Κατηγορία: ΥΓΕΙΑ

  • Πώς επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα μάτια και την όραση

    Πώς επηρεάζει η εγκυμοσύνη τα μάτια και την όραση

    Οι οφθαλμικές αλλαγές της εγκυμοσύνης είναι πολύ συχνές. Αν και οι περισσότερες είναι καλοήθεις, φυσιολογικές αντιδράσεις στις μεταβολικές, ορμονικές και ανοσολογικές τροποποιήσεις που απαιτούνται για την προσαρμογή του οργανισμού στο αναπτυσσόμενο έμβρυο, υπάρχει ενδεχόμενο να αναπτυχθούν, να επιδεινωθούν ή ακόμα και να υποχωρήσουν ορισμένα σοβαρά προβλήματα στα μάτια.

    Όπως εξηγεί ο δρ Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, Χειρουργός – Οφθαλμίατρος, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, καθηγητής Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, «σχεδόν όλες οι δομές των ματιών μπορεί να υποστούν αλλαγές στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται τα βλέφαρα, ο επιπεφυκώς, ο κερατοειδής (είναι ο επιφανειακός χιτώνας των ματιών), ο φακός του ματιού, ο αμφιβληστροειδής χιτώνας (βρίσκεται βαθιά μέσα στα μάτια), ακόμα και το οπτικό νεύρο και ο οφθαλμικός βολβός. Η δυσανεξία στους φακούς επαφής, η ξηρότητα στα μάτια και η πτώση και στα δύο βλέφαρα είναι μερικές από τις φυσιολογικές αλλαγές των ματιών που παρατηρούνται συχνά στην εγκυμοσύνη. Όλες είναι παροδικές και υποχωρούν μετά τον τοκετό. Μία άλλη φυσιολογική αλλαγή είναι το χλόασμα ή μέλασμα, δηλαδή η υπερμελάγχρωση (πιο σκούρο χρώμα) στο ένα ή και στα δύο βλέφαρα. Η σκούρα χροιά συχνά υποχωρεί μετά τον τοκετό, αν και μερικές φορές επιμένει για αρκετό καιρό».

    Πίεση

    Η έγκυος μπορεί επίσης να παρουσιάσει μείωση της πίεσης του υγρού που βρίσκεται στο εσωτερικό του οφθαλμού (ενδοφθάλμια πίεση).

    Μπορεί επίσης να υπάρξει θόλωμα της όρασης, που οφείλεται σε αλλαγή του πάχους του κερατοειδούς χιτώνα του ματιού κατά το δεύτερο και το τρίτο τρίμηνο της κυήσεως. Η αύξηση του πάχους του κερατοειδούς οφείλεται στην κατακράτηση υγρών, που είναι συνηθισμένη στην εγκυμοσύνη.

    Υπάρχει, όμως, και ενδεχόμενο επιδείνωσης των διαθλαστικών ανωμαλιών, όπως η μυωπία. Η επιδείνωση συχνά επιμένει μετά τον τοκετό, γι’ αυτό συνιστάται προληπτικός έλεγχος της όρασης μετά από ένα χρόνο.

    Αν εξάλλου αλλάξει το σχήμα του κερατοειδούς, μπορεί να παρατηρηθεί επιδείνωση στον κερατόκωνο (είναι μία εκφυλιστική νόσο του κερατοειδούς, κατά την οποία από σφαιρικός γίνεται κωνικός).

    Υποκείμενα προβλήματα υγείας

    Στην εγκυμοσύνη μπορεί επίσης να επιδεινωθούν ή να αναπτυχθούν οφθαλμικές εκδηλώσεις που σχετίζονται με υποκείμενα προβλήματα υγείας. Για παράδειγμα, η νόσος Graves (είναι μία μορφή υπερθυρεοειδισμού) συχνά παρουσιάζει επιδείνωση κατά το πρώτο τρίμηνο της κυήσεως, ύφεση στο δεύτερο και τρίτο, και υποτροπή μετά τον τοκετό. Στο διάστημα αυτό μπορεί να παρατηρηθούν οφθαλμικά προβλήματα, όπως πρόπτωση βλεφάρων και εξοφθάλμια μυϊκή παράλυση.

