Κατηγορία: ΥΓΕΙΑ

  • ΓΚΙΚΑΣ ΜΑΓΙΟΡΚΙΝΗΣ: Κρίσιμες οι πρώτες 90 ημέρες  σε κάθε πανδημία

    ΓΚΙΚΑΣ ΜΑΓΙΟΡΚΙΝΗΣ: Κρίσιμες οι πρώτες 90 ημέρες σε κάθε πανδημία

    ΓΚΙΚΑΣ ΜΑΓΙΟΡΚΙΝΗΣ
    ΓΚΙΚΑΣ ΜΑΓΙΟΡΚΙΝΗΣ

    Καθησυχαστικός για τα περιστατικά οξείας ηπατίτιδας στα παιδιά, ανήσυχος για την επιδημία της ευλογιάς των πίθηκων, αλλά βέβαιος ότι δεν θα προκαλέσει «μια πανδημία της έντασης και της πίεσης που προκάλεσε η COVID-19», εμφανίστηκε ο Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Εργαστήριο Υγιεινής, Επιδημιολογίας και Ιατρικής Στατιστικής) κ. Γκίκας Μαγιορκίνης, μιλώντας στο περιοδικό ΔΥΟ. Ο ίδιος χαρακτήρισε πολύ σημαντική την επιχειρησιακή ετοιμότητα για επόμενες πανδημίες, σημειώνοντας ότι «οι πρώτες 90 ημέρες μίας επερχόμενης πανδημίας είναι πολύ κρίσιμες για την εκρίζωσή της, αλλά και τη σωστή προετοιμασία σε περίπτωση που η εκρίζωση δεν είναι εφικτή».

    Οξεία ηπατίτιδα στα παιδιά: Πρέπει να μας ανησυχεί;

    Η οξεία ηπατίτιδα άγνωστης αιτιολογίας στα παιδιά δεν είναι μία νέα νοσολογική οντότητα. Κάθε χρόνο υπάρχει ένας μικρός αριθμός παιδιών που εμφανίζουν οξεία ηπατίτιδα που δεν γίνεται εφικτό να αποδοθεί σε έναν από τους γνωστούς λόγους, είτε είναι μικροβιακοί είτε είναι περιβαλλοντικοί. Ο αριθμός αυτών των περιστατικών παρουσίασε μία σχετική αύξηση εντός του 2022 σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, κάτι που χτύπησε καμπανάκι στις υγειονομικές αρχές για διερεύνηση των αιτιών αυτής της αύξησης. Για αυτόν τον λόγο έχει ενισχυθεί η επιτήρηση των ηπατιτίδων στα παιδιά, ώστε κάθε πιθανό περιστατικό να διερευνάται ενδελεχώς, με σκοπό την κατανόηση του φαινομένου. Μέχρι στιγμής ο αριθμός αυτών των περιστατικών παραμένει πολύ χαμηλός, αν και υψηλότερος από προηγούμενα έτη, και συνεπώς πρόκειται για κάτι εξαιρετικά σπάνιο που δεν θα έπρεπε να ανησυχεί τον μέσο πολίτη.

    Μια πιθανή αιτία, σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουν συλλεχθεί ιδίως στο Ηνωμένο Βασίλειο, είναι ένας αδενοϊός. Έχει αλλάξει κάτι σε σχέση με αυτούς; Η πιο συστηματική διερεύνηση αυτών των ηπατιτίδων στα παιδιά έχει γίνει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ένα βασικό στοιχείο που έχει βρεθεί σε αυτές τις διερευνήσεις είναι η πολύ υψηλή συχνότητα απομόνωσης του Αδενοϊού 41 στα κρούσματα της οξείας ηπατίτιδας των παιδιών. Επίσης, φαίνεται ότι δεν έγινε η διερεύνηση στα βέλτιστα βιολογικά δείγματα σε όσα κρούσματα δεν έχει ανευρεθεί ο Αδενοϊός 41. Μέχρι στιγμής παραμένει το πιο πιθανό αίτιο. Ωστόσο, δεν είναι ακόμα κατανοητό γιατί ένας τόσο διαδεδομένος ιός ξαφνικά εμφανίζει αυτήν τη σπάνια επιπλοκή. Στα πιθανά σενάρια είναι και η αλληλεπίδραση του Αδενοϊού 41 με τον νέο κορωνοϊό, αλλά ακόμα δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να στηριχθεί αυτή η υπόθεση.

    Ποιος είναι ο ρόλος της κλιματικής αλλαγής στην ανάδυση νέων επιδημιών;

    Δεν είναι πλήρως κατανοητός ο ρόλος της κλιματικής αλλαγής στην ανάδυση νέων επιδημιών. Ένα βασικό σενάριο είναι ότι λόγω της κλιματικής αλλαγής έχουν μετατοπισθεί πληθυσμοί ζώων, που είναι φορείς ζωονόσων, προς τα όρια του αστικού ιστού, και έτσι έχει αυξηθεί με αυτόν τον τρόπο η πιθανότητα μετάδοσης ενός νέου παθογόνου. Επίσης, έχει διευρυνθεί το περιβάλλον των πιθανών φορέων των παθογόνων (όπως π.χ. τα κουνούπια) με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι πιθανότητες μετάδοσης νοσημάτων με φορέα (όπως π.χ. ο ιός του Δυτικού Νείλου ή ο Δάγγειος πυρετός). Μπορεί η ευλογιά των πίθηκων να μας φέρει αντιμέτωπους με μια νέα πανδημία; Η ευλογιά των πιθήκων είναι μια νόσος που γνωρίζουμε από το 1958. Ο τρόπος μετάδοσής της είναι κυρίως η πολύ στενή επαφή στη φάση του εξανθήματος, ενώ η νοσηρότητα και η θνητότητα του στελέχους που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή εκτός Αφρικής είναι αρκετά χαμηλή. Όντως, μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει να δημιουργείται υγειονομική πίεση ούτε να ανεβαίνει ο αριθμός των κρουσμάτων με ανεξέλεγκτο ρυθμό. Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι πρόκειται για ένα ανησυχητικό γεγονός, καθότι είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε παρατεταμένη μετάδοση του ιού εκτός της Αφρικής.
    Από την άλλη, ένα ακόμα στοιχείο εξαιρετικά σημαντικό είναι ότι υπάρχει ένα αποτελεσματικό και ασφαλές εμβόλιο. Συνεπώς, με τα υπάρχοντα δεδομένα θεωρώ εξαιρετικά απίθανο να βιώσουμε μια πανδημία της έντασης και της πίεσης που προκάλεσε η COVID-19, αλλά είναι μια επιδημία που θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν και να την περιορίσουμε το συντομότερο δυνατόν.

    Πρέπει -γενικά- να είμαστε έτοιμοι για μια επόμενη πανδημία;

    Είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχει επιχειρησιακή ετοιμότητα για την αντιμετώπιση μιας πιθανής επερχόμενης πανδημίας και υπάρχει ήδη μεγάλη εμπειρία από την αντιμετώπιση της COVID-19 που δεν θα πρέπει να χαθεί. Οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι οι πρώτες 90 ημέρες μιας επερχόμενης πανδημίας είναι πολύ κρίσιμες για την εκρίζωσή της, αλλά και τη σωστή προετοιμασία σε περίπτωση που η εκρίζωση δεν είναι εφικτή. Αξιοποιώντας τη γνώση που έχουμε αποκομίσει από την πανδημία, είναι σημαντικό να επενδύσουμε σε υποδομές και εξειδικευμένους ανθρώπους που θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις πρώτες 90 ημέρες μιας πιθανής επερχόμενης πανδημίας.

