαρτάται από τον αριθμό των επεισοδίων άπνοιας–υπόπνοιας που συμβαίνουν ανά ώρα κατά τη διάρκεια του ύπνου, αναφέρει ο κ. Νικόλαος Δ. Χαΐνης, Διευθυντής Β’ Πνευμονολογικής Κλινικής στo Metropolitan Hospital:

    • Μέχρι 5 επεισόδια ανά ώρα μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν υπάρχει σύνδρομο άπνοιας εφόσον δεν υπάρχουν και κλινικά συμπτώματα.
    • Ήπιου βαθμού τα 5 – 14 επεισόδια ανά ώρα.
    • Μέτριου βαθμού τα 15 – 29 επεισόδια ανά ώρα.
    • Σοβαρού βαθμού τα 30 ή περισσότερα επεισόδια ανά ώρα.

      Υπάρχουν διάφορα αίτια και προδιαθεσικοί παράγοντες που προκαλούν αυτή την κατάσταση, όπως: 

    • Η αύξηση του σωματικού βάρους
    • Οικογενής προδιάθεση
    • Το αλκοόλ
    • Υπερτροφία αμυγδαλών
    • Κρανιο-προσωπικές δυσμορφίες (μικρογναθία, μακρογλωσσία κτλ.)
    • Ενδοκρινικές και μεταβολικές διαταραχές (ακρομεγαλία, υποθυρεοειδισμός, σύνδρομο Cushing)
    • Λαρυγγομαλακία
    • Διαταραχές του κινητικού νευρώνα.

      Οι εκδηλώσεις (κλινική εικόνα) του συνδρόμου της άπνοιας είναι:

    • Έντονο ροχαλητό και ανήσυχος ύπνος
    • Μικροαφυπνίσεις ή αφύπνιση με αίσθημα πνιγμού, σε παρατεταμένη άπνοια
    • Πρωινοί πονοκέφαλοι
    • Ημερήσια κόπωση και υπνηλία (αποτελεί μια από τις αιτίες του συνδρόμου χρόνιας κόπωσης)
    • Διαταραχή της μνήμης και της ικανότητας συγκέντρωσης της προσοχής
    • Ευερεθιστότητα και γενικά αλλαγή του χαρακτήρα
    • Σεξουαλική δυσλειτουργία – ανικανότητα
    • Νυκτερινή συχνοουρία

      Οι συνέπειες είναι πολλές και σοβαρές: 

    • Κίνδυνος αιφνίδιου θανάτου κατά τον ύπνο
    • Αρτηριακή υπέρταση
    • Εγκεφαλικό επεισόδιο
    • Διαταραχές του καρδιαγγειακού συστήματος
    • Ψυχολογικές και ενδοκρινολογικές διαταραχές
    • Τροχαία ή εργατικά ατυχήματα.

    Η διάγνωση, επί κλινικής υποψίας, γίνεται με τη λεγόμενη πολυ-σωματο-καταγραφική μελέτη ύπνου, η οποία γίνεται σε κατάλληλα εξοπλισμένο θάλαμο (εργαστήριο ύπνου) όπου ο εξεταζόμενος κοιμάται υπό την επίβλεψη ειδικά εκπαιδευμένου τεχνολόγου και γίνονται μετρήσεις, καταγραφή και παρατηρήσεις διαφόρων παραμέτρων όπως: οξυμετρία, κινήσεις οφθαλμών, θωρακικού τοιχώματος, κοιλιάς, ποδιών, καταγραφή της ροής του αέρα στη μύτη και στο στόμα.
    Γίνονται ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, ηλεκτρομυογράφημα και ηλεκτροκαρδιογράφημα.
    Αναλόγως του αποτελέσματος όλων αυτών των μετρήσεων διαπιστώνεται αν ο εξεταζόμενος πάσχει ή όχι από ΣΑΑΥ και τι βαρύτητας είναι αυτό.
    Πρέπει να σημειωθεί ότι το σύνδρομο της αποφρακτικής άπνοιας του ύπνου πρέπει να θεραπεύεται (και θεραπεύεται) πάντα.
    Η θεραπεία έγκειται στην απώλεια σωματικού βάρους για τους παχύσαρκους, ωστόσο μπορεί, ενίοτε, να γίνει και χειρουργικά.
    Σε λίγες περιπτώσεις (μικρογναθία, μακρογλωσσία) μπορεί να βοηθήσουν ενδοστοματικές συσκευές (ενδοστοματικοί νάρθηκες ή μασελάκια) οι οποίες προωθούν την κάτω γνάθο και τη γλώσσα σε πιο πρόσθια θέση κατά τη διάρκεια του ύπνου, έτσι ώστε ο αεραγωγός να παραμένει ανοικτός. Είναι συσκευές εξατομικευμένες ανάλογα με την ανατομία του στόματος.
    Η Αμερικανική Ακαδημία Ιατρικής Ύπνου συνιστά τις ενδοστοματικές συσκευές ως θεραπεία πρώτης γραμμής για την αγωγή ήπιας και μέτριας μορφής συνδρόμου υπνικής άπνοιας.
    Συνήθως, όμως, η θεραπεία της αποφρακτικής άπνοιας αντιμετωπίζεται με ειδικό μηχάνημα συνεχούς θετικής πιέσεως (C-PAP) το οποίο χρησιμοποιείται κατά τον νυχτερινό ύπνο. Είναι μικρών διαστάσεων, αθόρυβο, διαθέτει ρινική ή ρινο-στοματική μάσκα, που εφαρμόζεται στον ασθενή και ωθεί τον αέρα με πίεση, έτσι ώστε ο αεραγωγός να παραμένει ανοικτός, καταργώντας τις άπνοιες.