    Η υπέρταση της κύησης επίσης μπορεί να προκαλέσει προβλήματα βαθιά μέσα στα μάτια, όπως η υπερτασική αμφιβληστροειδοπάθεια και η οπτική νευροπάθεια. Ευτυχώς, αυτά τα προβλήματα συνήθως υποχωρούν όταν αντιμετωπιστεί η υπέρταση.

    Προβλήματα στα μάτια μπορεί να δημιουργήσουν και άλλες παθήσεις, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης. Αν, π.χ., μια γυναίκα είχε διαβήτη πριν μείνει έγκυος, είναι πιθανό να πάσχει από διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, δηλαδή από βλάβες στις αρτηρίες του αμφιβληστροειδούς από το αυξημένο σάκχαρο. Η αμφιβληστροειδοπάθεια αυτή μπορεί να επιδεινωθεί γρήγορα στην εγκυμοσύνη. Επομένως, απαιτείται εντατική ρύθμιση του σακχάρου, αλλά και της αρτηριακής πίεσης της εγκύου, γιατί συχνά συνυπάρχουν υπέρταση και διαβήτης στην κύηση.

    «Αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι γυναίκες είναι πως πρέπει να ενημερώνουν και τον οφθαλμίατρό τους όταν μάθουν πως εγκυμονούν, ιδιαίτερα αν πάσχουν από υποκείμενα νοσήματα, όπως γλαύκωμα, υπέρταση, διαβήτη, ακόμα και από θυρεοειδοπάθεια ή μυωπία. Εκείνος θα τις συμβουλεύσει για τις οφθαλμικές αλλαγές που πρέπει να προσέξουν και κάθε πότε χρειάζονται έλεγχο της όρασής τους. Αν τέλος η έγκυος παρουσιάσει ανησυχητικά συμπτώματα, όπως ευαισθησία στο φως, θόλωμα της όρασης, αύρα γύρω από τα αντικείμενα ή παροδική απώλεια όρασης, πρέπει να συμβουλεύεται αμέσως τον οφθαλμίατρο και τον μαιευτήρα της, μη τυχόν και υποκρύπτουν κάτι σοβαρό», σημειώνει ο κ. Κανελλόπουλος.

  • COVID-19: Αυξάνει τον κίνδυνο αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας

    COVID-19: Αυξάνει τον κίνδυνο αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας

    Μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Endocrinology, κατέδειξε ότι τα ποσοστά θυρεοειδικής αυτοανοσίας είναι ως και 2 φορές υψηλότερα σε άτομα που νόσησαν από COVID-19.

    Οι ερευνητές ανέλυσαν ηλεκτρονικά αρχεία από νοσοκομείο στο Bergamo της Ιταλίας και εντόπισαν 599 επιζώντες μετά από COVID-19 (180 γυναίκες) που δεν είχαν προηγούμενο ιστορικό θυρεοειδοπάθειας, χειρουργικής επέμβασης θυρεοειδούς, δεν έπαιρναν φάρμακα που είναι γνωστό ότι παρεμβαίνουν στη λειτουργία του θυρεοειδούς και δεν έχουν σοβαρή νεφρική ή ηπατική δυσλειτουργία.

    Οι ασθενείς είχαν λάβει εξιτήριο από το τμήμα επειγόντων περιστατικών ή είχαν εισαχθεί στο νοσοκομείο μεταξύ 2 Μαΐου 2020 και 31 Ιουλίου 2020. Ο μέσος χρόνος αξιολόγησης ήταν 102,5 ημέρες μετά την εισαγωγή στο νοσοκομείο. Η ομάδα ελέγχου, που ανακτήθηκε επίσης από τη βάση δεδομένων ηλεκτρονικών αρχείων του νοσοκομείου, περιελάμβανε 498 ασθενείς (320 γυναίκες) που δεν είχαν ποτέ νόσο του θυρεοειδούς και είχαν αξιολόγηση αυτοαντισωμάτων έναντι θυρεοειδικής υπεροξειδάσης (TPOAb) ή/και αντισωμάτων έναντι θυρεοσφαιρίνης (TgAb) από τον Ιανουάριο του 2016 έως τον Ιανουάριο του 2020.

    Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα επίπεδα TPOAb και TgAB ήταν πάνω από το φυσιολογικό εύρος σε 85 (14,2%) και 43 (7,2%) των ασθενών, αντίστοιχα. Και τα 2 αυτο-αντισώματα ήταν υψηλότερα σε 23 (3,8%) ασθενείς. Συνολικά 105 ασθενείς (48 γυναίκες) είχαν τουλάχιστον 1 θετικό αυτο-αντίσωμα, με συνολική συχνότητα θυρεοειδικής αυτοανοσίας 17,5%. Τριάντα (5%) ασθενείς είχαν μη φυσιολογικά επίπεδα TSH, εκ των οποίων 19 (3,2%) είχαν τιμές <0,5 mIU/L και 11 (1,8%) >5,0 mIU/L. Όλοι οι ασθενείς με επίπεδα TSH <0,5 mIU/L είχαν φυσιολογικά επίπεδα θυρεοειδικών ορμονών T3 και T4. Από τους 11 ασθενείς με επίπεδα TSH >5,0 mIU/L, οι 9 είχαν φυσιολογικά επίπεδα T4, εμφανίζοντας εικόνα υποκλινικού υποθυρεοειδισμού. Δύο (2) ασθενείς εμφάνισαν κλινικό υποθυρεοειδισμό. Η διάμεση τιμή ΤSH ασθενών με αυτοανοσία θυρεοειδούς ήταν 1,77 mIU/L (1,25-2,55). Δέκα (9,6%) ασθενείς αυτής της υποομάδας είχαν μη φυσιολογικές τιμές TSH, εκ των οποίων 6 (5,7%) είχαν τιμές <0,5 mIU/L και 4 (3,9%) >5,0 mIU/L.

    Στην ομάδα ελέγχου, τα TPOAb ήταν διαθέσιμα σε 444 ασθενείς, τα TgAb σε 373, ενώ και τα 2 αυτοαντισώματα σε 325 άτομα. Τα επίπεδα TPOAb ήταν πάνω από το φυσιολογικό εύρος σε 37 (8,3%), τα επίπεδα TgAb σε 33 (8,8%), ενώ και τα 2 αντισώματα σε 14 (4,3 %) ασθενείς. Χρησιμοποιώντας μονομεταβλητή στατιστική ανάλυση, η αυτοανοσία του θυρεοειδούς βρέθηκε να σχετίζεται θετικά με το γυναικείο

    φύλο (p<0,001) και αρνητικά με την παρουσία σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (p=0,009), αλλά όχι με τη νοσηλεία, την εισαγωγή σε μονάδα εντατικής θεραπείας, την αναπνευστική υποστήριξη ή τη θεραπεία για COVID -19. Συνολικά, η συχνότητα θυρεοειδικής αυτοανοσίας στους ασθενείς που νόσησαν από COVID-19 ήταν 17,5%, ενώ η συχνότητα θετικών TPOAb ήταν διπλάσια σε σύγκριση με τους μάρτυρες αντίστοιχης ηλικίας και φύλου (15,7% έναντι 7,7%).

    Είναι πιθανό ότι η ενεργοποίηση της ανοσολογικής απόκρισης που συμβαίνει κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης νόσησης από COVID-19 να προκαλεί ή να επισπεύδει την έναρξη θυρεοειδικής αυτοανοσίας σε ορισμένους ασθενείς. Δεδομένου ότι αυτό προηγείται της έναρξης της δυσλειτουργίας του θυρεοειδούς, απαιτούνται πιο μακροχρόνιες μελέτες για την αξιολόγηση της θυρεοειδικής λειτουργίας. Επιπρόσθετα, η αξιολόγηση της θυρεοειδικής αυτοανοσίας και λειτουργίας φαίνεται ότι πρέπει να αποτελεί μέρος της εκτίμησης ασθενών που νόσησαν με COVID-19.

  • Αιμορροΐδες: Υπάρχει λύση!

    Αιμορροΐδες: Υπάρχει λύση!

    Οι αιμορροΐδες παρόλο που δεν είναι κατά κανένα τρόπο απειλητικό για τη ζωή πρόβλημα, είναι πρόβλημα βασανιστικό για την καθημερινότητα.