    Πώς εξέρχονται τα συστήματα υγείας από την πανδημία; Λαβωμένα ή ενισχυμένα;

    Τα συστήματα υγείας εξέρχονται από την πανδημία έχοντας να αντιμετωπίσουν ένα μεγάλο φόρτο χρόνιων ασθενών που δεν έχουν εξυπηρετηθεί επαρκώς εξαιτίας της προτεραιοποίησης των ασθενών με COVID-19. Συγχρόνως, όμως, έχουν αναπτυχθεί υποδομές που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στη βελτίωση της Δημόσιας Υγείας. Υπάρχει, λοιπόν, μια ευκαιρία για βελτίωση των υποδομών υγείας, αλλά και μια πρόκληση ώστε να καλυφθούν τα κενά που δημιουργήθηκαν στην οξεία φάση της πανδημίας.

    Τι άλλο πρέπει να γίνει στο σύστημα υγείας για να διατηρηθεί η βιωσιμότητά του;

    Θεωρώ ότι τρία βασικά στοιχεία είναι σημαντικά για την ενίσχυση και βιωσιμότητα του συστήματος υγείας:
    1) συστηματική και στοχευμένη επένδυση στο έμψυχο ιατρικό δυναμικό με μισθολογική ενίσχυση και κίνητρα, ώστε να παραμένουν εξειδικευμένα στελέχη στην Ελλάδα, πιθανώς με ευρύτερες και πιο εξειδικευμένες συμπράξεις του ΕΣΥ με τα Πανεπιστήμια,
    2) αξιολόγηση και βελτίωση των ιατρικών υπηρεσιών, αναπτύσσοντας κουλτούρα αυτορρύθμισης με τη χρήση συστήματος κλινικής διακυβέρνησης (clinical governance), αλλά και συστήματος επαναξιολόγησης της άδειας ασκήσεως ιατρικού επαγγέλματος (appraisal, revalidation),
    3) ενίσχυση και προάσπιση των ιατρικών εργαστηριακών ειδικοτήτων στον Δημόσιο τομέα, ώστε να παρέχονται υψηλής ποιότητας εργαστηριακές υπηρεσίες, καθότι κοιτώντας σε βάθος δεκαετίας βρίσκονται σε διαρκή πορεία εκφυλισμού και υποβάθμισης.

  • «Συνοδοιπόροι στο ταξίδι μιας νέας ζωής» 

    «Συνοδοιπόροι στο ταξίδι μιας νέας ζωής» 

    Κατά τη διάρκεια της κοινής του πορείας ένα ζευγάρι μπορεί να πραγματοποιήσει πολλά ταξίδια.

    Η προσπάθεια απόκτησης ενός παιδιού θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα και από τα πιο σημαντικά. Ωστόσο, για τουλάχιστον ένα στα έξι ζευγάρια, το ταξίδι αυτό μπορεί να κρύβει πλήθος εμποδίων. Καμία δυσκολία όμως, δεν αξίζει να φαντάζει ανυπέρβλητη, καθώς με τη συμβολή της επιστήμης τα εμπόδια υπερνικούνται και το όνειρο μιας εγκυμοσύνης μπορεί να πραγματοποιηθεί. Η εξειδικευμένη διατροφική ενίσχυση του γυναικείου οργανισμού συνιστά ισχυρό σύμμαχο της γονιμότητας. Τα συμπληρώματα διατροφής Inofert HP, Inofert Plus και Inofert Luteal είναι ειδικά σχεδιασμένα ώστε όταν λαμβάνονται συνδυαστικά να ενισχύουν τη γονιμότητα μεγιστοποιώντας τις πιθανότητες για μια επιτυχημένη γονιμοποίηση και μία υγιή εγκυμοσύνη.

    ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΩΑΡΙΩΝ

    Το Inofert HP προάγει την ωρίμανση των ωαρίων και βελτιώνει την ποιότητά τους, υποστηρίζει πολλαπλώς  την γονιμοποίηση και βάζει τα θεμέλια για μία ομαλή εμβρυική ανάπτυξη. Χάρη στη μοναδική του σύνθεση,  το Inofert HP  επιτυγχάνει να αυξήσει το ποσοστό των ώριμων ωαρίων, τα οποία είναι έτοιμα προς γονιμοποίηση και ταυτόχρονα συνεισφέρει στη δημιουργία  καλής ποιότητας ωαρίων. Επιπλέον, η λήψη Inofert HP από γυναίκες με διαταραχές ωοθυλακιορρηξίας, όπως είναι το Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών, μπορεί να αποκαταστήσει τη φυσιολογική ωορρηξία.

    Το Inofert Plus, υποστηρίζει την υγεία των ωοθηκών και προάγει τη φυσιολογική και αποτελεσματική τους λειτουργία. Χάρη στην στοχευμένη σύνθεσή του, προάγει την  παραγωγή οιστρογόνων και προγεστερόνης ενώ παράλληλα ρυθμίζει την έκκριση επιπλέον γυναικείων ορμονών (ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης, FSH & ωχρινοτρόπου ορμόνης, LH). Το Inofert Plus έχει αντιοξειδωτική δράση  στα ωοθυλάκια και έτσι επιβραδύνει τη γήρανση των ωαρίων. 

    ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΔΙΕΓΕΡΣΗΣ ΩΟΘΗΚΩΝ

    Σε κάποιες προσπάθειες είναι πιθανό να προκληθεί ωοθηκική διέγερση. Για το λόγο αυτό, χορηγούνται φάρμακα (όπως για παράδειγμα η κιτρική κλομιφαίνη ή διάφορες γοναδοτροπίνες) που συμβάλλουν στην πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας. Ο συνδυασμός της εκάστοτε φαρμακευτικής αγωγής, με τη λήψη Inofert HP & Inofert Plus  μπορεί να βελτιώσει την ευαισθησία της ωοθήκης στα χορηγούμενα φάρμακα και έτσι να αυξηθούν οι πιθανότητες για επιτυχημένη ωοθυλακιορρηξία και κατ’ επέκταση γονιμοποίηση και κύηση.

    ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΕΜΦΥΤΕΥΣΗΣ

    Στην προετοιμασία ενός ευνοϊκού περιβάλλοντος για την επιτυχία της εγκυμοσύνης, η βελτίωση της δεκτικότητας του ενδομητρίου έχει βαρύνουσα σημασία, αφού το 70-80% των εμβρυομεταφορών αποτυγχάνει όταν η δεκτικότητα αυτή δεν εξασφαλίζεται. Το Inofert Luteal χάρη στην εξειδικευμένη σύνθεσή του δρα σε τέλειο συγχρονισμό με τη φυσικά παραγόμενη από τον οργανισμό προγεστερόνη, αυξάνοντας την δεκτικότητα του ενδομητρίου και άρα την επιτυχημένη εμφύτευση. Παράλληλα, το Inofert Luteal διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της ανοσοποιητικής απόκρισης του οργανισμού της μητέρας προς το εμφυτευμένο έμβρυο.

    Τα Inofert HP, Inofert Plus και Inofert Luteal, δρουν συνεργικά με πολλαπλό και αποτελεσματικό τρόπο έτσι ώστε να μεγιστοποιούν την αποτελεσματικότητα κάθε σχήματος ενίσχυσης της γονιμότητας, πλησιάζοντας περισσότερο το όνειρο της απόκτησης ενός παιδιού.


    ΤΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΑ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΩΣ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΜΙΑΣ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΕΝΗΣ ΔΙΑΙΤΑΣ

    Αρ. Γνωστ. ΕΟΦ: Inofert HP:10611/28-01-2020, Inofert Plus:98478/21-12-2016, Inofert Luteal:10609/28-01-2022. Τα προϊόντα δεν υπόκεινται σε διαδικασία αδειοδότησης.