  • Ακράτεια ούρων: Ταλαιπωρεί 2 στους 10 ενήλικες

    Ακράτεια ούρων: Ταλαιπωρεί 2 στους 10 ενήλικες

    Θέμα-ταμπού παραμένει μέχρι τις μέρες μας η ακράτεια ούρων, παρότι ταλαιπωρεί ποσοστό έως και 20% των ενηλίκων στην Ευρώπη. Όπως αποκαλύπτει νέα έρευνα της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ουρολογίας, η πλειονότητα των ασθενών δεν ζητούν ποτέ ιατρική βοήθεια, ενώ πολλοί δεν μιλούν γι’ αυτήν, ούτε στα πιο προσφιλή τους πρόσωπα.

    Στην έρευνα έλαβαν μέρος 3.029 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 18 ετών και άνω, από τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την Ολλανδία.

    Οι εθελοντές συμπλήρωσαν ανώνυμα ειδικά ερωτηματολόγια, απαντώντας μεταξύ άλλων σε ερωτήματα για το αν είχαν ακράτεια ούρων, τι πίστευαν γι’ αυτήν και αν είχαν ζητήσει ιατρική βοήθεια για να την αντιμετωπίσουν.

    Οι απαντήσεις τους έδειξαν ότι, αναλόγως με τη χώρα, το 10-20% έπασχαν από ακράτεια ούρων. Ωστόσο το ποσοστό αυτό δεν ήταν το ίδιο σε όλες τις ηλικίες, ούτε μεταξύ των δύο φύλων. Επιπλέον, η ακράτεια δεν ταλαιπωρούσε μόνο τους ηλικιωμένους, όπως λανθασμένα πίστευε σημαντικό ποσοστό των συμμετεχόντων.

    Στη Γαλλία, λ.χ., το 48% των συμμετεχόντων είπαν ότι παρουσιάζουν ακράτεια ούρων. Το ποσοστό, όμως, των πασχόντων στους άνδρες ήταν 36% και στις γυναίκες 54%.

    Στη Βρετανία, περιστασιακή ακράτεια ούρων ανέφερε το 27% των εθελοντών ηλικίας 18-24 ετών. Και αυτό μολονότι το σχεδόν 50% των Βρετανών της ίδιας ηλικιακής ομάδας είπαν ότι η ακράτεια ούρων είναι πρόβλημα των ηλικιωμένων και τα 28% δεν ήξεραν πότε η διαφυγή ούρων σημαίνει ακράτεια.

    Ανεξαρτήτως του τι γνωρίζουν και τι αγνοούν, όμως, περισσότεροι από επτά στους δέκα πάσχοντες σε όλες τις χώρες δήλωσαν ότι ουδέποτε έχουν ζητήσει ιατρική βοήθεια γι’ αυτήν. Γιατί; Το σχεδόν 35% είπαν επειδή πιστεύουν πως θα περάσει μόνη της και το 27% επειδή ντρέπονται.

    Οι γυναίκες ως φαίνεται ντρέπονται περισσότερο να μιλήσουν για την ακράτειά τους. Στην Ολλανδία, π.χ., από τις γυναίκες ηλικίας 55 ετών και άνω με ακράτεια ούρων, το 44% είπαν ότι δεν μιλούν ποτέ γι’ αυτήν. Το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη.

    Συνολικά, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και στα δύο φύλα, το σχεδόν 30% των πασχόντων από ακράτεια ούρων είπαν ότι ντρέπονται να μιλήσουν γι’ αυτήν.

    «Η ακράτεια ούρων σε περισσότερο από το 60% των περιπτώσεων είναι μία ιάσιμη κατάσταση, αλλά δυστυχώς σημαντικό ποσοστό πασχόντων πιστεύουν λανθασμένα πως είναι κάτι με το οποίο πρέπει να μάθουν να ζουν. Η ακράτεια ούρων είναι συχνή, ενοχλητική, αλλά σε πάρα πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίσιμη. Είναι κρίμα να ταλαιπωρείται κάποιος επειδή δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν θεραπείες ή επειδή ντρέπεται να μιλήσει ανοιχτά για το πρόβλημά του. Αναλόγως με την περίπτωση, υπάρχουν πολλά που μπορούμε να προτείνουμε στους ασθενείς μας, από ασκήσεις του πυελικού εδάφους και αλλαγές στον τρόπο ζωής έως συμπεριφορική θεραπεία, ειδικά φάρμακα ή ακόμα και χειρουργικές επεμβάσεις», τονίζει ο Χειρουργός- Ουρολόγος Δρ Ηρακλής Πούλιας, τ. πρόεδρος της Ελληνικής Ουρολογικής Εταιρείας. «Υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές προσεγγίσεις, ανάλογα φυσικά με τον τύπο και την αιτία της ακράτειας. Διαφορετική προσέγγιση, π.χ. χρειάζεται η ακράτεια από προσπάθεια και διαφορετική η ακράτεια λόγω υπερδραστήριας κύστης», προσθέτει.

    Όπως έδειξε και η νέα έρευνα, σχεδόν ο ένας στους τέσσερις πάσχοντες θεωρούσαν την ακράτειά τους αναπόφευκτη ή δεν γνώριζαν ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί. Το μεγαλύτερο ποσοστό άγνοιας για τις θεραπείες παρατηρήθηκε στη Βρετανία (47%) και το μικρότερο στη Γαλλία (32%). Μεταξύ ασθενών και μη, σχεδόν οι μισοί ερωτηθέντες είπαν ότι δεν γνωρίζουν πως υπάρχουν θεραπείες.