    Πώς προκαλούνται

    Οι αιμορροΐδες προκαλούνται συχνά από ένα συνδυασμό πολλών παραγόντων, όπως το σφίξιμο κατά τη διάρκεια μιας κένωσης, συχνή δυσκοιλιότητα (σκληρές ή δύσκολες κενώσεις), διάρροια (συχνή χαλαρή, υδαρής κένωση), εγκυμοσύνη, παχυσαρκία, κίρρωση του ήπατος.

    Τα συμπτώματα μπορούν να είναι: πόνος και πίεση στο πρωκτικό κανάλι, ένα εξόγκωμα, φαγούρα και πόνος στον πρωκτό ή/και γύρω από αυτόν ή/και αίμα στο εσώρουχο ή στο χαρτί τουαλέτας.

    «Οι περισσότεροι ασθενείς, παρά τη μεγάλη ενόχληση, αποφεύγουν την επίλυση του προβλήματος αυτού λόγω του φόβου της παραδοσιακής χειρουργικής θεραπευτικής αντιμετώπισης και του έντονου πόνου που κατά κανόνα την ακολουθεί. Επιπλέον, το γεγονός ότι η νόσος αυτή αφορά μια περιοχή του σώματος για την οποία το ευρύ κοινό πολλές φορές νιώθει άβολα να συζητήσει ή να ενδιαφερθεί σοβαρά, επιτείνει το φαινόμενο της αποφυγής της λύσης του προβλήματος.

    Η συνήθης εικόνα είναι: ο ασθενής με αιμορροΐδες φθάνει στον ιατρό αργά, με το πρόβλημα σε προχωρημένη κατάσταση, χωρίς σωστή κατανόησή του και, κάποιες φορές, έχοντας δοκιμάσει κάποια θεραπεία/γιατροσόφι που του παρείχε κάποιος γνωστός/γείτονας/φίλος…

    Θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι κάθε ενόχληση στην περιοχή του πρωκτού δεν πρέπει να αποδίδεται στις αιμορροΐδες. Υπάρχουν παθήσεις που εμφανίζονται συχνότατα στον γενικό πληθυσμό με ανάλογο τρόπο με τις αιμορροΐδες ή συνυπάρχουν με αυτές, όπως ραγάδες, περιπρωκτικά συρίγγια, αποστήματα και πλήθος άλλες.

    Η λαθεμένη εκτίμηση από τον ασθενή αλλά και δυστυχώς η ανεπιτυχής διάγνωση, κάποιες φορές, από τον μη ειδικό ιατρό, οδηγεί στην ύπαρξη άλλων συμπτωμάτων ακόμα και μετά από εγχείρηση για αιμορροΐδες», επισημαίνει ο κ. Διαμαντής Ε. Θωμάς M.D. Ph.D. F.A.C.S., ειδικός στη Λαπαροσκοπική Ρομποτική Ογκολογική Χειρουργική, Διευθυντής -Γενικός Χειρουργός στο Metropolitan Hospital.

    Θεραπεία

    Η θεραπεία των αιμορροΐδων όταν αυτές βρίσκονται σε αρχικά στάδια είναι συντηρητική. Όταν οι αιμορροΐδες επιμένουν και, παρά τα συντηρητικά μέτρα που θα εφαρμοστούν, παραμένουν πολύ διογκωμένες, δεν ξαναμπαίνουν μέσα και, κυρίως, αιμορραγούν συνεχώς τότε απαιτείται θεραπεία με κάποια επεμβατική μέθοδο.

    «Τα τελευταία 10-15 χρόνια έχουν εμφανιστεί αρκετές τεχνικές και χειρουργικά μηχανήματα (HAL, LONGO, LASER, THD, ANGIODIN, TRILOGY, RAFAELO κ.ά) για τη θεραπεία των αιμορροΐδων.

    Το θέμα όμως δεν είναι τόσο το ποια τεχνική ή ποιο μηχάνημα θα εξασφαλίσει την καλύτερη θεραπεία, αλλά το να εξατομικευθεί αυτή η θεραπεία ανά ασθενή.

    Αυτό σημαίνει ότι ο χειρουργός θα πρέπει να διαθέτει εμπειρία και εξοικείωση τόσο με τα μηχανήματα, έτσι ώστε να μπορεί να χειριστεί τα περισσότερα (αν όχι όλα), όσο και με τις τεχνικές, έτσι ώστε να είναι σε θέση να επιλέξει την κατάλληλη τεχνική ή ακόμη και συνδυασμό τεχνικών όπως π.χ. ο συνδυασμός «Milligan-Morgan» με χρήση laser, για να παράσχει τα καλύτερα χειρουργικά αποτελέσματα.