  • Θετικό το «αποτύπωμα» της πλαστικής χειρουργικής στην ψυχική ευεξία

    Θετικό το «αποτύπωμα» της πλαστικής χειρουργικής στην ψυχική ευεξία

    Ολοένα και πιο δημοφιλείς, παγκοσμίως, γίνονται οι επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τη Διεθνή Εταιρεία Αισθητικής Πλαστικής Χειρουργικής, από το 2015 μέχρι το 2019 αυξήθηκαν κατά 20%, δίνοντας τη δυνατότητα σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο να βελτιώσουν την εικόνα τους.

    «Στην εποχή μας η τάση είναι αυτό που λέγεται “ποιοτική γήρανση”. Γυναίκες και άνδρες επιθυμούν να διατηρούν μία αξιοπρεπή, υγιή εμφάνιση καθώς μεγαλώνουν και δεν παραδίδουν τα όπλα στη μάχη με το χρόνο. Έτσι, προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους, μαζί με την υγιεινή διατροφή και την άσκηση, στρέφονται και προς τις επεμβάσεις αισθητικής πλαστικής χειρουργικής, χωρίς τους ενδοιασμούς του παρελθόντος.

    Ολοένα και περισσότερο, όμως, καταφεύγουν σε αυτές και νεαρότερα άτομα, επιθυμώντας να παρέμβουν σε κάποιο σημείο του προσώπου ή του σώματός τους που εμφανίζει αισθητικό πρόβλημα και τούς προκαλεί αρνητικά συναισθήματα. Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων, η διόρθωση των σημείων που “ενοχλούν” το άτομο αφήνει το αποτύπωμά της -εκτός από την εικόνα του- και στην ψυχική του ευεξία», αναφέρει η δρ Αναστασία Σεφέρη–Δανιήλ, MD, PhD, Πλαστική Χειρουργός στο Νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πλαστικής Επανορθωτικής και Αισθητικής Χειρουργικής (HESPRAS).

    Την εμπειρία έρχονται να επιβεβαιώσουν και επιστημονικά δεδομένα. Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύτηκε το 2013 στο Clinical Psychological Science, oι επεμβάσεις αισθητικής πλαστικής χειρουργικής έχουν θετική επίδραση στην ψυχική ευεξία των ανθρώπων.

    Οι ερευνητές, αφού συνέκριναν αυτούς που είχαν υποβληθεί σε επέμβαση με εκείνους που ενδιαφέρθηκαν αλλά δεν είχαν προχωρήσει ακόμη στη διαδικασία, βρήκαν θετικά αποτελέσματα στην ομάδα που έκανε τελικά τις επεμβάσεις, έως και ένα χρόνο αργότερα. Αυτά περιλάμβαναν μειωμένο άγχος, κατάθλιψη και κοινωνική φοβία καθώς και βελτίωση στην ψυχική και σωματική υγεία, την αυτοεκτίμηση και την ικανοποίηση από τη ζωή.

    Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες και από τις δύο ομάδες είχαν ρεαλιστικές προσδοκίες από το χειρουργείο, με το πιο κοινό κίνητρο να είναι το να αισθάνονται καλύτερα με ή μέσα στο σώμα τους.

    Mη ρεαλιστικές προσδοκίες

    Ωστόσο, οι προσδοκίες δεν είναι πάντα ρεαλιστικές και αυτό αποτελεί μία μεγάλη πρόκληση για τους πλαστικούς χειρουργούς.

    «Σε κάποιες περιπτώσεις, τα άτομα επιθυμούν να υποβληθούν σε αυτές τις διαδικασίες προκειμένου να επιλύσουν άλλα ζητήματα, όπως για παράδειγμα να σώσουν μια αποτυχημένη ερωτική σχέση ή επειδή είναι απογοητευμένοι με την επαγγελματική τους εξέλιξη.

    Παρότι ζούμε στην εποχή της εικόνας και η βελτίωσή της μπορεί να έχει θετική επίδραση, η προσδοκία να αλλάξει τα πάντα δεν είναι ρεαλιστική, καθώς στις καταστάσεις αυτές είθισται να είναι άλλοι οι παράγοντες που παίζουν καθοριστικό ρόλο. Ο σωστός λόγος για να υποβληθεί κανείς σε μία τέτοια επέμβαση είναι για να νιώθει ο ίδιος καλύτερα, χωρίς να προσδοκά ότι το αποτέλεσμα θα ανατρέψει καταστάσεις ή θα αλλάξει δραστικά την αντιμετώπιση των άλλων απέναντί του», αναφέρει η δρ Σεφέρη-Δανιήλ.

    Το μη επιθυμητό αποτέλεσμα

    «Ορισμένα άτομα έχουν στο μυαλό τους το αποτέλεσμα διαφορετικό, ενδεχομένως πιο ιδεατό και σε κάποιες περιπτώσεις επιδιώκουν να αλλάξουν εντελώς τα φυσικά χαρακτηριστικά τους, προκειμένου να μοιάσουν σε ένα διάσημο πρόσωπο. Επιπλέον, άτομα με ιστορικό άγχους, κατάθλιψης, οικογενειακών προβλημάτων κ.ά., υποκινούμενα από αυτό το ψυχολογικό υπόβαθρο, είναι πιθανό να μην ικανοποιηθούν από το αποτέλεσμα, όσο καλό κι αν είναι. 
Σε κάθε περίπτωση, πριν από κάθε επέμβαση γίνεται μία ενημέρωση από τον πλαστικό χειρουργό και μία ενδελεχής συζήτηση με τον ενδιαφερόμενο σχετικά με τις ανάγκες του, τις δυνατότητες και το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Το ζητούμενο είναι να κατανοήσει ο πλαστικός χειρουργός τι ακριβώς ζητάει ο ενδιαφερόμενος, να του εξηγήσει τι είναι εφικτό, ανάλογα με την ανατομία του, τη συμμετρία του και την προσωπικότητά του, έτσι ώστε το αποτέλεσμα να είναι ικανοποιητικό και για τον χειρουργό και για τον ενδιαφερόμενο», εξηγεί η δρ Σεφέρη-Δανιήλ.

    Εθισμός 

    Ο εθισμός στην πλαστική χειρουργική είναι μια διαταραχή συμπεριφοράς κατά την οποία ένα άτομο θέλει να αλλάζει συνεχώς την εμφάνισή του με διαδοχικές επεμβάσεις. Τα άτομα αυτά μπορεί να ξοδέψουν μεγάλα ποσά σε πολλαπλές επεμβάσεις, κυνηγώντας την ευτυχία. 
Η επιθυμία αυτή συχνά προκύπτει από την ανασφάλεια που νιώθουν για την εμφάνισή τους. Αυτό είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα που όλοι βιώνουν περιστασιακά. Αλλά όταν η ανασφάλεια γίνεται εμμονική και η πλαστική χειρουργική γίνεται το κέντρο της ζωής ενός ατόμου, τότε υπάρχει πρόβλημα.

    Όπως με κάθε εθισμό, έτσι και ο εθισμός στην πλαστική χειρουργική ξεκινά με μια αρχική θετική εμπειρία. Όταν κάποιος που ζει με υπέρμετρη ανασφάλεια αισθάνεται καλύτερα με την εμφάνισή του μετά την πρώτη επέμβαση, μπορεί να αποφασίσει να κάνει και άλλη για να διορθώσει άλλο ένα «ελάττωμα».

    Μόλις η πλαστική χειρουργική γίνει η λύση στην αρνητική αυτοαντίληψη, μερικοί άνθρωποι προχωρούν σε όσες επεμβάσεις μπορούν να αντέξουν οικονομικά. Ορισμένοι προσπαθούν ακόμη και να αλλάξουν τον εαυτό τους έτσι ώστε να μοιάζουν με κάποιον άλλον, όπως για παράδειγμα ένα διάσημο πρόσωπο που θαυμάζουν.