    Πέρα όμως από την ιδανική χειρουργική τεχνική, βασική προϋπόθεση για να έχει επιτυχία ένα χειρουργείο για αιμορροΐδες είναι το να αλλάξει η/ο ασθενής συνήθειες αφόδευσης.

    Δηλαδή, πρέπει:

    ● να επιδιώκει γρήγορη κένωση, περίπου 5-7 λεπτά

    ● να πλένεται με χλιαρό νερό μετά την κένωση

    ● να έχει διατροφή πλούσια σε φυτικές, έτσι ώστε να διευκολύνει τις κενώσεις της/του.

    Αν δεν γίνουν πράξη τα παραπάνω, η πιθανότητα υποτροπής μετά από το χειρουργείο είναι μεγάλη.

  • Πρόωρη εμμηνόπαυση: Πόσο αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο;

    Πρόωρη εμμηνόπαυση: Πόσο αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο;

    Πρώιμη είναι η εμμηνόπαυση που συμβαίνει πριν την ηλικία των 40 και αφορά το 1% των γυναικών.

    Οι γυναίκες σε πρώιμη εμμηνόπαυση έχουν αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα και εγκεφαλικό επεισόδιο, λόγω της απώλειας της θετικής δράσης των οιστρογόνων.

    Θεραπεία Υποκατάστασης

    Η θεραπεία υποκατάστασης ορμονών δεν επιδεινώνει τον κίνδυνο καρδιοαγγειακής νόσου όταν ξεκινά πριν τα 60 έτη και 10 χρόνια από την εμμηνόπαυση.

    Η χρήση ορμονοθεραπείας που περιλαμβάνει μόνο οιστρογόνο δεν επηρεάζει ή και ελαττώνει την πιθανότητα καρδιακού επεισοδίου.

    Ωστόσο, αν περιέχεται και προγεσταγόνο, τότε ο κίνδυνος μπορεί να αυξηθεί λίγο.

    Ο κίνδυνος εγκεφαλικού επεισοδίου μπορεί να αυξηθεί λίγο με την χορήγηση ορμονοθεραπείας από το στόμα όχι όμως και με την διαδερμική χορήγηση. Η διαδερμική χορήγηση είναι ασφαλής και σε γυναίκες με αυξημένο σωματικό βάρος.

    Επιβαρυμένο ιστορικό

    Οι γυναίκες που έχουν επιβαρυντικό ιστορικό για θρομβοεμβολικό επεισόδιο συστήνεται ειδικός αιματολογικός έλεγχος πριν την έναρξη της θεραπείας.

    Η δόση, ο τρόπος χορήγησης και η διάρκεια της θεραπείας υποκατάστασης θα πρέπει να εξατομικεύεται και να επανεκτιμάται σε σταθερά χρονικά διαστήματα.

    Η διασφάλιση της ποιότητας ζωής με τη διατήρηση της σωματικής και ψυχολογικής υγείας της γυναίκας μετά την εμμηνόπαυση είναι θεμελιώδης και αλλαγές του τρόπου ζωής όπως διακοπή καπνίσματος, άσκηση και προσεγμένη διατροφή θα πρέπει να ενθαρρύνονται.

    Πηγή: Ελληνική Καρδιολογική

  • Τα πιο συχνά προβλήματα στη φωνή

    Τα πιο συχνά προβλήματα στη φωνή

    Κάθε άνθρωπος έχει φωνή, μοναδική στον κόσμο. Η ομιλία μας βοηθάει σε έναν σημαντικό βαθμό να επικοινωνούμε με τους άλλους.

    Μια βραχνή φωνή μπορεί να είναι αισθησιακή, αλλά πιθανόν να σηματοδοτεί πλείστα όσα προβλήματα, που χρήζουν ειδικής αντιμετώπισης.

    «Η φωνή μας αποτελεί ένα πολύ δυνατό εργαλείο για την προσωπική και για την επαγγελματική μας ζωή. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με εμάς. Όλοι μπορούν να μας θυμούνται για την βαθιά βελούδινη φωνή μας και για τα συναισθήματα και τα μηνύματα, που αυτή μεταφέρει σε κάθε περίπτωση», λέει η δρ Ανατολή Παταρίδου, Χειρουργός Ωτορινολαρυγγολόγος Κεφαλής-Τραχήλου.

    Και συνεχίζει: «Ας θυμηθούμε πόσες φορές η χροιά μιας φωνής μας κέρδισε ή μας απώθησε σε μια επαφή μας σε ένα εστιατόριο ή σε ένα τηλεφώνημα ή σε κάποιο επαγγελματικό ραντεβού και ας της δώσουμε τη φροντίδα που χρειάζεται. Η παραγωγή της φωνής μας γίνεται σε ένα πολύ σύνθετο και εξαιρετικά φίνο όργανο, τον λάρυγγα, που από πλευράς ανατομικής κατασκευής και λειτουργικότητας είναι σαν ένα μουσικό όργανο, του οποίου η απόδοση εξαρτάται από την εξάσκηση, τη σωστή χρήση, την περιποίηση και την τήρηση βασικών κανόνων στη λειτουργία του».

    Ο σημερινός τρόπος ζωής με την «δυτικοποίηση» της διατροφής, με την αύξηση των πάσης φύσεως αλλεργιών -σε τρόφιμα και σε αερο-αλλεργιογόνα- και με την αύξηση στη συχνότητα της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης έχει αυξήσει σε σημαντικό βαθμό την συχνότητα των προβλημάτων στην φωνή, αφού αυτές οι καταστάσεις αποτελούν έναν ισχυρά προδιαθεσικό φλεγμονώδη παράγοντα για τον λάρυγγα.

    isla moos_cassis
    Για τη βραχνάδα και την ξηροστομία

    Επιπλέον, όπως επισημαίνει η κα Παταρίδου, το σημερινό μοντέλο ζωής, με την πίεση και με τους απαιτητικούς καθημερινούς ρυθμούς οδηγεί σε μία πολύ κακή χρήση της φωνής. Οι περισσότεροι είναι υποχρεωμένοι να λειτουργούν συνήθως σε 2-3 τηλεφωνικές γραμμές ή να δίνουν και συγχρόνως εξηγήσεις δια ζώσης.

    «Αυτό, σε συνδυασμό και με την χαμηλή κατανάλωση σε νερό, την αυξημένη κατανάλωση σε αλκοόλ και την φουλ λειτουργία του κλιματισμού, είτε για ψύξη είτε για θέρμανση, ταλαιπωρεί σε πολύ σημαντικό βαθμό τις φωνητικές χορδές, αλλά και όλα τα σημαντικά αντηχεία, τον φάρυγγα, τη μύτη και τις παραρρίνιες κοιλότητες.
    Ο ρόλος του ειδικού λογοθεραπευτή είναι καθοριστικός στην ολοκληρωμένη θεραπεία των διαταραχών της φωνής», υπογραμμίζει η χειρουργός ωτορινολαρυγγολόγος κεφαλής-τραχήλου».

    Τα συνήθη προβλήματα 

    Όταν η φωνή τραυματίζεται, παρουσιάζεται βραχνάδα, ξηρός βήχας και άλλα συμπτώματα, όπως σπάσιμο της φωνής και αίσθημα κόμπου.

    Τα πιο συχνά αίτια είναι οι πολύποδες, οι κύστες, οι κάλοι, η λεγόμενη πολυποειδής εκφύλιση ή οίδημα του Reinke, το κοκκίωμα και πιο σπάνια ο καρκίνος. Σήμερα οι ειδικοί γιατροί διαθέτουν τα νέας γενιάς ενδοσκόπια, με τα οποία, σε σύνδεση με το monitor, μπορούν να έχουν μια ξεκάθαρη εικόνα της βλάβης που υπάρχει.

    «Επιπλέον έχουμε μία ακόμη πιο ειδική εξέταση, τη λεγόμενη στραβοσκόπηση, με την οποία ελέγχουμε τη δόνηση του ελεύθερου χείλους των χορδών, γεγονός που μας αποκαλύπτει παθολογικά ευρήματα, τα οποία, με την απλή λαρυγγοσκόπηση, δεν είναι εφικτό να εντοπιστούν», εξηγεί η κα Ανατολή Παταρίδου.