    Ωστόσο, η πλειονότητα όσων σκέφτονται ή υποβάλλονται σε αυτές τις επεμβάσεις είναι ψυχικά εξίσου υγιείς με οποιονδήποτε άλλον, σύμφωνα με μια μελέτη του 2015 που δημοσιεύτηκε στο Clinical Psychological Science.

    «Οι περισσότεροι ενδιαφερόμενοι προσδοκούν ένα εφικτό αποτέλεσμα, που ανταποκρίνεται στις πραγματικές τους ανάγκες. Υπάρχουν, ωστόσο, και ορισμένοι που επιμένουν στις μη ρεαλιστικές προσδοκίες τους και επισκέπτονται πολλούς ειδικούς μέχρι να ακούσουν αυτά που θέλουν.

    Ο χειρουργός θα πρέπει καταρχάς να διαπιστώσει εάν όντως υπάρχει πρόβλημα στο σημείο που επιθυμεί ο ενδιαφερόμενος να γίνει η παρέμβαση ή αν η επιθυμία αυτή πηγάζει από άλλες αιτίες. Σε περίπτωση που διαφαίνεται κάποιο ψυχολογικό υπόβαθρο ή διαπιστώνονται μη ρεαλιστικές προσδοκίες, στη συζήτηση πρέπει να εμπλέκεται και ο ειδικός ψυχικής υγείας της ομάδας, έτσι ώστε να αποφεύγονται οι δυσάρεστες εκβάσεις», καταλήγει η δρ Σεφέρη-Δανιήλ.

  • Τι μπορείς να πάθεις αν “τρως” τα νύχια σου

    Τι μπορείς να πάθεις αν “τρως” τα νύχια σου

    Πολυάριθμα είναι τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει η ονυχοφαγία, δηλαδή το δάγκωμα ή κόψιμο των νυχιών με τα δόντια. Η ακούσια αυτή συμπεριφορά μπορεί να είναι επικίνδυνη, ιδιαίτερα για τα διαβητικά άτομα, αφού ενέχει τον κίνδυνο βακτηριακής ή μυκητιασικής λοίμωξης.

    «Η ονυχοφαγία είναι μια χρόνια κατάσταση που έχει επαναλαμβανόμενο και καταναγκαστικό χαρακτήρα και παρατηρείται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες, κυρίως νεαρής ηλικίας. Στην υιοθέτηση αυτής της συμπεριφοράς παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες, με συχνότερους τους ψυχολογικούς. Οι επιπλοκές είναι ποικίλες και δυνητικά σοβαρές, τόσο στο δέρμα όσο και στα νύχια, και κυμαίνονται από αιμορραγία και εμφανή παραμόρφωση της κοίτης του νυχιού έως τη μόλυνσή τους. Ωστόσο, δεν περιορίζονται σε αυτές, αφού η ονυχοφαγία μπορεί να προκαλέσει βλάβες στα δόντια, στα ούλα και μολύνσεις στη στοματική κοιλότητα. Επίσης, οι ονυχοφάγοι έχει αποδειχθεί ότι φέρουν στο σάλιο τους υψηλότερο φορτίο εντεροβακτηριοειδών, τα οποία αυξάνουν τον κίνδυνο συστημικών λοιμώξεων», επισημαίνει ο Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος δρ Χρήστος Στάμου.

    Εκτιμάται ότι το 20% – 30% του γενικού πληθυσμού συνηθίζει να “τρώει” τα νύχια του. Η συνήθεια είναι πιο διαδεδομένη στα άτομα ηλικίας 3-21 ετών.

    Κανείς όμως δεν ξέρει με ακρίβεια την αιτιολογία της συγκεκριμένης συμπεριφοράς.

    Οι επιπλοκές της χρόνιας ονυχοφαγίας είναι πολυάριθμες. Μπορεί να προκληθεί προοδευτική μείωση του νυχιού, ακόμα και διαχωρισμός του από την κοίτη. Άλλα προβλήματα που μπορεί να εμφανιστούν είναι ανάστροφο πτερύγιο ονύχων, γραμμοειδής αιμορραγία, μελανοχονδρία και λευκοχονδρία. Επιπλέον, η είσοδος των δακτύλων στο στόμα μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης των ιών HPV (ιός ανθρωπίνων θηλωμάτων) και HSV (ιός του έρπητα) στο στόμα.

    Η συχνότερη επιπλοκή της ονυχοφαγίας, η παρωνυχία, έχει δύο μορφές, την οξεία και τη χρόνια. Η οξεία παρωνυχία δεν διαρκεί πολύ, αλλά γίνεται συχνά αιτία δημιουργίας αποστημάτων γύρω από το νύχι. Η χρόνια παρωνυχία μπορεί να διαρκέσει αρκετές εβδομάδες κάθε φορά, με τον ασθενή να περνά περιόδους ύφεσης και έξαρσης. Η έξαρση μπορεί να εξηγηθεί από κάποιο υποκείμενο άγχος (για παράδειγμα ένα διαγώνισμα στο σχολείο ή μια έντονη διαφωνία στο σπίτι) δημιουργώντας μια ανατροφοδοτούμενη παρορμητική συμπεριφορά. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι στα παιδιά και τους εφήβους το δάγκωμα των νυχιών είναι μια μορφή αναζήτησης προσοχής.

    Όταν η παρωνυχία γίνεται αιτία βακτηριακής λοίμωξης, ο ασθενής παρουσιάζει φλεγμονή στις πλευρικές πτυχές ή/και εγγύς πτυχώσεις των νυχιών. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ερυθρότητα, πρήξιμο και φουσκάλες γεμάτες πύον γύρω από το νύχι. Καθώς επιδεινώνεται, η λοίμωξη μπορεί να εξαπλωθεί στο νύχι και να προκαλέσει ονυχομυκητίαση. Μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνη ιδίως στους ανθρώπους που πάσχουν από διαβήτη, αφού η λοίμωξη μπορεί να εξαπλωθεί από το νύχι στους ιστούς του σώματος και στα οστά. Στα χειρότερα σενάρια η μόλυνση μπορεί να οδηγήσει στην απώλεια των δακτύλων.

    Αποτελεσματική στην αποτροπή της ονυχοφαγίας είναι η εφαρμογή βερνικιού με πικρή γεύση. Η έρευνα, ωστόσο, δείχνει ότι πρέπει να αποφεύγεται σε ασθενείς που πάσχουν από υποκείμενη ψυχαναγκαστική διαταραχή. Εναλλακτική και εξίσου αποτελεσματική επιλογή για τον περιορισμό του καταναγκαστικού δαγκώματος των νυχιών είναι το μάσημα τσίχλας.

    Όταν ήδη έχει προκληθεί τραυματισμός στα δάκτυλα ή τα νύχια συστήνεται η χρήση αυτοκόλλητων επιδέσμων για την αποτροπή περαιτέρω βλάβης.

    Βέβαια, η πρόληψη μέσω της υγιεινής των νυχιών παραμένει το κλειδί για την αποφυγή των λοιμώξεων των νυχιών και των συνεπειών τους. Η προσεκτική περιποίηση των νυχιών με συχνό μανικιούρ προστατεύει το νύχι και μειώνει την ικανοποίηση από το δάγκωμα των νυχιών.

  • 12 Μάϊου, Hμέρα γεννήσεως της Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ, πρωτοπόρου της Νοσηλευτικής και Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή.

    12 Μάϊου, Hμέρα γεννήσεως της Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ, πρωτοπόρου της Νοσηλευτικής και Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή.

    Ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’εκείνη που άνοιξε το δρόμο, σε όλους όσους περπάτησαν επάνω σε αυτόν αλλά και σε όλους εκείνους που προσπαθούν νύχτα & μέρα να κάνουν το όραμα της πραγματικότητα!!!!