    Ορισμένες φορές μπορεί να διαπιστωθεί ότι μια φωνητική χορδή είναι παράλυτη, με αποτέλεσμα να μην κινείται κατά την αναπνοή και την φώνηση. Η υγιής φωνητική χορδή υποχρεώνεται να καλύπτει αυτό το κενό στην γλωττίδα, προκαλώντας, όμως, κούραση στον τράχηλο. Κάποιοι ασθενείς καταφέρνουν να αντιρροπήσουν ικανοποιητικά την κατάσταση αυτή μετά από 24 μήνες, κάποιοι άλλοι όχι.

    Υπάρχει θεραπεία για το πρόβλημα της πάρεσης της φωνητικής χορδής και αφορά στην έγχυση απορροφήσιμου υλικού, που μπορεί να γίνει με τοπική ή γενική νάρκωση. Εκτός από την έγχυση υπάρχουν και ανοιχτές χειρουργικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της πάρεσης με μόνιμο αποτέλεσμα. Αυτό επιβάλλει το πέρας ενός διαστήματος 12 μηνών από την βλάβη, ώστε να εξαντληθεί η πιθανότητα της επανανεύρωσης της φωνητικής χορδής.

    Συνήθως η θεραπεία είναι αρχικά συντηρητική αγωγή και αν δεν αποδώσει, τότε μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.

    Το χειρουργείο γίνεται είτε με τα κλασικά εργαλεία, είτε με διάφορες μορφές laser, που είναι πολύ πιο ατραυματικές για τον ευαίσθητο βλεννογόνο των φωνητικών χορδών. Μάλιστα ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα του laser, όταν πρόκειται για καρκίνο, είναι ότι, στη διάρκεια της επέμβασης, μπορεί να σταλεί ταχεία βιοψία και αν αποδειχτεί ότι η βλάβη είναι καρκίνος, ο χειρουργός να προχωρήσει άμεσα στη ριζική αφαίρεσή του.

    «Στις επεμβάσεις για καλοήθη βλάβη η αφωνία για περίπου πέντε μέρες είναι καθοριστική για τη σωστή επούλωση και σωστό είναι να συστηθεί λογοθεραπεία και προεγχειρητικά και μετεγχειρητικά. Η σωστή διατροφή, η αποφυγή καπνού, αλκοόλ και γενικότερα ερεθιστικών παραγόντων εξασφαλίζουν το ιδανικό αποτέλεσμα μετά το χειρουργείο. Η παρακολούθηση του ασθενούς με λαρυγγοσκόπηση και στροβοσκόπηση μετά την επέμβαση μειώνει τον κίνδυνο της υποτροπής, είτε πρόκειται για καλοήθη είτε για κακοήθη βλάβη», καταλήγει η ειδικός.

  • Φούσκωμα – Τυμπανισμός – Μετεωρισμός

    Φούσκωμα – Τυμπανισμός – Μετεωρισμός

    Η  παραγωγή αερίων στον γαστρεντερικό σωλήνα είναι κάτι φυσιολογικό που προέρχεται από τις διεργασίες του εντέρου στην διάσπαση των τροφών και την απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών. Μια ποσότητα αέρα επίσης είναι αυτή που «καταπίνουμε» κατά την διάρκεια της ημέρας.

    Ο οργανισμός αποβάλλει όλα αυτά τα αέρια ή από το στόμα, με το γνωστό μας «ρέψιμο» ή από το πρωκτό με τον «αερισμό». Υπάρχουν περιπτώσεις που η παραγωγή αερίων είναι μεγαλύτερη από το φυσιολογικό. Αυτό οφείλεται αφενός σε διάφορατρόφιμα που συνήθως δημιουργούν περισσότερα αέρια κατά την διάσπαση τους ή σε μια μη ικανοποιητική ισορροπία τωνωφέλιμων και βλαβερών μικροοργανισμώνοι οποίοι ενδημούν στο έντερο (μικροβιακήχλωρίδα).

    Στην περίπτωση αυτή τα αέρια εγκλωβίζονται στον γαστρεντερικό σωλήνα και δημιουργούν φούσκωμα και πρήξιμο στην κοιλιά, μια δυσάρεστη και ενοχλητική  κατάσταση.