    «Κανένα σύστημα δεν μπορεί να αντέξει αν δεν εξελίσσεται. Περπατάμε προς το μέλλον ή προς το παρελθόν; Προοδεύουμε ή μένουμε στα στερεότυπα; θυμόμαστε ότι έχουμε μόλις διασταυρωθεί με το κατώφλι του απολίτιστου πολιτισμού στη νοσηλευτική; είναι πολλά ακόμα να γίνουν. Ας μην αφεθούμε στη στερεότυπη μετριότητα. Είμαστε ακόμα στο κατώφλι της νοσηλευτικής. Στο μέλλον, το οποίο εγώ δεν θα δω, γιατί είμαι μεγάλη, ίσως ένας καινούργιος δρόμος ανοιχθεί. Ίσως να έχουμε μάθει και να ασκούμε τις μεθόδους με τις οποίες κάθε παιδί, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη θα έχει την άριστη ευκαιρία για υγεία, τις μεθόδους με τις οποίες κάθε άρρωστος θα έχει την άριστη ευκαιρία θεραπείας. Τα νοσοκομεία είναι μόνο μια ενδιάμεση κατάσταση του πολιτισμού, που ποτέ δεν σχεδιάστηκαν, σε κάθε περίπτωση, να δεχτούν το σύνολο των αρρώστων». (“Notes on Nursing: What it is and what it is not ” 1860)

  • Τα 5 πιο συχνά ουρολογικά προβλήματα στον άνδρα

    Τα 5 πιο συχνά ουρολογικά προβλήματα στον άνδρα

    Καλοήθης υπερπλασία του προστάτη

    Η λεγόμενη καλοήθης υπερπλασία του προστάτη (ΚΥΠ) είναι ένα από τα πιο κοινά προβλήματα για τους άνδρες, ειδικά τους ηλικιωμένους. Εμφανίζεται όταν ο προστάτης -ένας αδένας σε σχήμα καρυδιού, που βρίσκεται μεταξύ της ουροδόχου κύστης και της ουρήθρας- μεγαλώνει σε μέγεθος, καθιστώντας δύσκολη την ούρηση. Μερικοί άνδρες έχουν την αίσθηση ότι πρέπει να ουρήσουν, αλλά τελικά δεν ουρούν, λόγω του πρηξίματος της ουροδόχου κύστης και του προστάτη. Η ΚΥΠ μπορεί να είναι επικίνδυνη, αν δεν αντιμετωπιστεί θεραπευτικά – συνδέεται με προβλήματα στους νεφρούς, καθώς και με λοιμώξεις. 

    «Στην καλοήθη υπερπλασία του προστάτη αυξάνεται σημαντικά η καταπόνηση της ουροδόχου κύστης. Προοδευτικά εξασθενεί και αρχίζει να εμφανίζει διάφορες δυσλειτουργίες και συμπτώματα, μεταξύ άλλων αδύναμη ροή ούρων, δυσκολία κατά την πρωινή ούρηση, συχνοουρία, επιτακτική ούρηση, νυκτουρία, αίσθημα ατελούς κένωσης. Επιπλέον η ΚΥΠ μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες να εμφανιστεί στυτική δυσλειτουργία», αναφέρει ο Χειρουργός Ουρολόγος – Ανδρολόγος, MD, Kωνσταντίνος Ρόκκας.

    Καρκίνος του προστάτη

    Ο καρκίνος του προστάτη είναι η δεύτερη αιτία θανάτου για τους άνδρες. Εμφανίζεται όταν τα κύτταρα στον προστάτη αρρωσταίνουν και αρχίζουν να αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα. Τα καλά νέα είναι ότι, όταν ο καρκίνος του προστάτη διαγνωστεί νωρίς, είναι ιάσιμος.

    Ο τακτικός έλεγχος των υγιών ανδρών από την ηλικία των 50 ετών, από τα 40 αν ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου, είναι πολύ σημαντικός. Η μέτρηση του PSA στο αίμα και η εξέταση του προστάτη κλινικά και με υπερήχους οδηγούν στην πρώιμη διάγνωση ενός αρχόμενου καρκίνου, εξασφαλίζοντας την πλήρη ίασή του.

    «Όλοι οι άνδρες πρέπει να ελέγχουν το επίπεδο του PSA κάθε χρόνο και να υποβάλλονται σε ορθική εξέταση. Ανάλογα με τα ευρήματα υπάρχουν διαφορετικές θεραπευτικές επιλογές, τις οποίες ο ειδικός ιατρός θα επιλέξει, κατόπιν συνεννόησης και με τον εκάστοτε ασθενή», επισημαίνει ο Χειρουργός Ουρολόγος – Ανδρολόγος. 

    Στυτική δυσλειτουργία

    Η στυτική δυσλειτουργία (ΣΔ) είναι μια κοινή πάθηση. Το 52% των ανδρών, ηλικίας άνω των 40 ετών, έχει αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάσει προβλήματα στύσης. Είτε να μην μπορεί να έχει στύση, είτε να μην είναι όσο σκληρή χρειάζεται, ώστε να διατηρηθεί και να προχωρήσει η διείσδυση.

    «Βλέπουμε ότι η ΣΔ επηρεάζει πολύ την ψυχολογία των ανδρών. Νιώθουν αμηχανία, ντροπή, θυμό, πίκρα, θλίψη, πιστεύουν ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο ρόλο τους. Η αυτοεκτίμησή τους καταβαραθρώνεται, το ίδιο και η αυτοπεποίθησή τους. Όμως, πλέον, έχουμε στα χέρια μας πολύ αποτελεσματικές θεραπείες, οι οποίες, μάλιστα, δεν έχουν ανεπιθύμητες ενέργειες και είναι καλά ανεκτές», τονίζει ο κ. Ρόκκας.  

    Προστατίτιδα ή ουρολοίμωξη

    Συνήθως ακούμε για γυναίκες που έπαθαν ουρολοίμωξη. Όμως είναι ένα εξίσου κοινό πρόβλημα και για τους άνδρες. Αίσθημα καύσου κατά την ούρηση, θολά ούρα, πυρετός, ίσως να κρύβουν βακτήρια στο ουροποιητικό, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε ουρολοίμωξη. 

    Η προστατίτιδα είναι μια λοίμωξη στον προστάτη, που μοιάζει με την ουρολοίμωξη, αλλά μπορεί να προκαλέσει επώδυνη ούρηση, κοιλιακό άλγος, πόνο στην πύελο και χαμηλά στην πλάτη.

    Ακράτεια ούρων

    Η ακράτεια ούρων είναι κοινή πάθηση στους άνδρες καθώς μεγαλώνουν. Όταν οι μύες στο πυελικό τοίχωμα εξασθενούν, κάνουν το άτομο να χάνει τον έλεγχο της ουροδόχου κύστης του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο ασθενής να έχει ακράτεια ή και συχνοουρία.

    «Ο ειδικός ιατρός, που για τις περιπτώσεις που συζητάμε είναι ο χειρουργός ουρολόγος, μπορεί να δώσει λύσεις σε αυτά τα προβλήματα και να προτείνει τις κατάλληλες θεραπείες. Οι άνδρες δεν πρέπει να ντρέπονται να ζητάνε βοήθεια για αυτά τα θέματα. Η έγκαιρη ιατρική παρέμβαση πολύ συχνά αποβαίνει σωτήρια για την εξέλιξη της υγείας αυτών των ασθενών», καταλήγει ο κ. Ρόκκας.

  • Εξίσου σημαντικός με τον γυναικείο ο λεγόμενος “ανδρικός παράγοντας”

    Εξίσου σημαντικός με τον γυναικείο ο λεγόμενος “ανδρικός παράγοντας”

    Η μεγάλη ηλικία αναπαραγωγής του άνδρα τα τελευταία χρόνια επηρεάζει αρνητικά  τα ποσοστά γονιμοποίησης και συνεπώς των γεννήσεων στη χώρα μας. Οι άνδρες τεκνοποιούν σε συνεχώς αυξανόμενη ηλικία (ανάλογη τάση με τη γυναικεία τεκνοποίηση) οπότε το σπέρμα εμφανίζει μειωμένη γονιμοποιητική ικανότητα και αλλοίωση των ποιοτικών του παραμέτρων με την πάροδο των ετών. Παράλληλα, οι άνδρες σήμερα έχουν μικρότερη σεξουαλική δραστηριότητα σε σύγκριση με το παρελθόν.

    Ένα σπέρμα με «καλά» μορφοκινητικά χαρακτηριστικά δεν συνεπάγεται ότι διαθέτει και όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την επίτευξη γονιμοποίησης του ωαρίου και για την μετέπειτα ομαλή εξέλιξη της κυήσεως. Είναι πολύ σημαντικό ο σύγχρονος άνδρας να φροντίσει για την έγκαιρη διάγνωση, πρόληψη και εξατομικευμένη θεραπεία που προκύπτει από τους νέους ελέγχους και τεχνικές. Υπάρχουν πλέον εξειδικευμένες εξετάσεις για τον άνδρα, πέραν του καθιερωμένου σπερμοδιαγράμματος, όπως Οξειδωτικό στρες, Κατακερματισμός DNA, κ.α. που μπορούν να προσδώσουν χρήσιμες πληροφορίες για την ποιότητα του σπέρματος.  Αξίζει να σημειωθεί επίσης, πως η κακή ποιότητα του σπέρματος μπορεί να είναι δείκτης και άλλων παθήσεων οι οποίες μπορούν, εφόσον διαγνωσθούν έγκαιρα, να θεραπευθούν.

    Είναι απαραίτητο οι άνδρες να κινητοποιούνται για πληρέστερη κλινική εκτίμηση από σειρά ειδικοτήτων όπως ουρολόγοι, ενδοκρινολόγοι, γενετιστές κ.λπ. Μέσα από αυτές τις εξετάσεις μπορεί να ευνοηθεί όχι μόνο η αναπαραγωγική υγεία αλλά και η γενικότερη υγεία του άνδρα. Η έγκαιρη εξέταση του σπέρματος ενδεχομένως να πρέπει να προστεθεί και στη λίστα των καθιερωμένων check up.

    Η έγκαιρη κρυοσυντήρηση του σπέρματος αποτελεί λύση για τη διατήρηση της Ανδρικής γονιμότητας και μπορεί να αξιολογηθεί ανά περίπτωση και για συγκεκριμένα περιστατικά. Υπάρχει δυνατότητα κατάψυξης ακόμα και μεμονωμένων σπερματοζωαρίων, που προέρχονται από άνδρες με σοβαρή ολιγοασθενοσπερμία.

    Tα παραπάνω παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του 3ου Επιστημονικού Συμποσίου Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής με τίτλο «Υπογονιμότητα Γένους… Αρσενικού», που διοργανώθηκε από την  Επιστημονική Εταιρεία Conception of Life σε συνεργασία με τη Β’ Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό τη χορηγία και την υποστήριξη της Institute of Life – ΙΑΣΩ. Πρόκειται για το πρώτο  Συμπόσιο Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής στην Ελλάδα, που επικεντρώθηκε, μετέδωσε γνώση, ευρήματα μελετών και σύγχρονες μεθοδολογίες προσεγγίζοντας αποκλειστικά τον Ανδρικό παράγοντα.

  • Οξεία ηπατίτιδα στα παιδιά: Tι ξέρουμε, τι προσέχουμε, τι κάνουμε

    Οξεία ηπατίτιδα στα παιδιά: Tι ξέρουμε, τι προσέχουμε, τι κάνουμε

    Δημήτρης Α. Κουντουράς MD, PhD, παθολόγος – ηπατολόγος, Ιατρικός Διευθυντής Κέντρου Προληπτικής Ιατρικής και Μακροβιότητας, Όμιλος ΒΙΟΙΑΤΡΙΚΗ

    Το Γραφείο Ασφαλείας Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου (UK Health Security Agency – UKHSA, κάτι σαν το δικό μας ΕΟΔΥ)  που συνεργάζεται στενά με το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας (NHS), από την 1η Ιανουαρίου μέχρι και τις 21 Απριλίου 2022, κατέγραψε 114 περιπτώσεις οξείας ηπατίτιδας σε παιδιά ηλικίας μέχρι 16 ετών και κατά κύριο λόγο ηλικίας κάτω των 5 ετών. Ως τέτοια περιστατικά θεωρήθηκαν όλα εκείνα που παρουσίασαν πολύ αυξημένα ηπατικά ένζυμα (τρανσαμινάσες > 500 IU/L). Κανένα από αυτά δεν οφείλονταν στους συνήθεις ιούς της ηπατίτιδας Α και Ε.

    Τι ξέρουμε 

    Ελέγχθηκαν πολλά πιθανά παθογόνα αίτια. Σε 53 περιπτώσεις που ελέγχθηκαν για αδενοϊό, οι 40 ήταν θετικές. Η προκαταρκτική τυποποίηση του αδενοϊού ήταν σύμφωνη με τον τύπο 41F, αλλά και άλλοι τύποι αδενοϊού έχουν επίσης αναγνωριστεί. Η αλληλουχία ολόκληρου του γονιδιώματος από πολλαπλές περιπτώσεις είναι απαραίτητη.

    Η κύρια υπόθεση επί του παρόντος είναι ότι η ηπατίτιδα συνδέεται με τον αδενοϊό. Ο μηχανισμός ηπατικής βλάβης μπορεί να προκαλείται από ιούς ή μπορεί να είναι ανοσοπαθολογικός. Υπάρχουν επίσης πολλοί ιοί που μπορούν να προκαλέσουν αρχικά μια κλινική εικόνα ιογενούς γαστρεντερίτιδας και στη συνέχεια, σε μικρό ποσοστό, ηπατική ανεπάρκεια, όπως οι αδενοϊοί.  Ο αδενοϊός πάλι που έχει ανιχνευτεί στα παιδιά αυτά, είναι οπωσδήποτε ικανός να προκαλέσει ηπατίτιδα, αλλά δεν ανιχνεύτηκε σε όλα, παρά στο 80% περίπου.

    Υπάρχει επίσης αξιοσημείωτη αύξηση της συχνότητας ανεύρεσης του αδενοϊού σε δεδομένα ρουτίνας εργαστηρίου, σε εντερικά δείγματα και για την ηλικιακή ομάδα 1 έως 4 ετών, ενώ επίσης υπάρχει έξαρση σε πολλές άλλες κοινές γαστρεντερικές και αναπνευστικές ιογενείς λοιμώξεις, πιθανώς λόγω αλλαγής στη συμπεριφορά και την ευαισθησία του πληθυσμού μετά από μια περίοδο χαμηλής επίπτωσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας (κάτι σαν επιδημιολογικό rebound).

    Μπορεί επίσης να υπάρχει ένας συμπαράγοντας που προκαλεί πιο σοβαρή νόσηση σε μικρά παιδιά, όπως είναι επίσης πιθανό να υπάρχει αυξημένη ευαισθησία λόγω μειωμένης έκθεσης κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Εναλλακτικά, μπορεί να έχει εμφανιστεί ένα νέο στέλεχος αδενοϊού με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά.

    Το UKHSA έχει συγκαλέσει μια ομάδα εμπειρογνωμόνων από το NHS και ακαδημαϊκούς εταίρους για να διευθύνει μια ολοκληρωμένη έρευνα.

    Στη χώρα μας δεν έχουν αναφερθεί ακόμη ανάλογα περιστατικά και δεν υπάρχει η δυνατότητα για παιδιατρική μεταμόσχευση. Οι ελληνικές υπηρεσίες συνεργάζονται με ανάλογα ευρωπαϊκά κέντρα, χωρίς να υπάρχει πρόβλημα στην εξυπηρέτηση ανάλογων περιστατικών. Ακόμη κι αν εκδηλωθεί παρόμοιο φαινόμενο στη χώρα μας, όπου βέβαια το Lockdown τηρήθηκε με αρκετά επιεικείς όρους, δεν αναμένεται ιδιαίτερα μεγάλη συχνότητα περιστατικών με οξεία ηπατική ανεπάρκεια.

    Τι προσέχουμε

    Το κλινικό σύνδρομο ξεκινά συχνά με συμπτώματα τύπου γαστρεντερίτιδας, ακολουθούμενα από την εμφάνιση ίκτερου. Στις σοβαρές περιπτώσεις, η χαρακτηριστικότερη διαταραχή της οξείας ηπατικής ανεπάρκειας στα παιδιά είναι η διαταραχή του επιπέδου συνείδησης, που λέγεται ηπατική εγκεφαλοπάθεια.

    Η οξεία ηπατική ανεπάρκεια είναι το προχωρημένο στάδιο της οξείας ηπατίτιδας, που ακολουθεί τον ίκτερο, εντός μιας εβδομάδας (υπεροξεία), εντός τριών εβδομάδων (τυπική οξεία) και εντός τριών έως 26 εβδομάδων (υποξεία).

    Τα συμπτώματα που πρέπει να κινητοποιήσουν τους γονείς είναι: 

    • Επίμονος πυρετός, χωρίς διαγνωσμένη αιτία, μετά από γαστρεντερίτιδα
    • Ίκτερος (όταν το άσπρο του ματιού αποκτά κίτρινο χρώμα)
    • Υπέρχρωση των ούρων (ούρα σαν κονιάκ)
    • Αποχρωματισμός των κοπράνων (σαν στόκος)
    • Υπνηλία ή ατονία του παιδιού μετά από συμπτώματα γαστρεντερίτιδας κάποιων ημερών

    Τι κάνουμε 

    • Χρειάζεται επαγρύπνηση, αλλά σε καμία περίπτωση πανικός.
    • Δεν τρέχουμε στα επείγοντα των παιδιατρικών νοσοκομείων.
    • Δεν υποβάλλουμε τα παιδιά σε εργαστηριακές εξετάσεις χωρίς να τις έχει υποδείξει ο παιδίατρος. Οι τρανσαμινάσες, για παράδειγμα, μπορεί στην εργαστηριακή εξέταση να εμφανιστούν αυξημένες για πολλούς λόγους, χωρίς να παραπέμπουν σε ηπατίτιδα.
    • Συμβουλευόμαστε τον οικογενειακό παιδίατρο για οτιδήποτε μας προβληματίζει και ακολουθούμε τις συμβουλές του.

  • Σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς: Κι όμως υπάρχει…

    Σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς: Κι όμως υπάρχει…

    Το σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς ή αλλιώς μυοκαρδιοπάθεια από στρες, αποτελεί μια αναγνωρισμένη, πλέον, καρδιακή πάθηση που «μιμείται» την καρδιακή προσβολή. Εκδηλώνεται δηλαδή με έντονη πίεση στο στήθος, δύσπνοια και ξαφνική αδυναμία. Το σύνδρομο επισημάνθηκε ως ξεχωριστή παθολογική οντότητα στις αρχές της δεκαετίας του ’90 από Ιάπωνες ιατρούς και αρχικά έγινε γνωστό σαν «νόσος takotsubo» λόγω ομοιότητας του σχήματος της πάσχουσας καρδιάς με το ομώνυμο εργαλείο των Ιαπώνων για το ψάρεμα χταποδιών.

    Πώς προκαλείται το σύνδρομο της ραγισμένης καρδιάς;

    Η ακριβής παθοφυσιολογία της καρδιοπάθειας από στρες παραμένει ασαφής και πιθανότατα εμπλέκονται ποικίλοι νευροορμονικοί μηχανισμοί. Ο οργανισμός, για την αντιμετώπιση αιφνίδιων έντονων καταστάσεων παράγει τις λεγόμενες ορμόνες του στρες, τις κατεχολαμίνες: αδρεναλίνη και νοραδρεναλίνη. 

    «Στο σύνδρομο αυτό η στάθμη των κατεχολαμινών έχει βρεθεί πολύ μεγαλύτερη από άλλες σοβαρές καταστάσεις π.χ. έμφραγμα μυοκαρδίου, πνευμονικό οίδημα κ.ά. Δεν είναι γνωστό για ποιον λόγο σε ορισμένα άτομα σε συνθήκες στρες το μυοκάρδιο κατακλύζεται απότομα από υπέρμετρη ποσότητα κατεχολαμινών και σε άλλα όχι. Οι κατεχολαμίνες προκαλούν σύσπαση των μικρών αρτηριδίων με αποτέλεσμα απότομη αλλά προσωρινή μείωση της αιμάτωσής τους. Επίσης, η αδρεναλίνη συνδεόμενη με τα καρδιακά κύτταρα προκαλεί την είσοδο μεγάλης ποσότητας ασβεστίου σε αυτά, που επηρεάζει τη φυσιολογική λειτουργία τους. Είναι άγνωστο ποιος από τους δύο μηχανισμούς έχει μεγαλύτερη σημασία», εξηγεί ο κ. Νικόλαος Στρατήγης, Διευθυντής Καρδιολόγος στο Metropolitan Hospital.

    Συχνότητα συνδρόμου

    Περίπου το 1% – 2% των περιστατικών με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο στην πραγματικότητα πάσχουν από το σύνδρομο ραγισμένης καρδιάς. Το 70% αυτών των περιστατικών είναι γυναίκες στη μέση ηλικία. Κατά κανόνα η κατάσταση αυτή πυροδοτείται από ένα έντονο αιφνίδιο στρες που συνηθέστερα είναι ψυχικό, όπως θάνατος αγαπημένου προσώπου, χωρισμός, ερωτική απόρριψη, αίσθημα προδοσίας και οργή. Είναι όμως δυνατό να είναι και σωματικό στρες, έτσι η μυοκαρδιοπάθεια μπορεί να ακολουθήσει μια βαριά ασθματική ή επιληπτική κρίση, αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο, εργώδη και παρατεταμένη χειρουργική επέμβαση κ.ά.

    Ομοιότητες και διαφορές με το έμφραγμα

    Όπως επισημάνθηκε παραπάνω τα συμπτώματα είναι όμοια με αυτά της καρδιακής προσβολής. Το καρδιογράφημα και οι βιοχημικές εξετάσεις αίματος δεν βοηθούν για τη διάκριση μεταξύ των δύο αυτών νοσημάτων. Την υποψία για την ύπαρξη του συνδρόμου της ραγισμένης καρδιάς ενισχύει η συσχέτιση με πρόσφατο έντονο στρες σε συνδυασμό με τα ευρήματα του υπερηχοκαρδιογραφήματος που στις τυπικές περιπτώσεις είναι χαρακτηριστικά: η αριστερά κοιλία της καρδιάς εμφανίζεται με έντονη υποκινησία της κορυφής και των κορυφαίων τμημάτων της, ενώ τα υπόλοιπα υπερσυσπώνται. Η διάγνωση όμως τεκμηριώνεται με τη στεφανιογραφία που αποδεικνύει τη βατότητα των στεφανιαίων αρτηριών. 

    Στο έμφραγμα, το μυοκάρδιο νεκρώνεται λόγω διακοπής της αιμάτωσης εξαιτίας απόφραξης στεφανιαίας αρτηρίας. Αντίθετα, στην περίπτωση της μυοκαρδιοπάθειας από στρες το μυοκάρδιο πάσχει από την “τοξικότητα”, κατά κάποιον τρόπο, των ορμονών του στρες όπως η αδρεναλίνη.

    Συνήθως η βλάβη αυτή είναι αναστρέψιμη και αποκαθίσταται εντός ολίγων ημερών ή εβδομάδων και ο κίνδυνος επανεμφάνισης του συνδρόμου είναι γενικά μικρός.

    Πρόγνωση

    «Αρχικά υπήρχε η εντύπωση ότι πρόκειται για αθώα κατάσταση λόγω της απουσίας στεφανιαίας νόσου και του γεγονότος ότι στις περισσότερες περιπτώσεις με επιθετική υποστηρικτική αγωγή η λειτουργία της καρδιάς αποκαθίσταται σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες. Όμως υπάρχει ενδονοσοκομειακή θνητότητα που δεν διαφέρει πολύ από το οξύ στεφανιαίο σύνδρομο και οφείλεται σε μία σειρά σοβαρών επιπλοκών όπως κοιλιακές αρρυθμίες, συστηματικά θρομβοεμβολικά επεισόδια και καρδιογενές shock.

    Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος όταν το αίτιο είναι σωματικό στρες όπως είναι αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο, επιληπτικοί σπασμοί, σοβαρή ασθματική κρίση, μεγάλη αιμορραγία, υπογλυκαιμία, υψηλός πυρετός, κ.λπ, όπου προστίθενται οι κίνδυνοι και της υποκείμενης νόσου», καταλήγει ο κ. Στρατήγης.

  • Χρόνια προστατίτιδα: Σύγχρονοι τρόποι αντιμετώπισης

    Χρόνια προστατίτιδα: Σύγχρονοι τρόποι αντιμετώπισης

    Προστατίτιδα ονομάζεται η φλεγμονή του προστάτη αδένα, η οποία μπορεί να είναι οξεία (αιφνίδια έναρξη) ή χρόνια (επίμονη) καθώς και μολυσματική (που προκαλείται από λοίμωξη) ή μη μολυσματική. Ωστόσο, υπάρχει μια μεταβλητή απόκριση στα αντιβιοτικά και τα αντιφλεγμονώδη παυσίπονα και η ακριβής αιτία της μορφής της χρόνιας προστατίτιδας δεν είναι γνωστή. Έτσι, οι ιατροί προτιμούν να χρησιμοποιούν τον όρο «σύνδρομο χρόνιου πυελικού άλγους».

    Το σύνδρομο αυτό μπορεί να έχει χαρακτήρες σταθερού και δυνατού πόνου, οξέος πόνου (σαν μαχαιριά), πόνου που έρχεται και φεύγει ή αίσθημα πίεσης και βάρους βαθιά στην πύελο.

    «Επίσης, είναι πιθανό να εμφανιστεί πόνος κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, της εκκένωσης του εντέρου, ή ακόμα και όταν ο ασθενής με χρόνιο πυελικό άλγος είναι απλά καθήμενος. Όταν ο ασθενής στέκεται για αρκετή ώρα, ο πόνος μπορεί να γίνει έντονος αλλά να ηρεμήσει όταν ξαπλώσει. Ο πόνος του συνδρόμου μπορεί να είναι από ήπιος μέχρι αβάσταχτος, και από απλώς ενοχλητικός, τόσο έντονος που να καθιστά τον/την ασθενή πρακτικά ανάπηρο», τονίζει ο δρ Στυλιανός Κοντός Χειρουργός Ουρολόγος, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής, μέλος Βασιλικού Κολλεγίου Χειρουργών Ουρολόγων Ηνωμένου Βασιλείου.

    Σε κάποιες περιπτώσεις, ο έντονος πόνος φέρνει αϋπνία, στερεί την ικανότητα άσκησης και δυσκολεύει την εκτέλεση καθημερινών λειτουργιών, καθώς και την αποδοτικότητα στην εργασία.

    Ειδικότερα, πολλοί νέοι άνθρωποι νιώθουν ότι η ασθένεια τους έχει καταστήσει «ανάπηρους», με αποτέλεσμα την αύξηση του ποσοστού της κατάθλιψης.

    «Πλέον, για ασθενείς με χρόνια προστατίτιδα υπάρχει σύγχρονη θεραπευτική επιλογή, χωρίς τη χρήση φαρμάκων και χωρίς την ύπαρξη παρενεργειών. Για πρώτη φορά, έχουμε τη δυνατότητα να θεραπεύσουμε τα συμπτώματα με τη χρήση κρουστικών κυμάτων χαμηλής έντασης. Η μέθοδος αυτή είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και ενεργοποιεί μηχανισμούς νεοαγγείωσης στα σημεία που ενεργεί, με αποτέλεσμα τη βελτίωση της ροής του αίματος στη λεκάνη. Τα κρουστικά κύματα οδηγούν στη δημιουργία νέων αγγειακών κλάδων στην περιοχή», εξηγεί ο ιατρός.

    Το γεγονός ότι δεν χρειάζεται αναισθησία, αφού είναι εντελώς ανώδυνη, και οι μηδενικές παρενέργειες αποτελούν τα πλεονεκτήματα της μεθόδου.

    Η σταδιακή αποκατάσταση της αγγείωσης στην περιοχή επιτυγχάνεται με μαγνητική αγγειογραφία, όπως επιβεβαιώνουν κλινικές μελέτες. Παρατηρήθηκε βελτίωση στη στύση σε ποσοστό πάνω από 80%. Όσοι ασθενείς λάμβαναν φάρμακα για χρόνια προστατίτιδα/CPPS, δεν τα χρειάζονταν πλέον σε ποσοστό 60%-75%, ενώ, μετά τη θεραπεία με τα κρουστικά, τα φάρμακα έδρασαν αποτελεσματικά στο 70% των ασθενών που μέχρι πρότινος δεν ανταποκρίνονταν σε αυτά. Επίσης, οι μετρήσεις έδειξαν αύξηση της ροής του αίματος στο πέος κατά 140%.

    «Οι περισσότεροι άνδρες που διαγνώστηκαν με χρόνια προστατίτιδα/CPPS τείνουν να έχουν μια βελτίωση στα συμπτώματά τους κατά τους επόμενους δύο μήνες. Σε μία μελέτη, περίπου το ένα τρίτο των ανδρών δεν είχε περαιτέρω συμπτώματα τρεις μήνες αργότερα, ενώ σε άλλη μεγάλη μελέτη, το ένα τρίτο των ανδρών έδειξε μέτρια έως σημαντική βελτίωση στο επόμενο εξάμηνο.

    Η εφαρμογή της θεραπείας γίνεται εξωτερικά μέσω μιας ειδικής κεφαλής σε επαφή, που μεταφέρει την ενέργεια των κρουστικών κυμάτων. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, ο ασθενής αισθάνεται μόνο πολύ ελαφρά «τσιμπήματα».

    Η θεραπεία εφαρμόζεται στο ιατρείο, είναι απλή, απολύτως ασφαλής, ανώδυνη και χωρίς παρενέργειες. Σε κάθε συνεδρία δίνονται 2.400 κρούσεις σε συγκεκριμένα σημεία της λεκάνης και απαιτούνται συνολικά έξι συνεδρίες, δύο φορές την εβδομάδα.

    Βέβαια, ο ιατρός είναι αυτός που θα αποφασίσει εάν ο ασθενής είναι κατάλληλος για τη θεραπεία», καταλήγει ο κ. Κοντός.