    ANTIGAS-ADULTS-01

    Αντιμετώπιση:

    Κατ’ αρχήν πρέπει αν το φούσκωμα δεν είναι περιπτωσιακό αλλά εάν επιμένει πάνω από δυο εβδομάδες, να επισκεφτείτε γαστρεντερολόγο για να αποκλειστεί ένα σοβαρό πρόβλημα όπως:

    • Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου
    • Κοιλιοκάκη

    Το περιστασιακό πρήξιμο αντιμετωπίζεται με:

    • αποφυγή κατάποσης αέρα με: απότομο και γρήγορο φαγητό (τρώγοντας γρηγορότερα καταπίνουμε αέρα)
    • τσίχλες
    • ποτά με καλαμάκι
    • αεριούχα ποτά

    Αποφυγή τροφών «αχώνευτων» (εξ’ ου και η φράση «είσαι αχώνευτος» δηλ. δημιουργείς δυσφορία!). Αυτές περιλαμβάνουν:

    • λάχανο
    • μπρόκολο
    • κουνουπίδι
    • λαχανάκια Βρυξελλών
    • όσπρια
    • κρεμμύδι

    Αντίθετα, προτιμούμε τροφές που βοηθούν στο να μην δημιουργηθούν αέρια σε στομάχι και έντερο, όπως:

    • μάραθο
    • τζίντζερ

    Προβιοτικά, είναι η κύρια λύση για την σωστή λειτουργία του εντέρου

    Ο σημερινός τρόπος διατροφής με τροφές  που παρέχουν συντηρητικά-χρωστικές και πρόσθετα «μπερδεύουν» τον οργανισμό και δημιουργούν ανισορροπία στην χλωρίδα του εντέρου.

    Αυτό σημαίνει ότι οι επιβλαβείς μικροοργανισμοί υπερτερούν, των ωφέλιμων με αποτέλεσμα το έντερο να μην λειτουργεί σωστά. Σαν αποτέλεσμα έχουμε παραγωγή μεγάλης ποσότητας αερίων άρα τυμπανισμό και πρήξιμο, όπως επίσης δυσκοιλιότητα ή διάρροια και βέβαια έχουμε έλλειψη απορρόφησης θρεπτικών συστατικών! Τα προβιοτικά εξασφαλίζουν στον οργανισμό μεγάλο αριθμό ωφέλιμων μικροοργανισμών επαναφέρουν την ισορροπία στην εντερική χλωρίδα. Αυτό εξασφαλίζει την απορρόφηση όλων των θρεπτικών συστατικών από τις τροφές ή τα συμπληρώματα τροφής που χρησιμοποιούμε και συγχρόνως επαναφέρει την φυσιολογική λειτουργία του εντέρου.

    Επίσης:

    • βάζουμε στην ζωή μας την άσκηση ή το απλό περπάτημα.
    • τρώμε πρωινό, 2 κυρίως γεύματα μικρά, καθώς και δεκατιανό και απογευματινό.

    Σοφία Παπαγιάννη –  Φαρμακοποιός

  • ΟΙ 10 εντολές υγείας για κάθε παιδί

    ΟΙ 10 εντολές υγείας για κάθε παιδί

    Σημαντική αύξηση των ωτορινολαρυγγολογικών προβλημάτων σε παιδιά εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια, πολλά από τα οποία απαιτούν χειρουργική αντιμετώπιση.

    Ροχαλητό, άπνοιες, βαρηκοΐα, που οφείλονται πολλές φορές σε μεγάλα κρεατάκια, αμυγδαλές και υγρό στα αυτιά, είναι οι κύριοι λόγοι που οδηγούν τα παιδιά σε ένα ωτορινολαρυγγολογικό χειρουργείο. “Το ευχάριστο είναι ότι τα τελευταία χρόνια, η ειδικότητα της ωτορινολαρυγγολογίας έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο στον τομέα της χειρουργικής αντιμετώπισης πολλών παθήσεων που αφορούν τα παιδιά. Οι νέες αυτές τεχνικές βελτιώνουν τη μετεγχειρητική επούλωση, που σημαίνει λιγότερο πόνο, μικρότερη αιμορραγία και εξασφάλιση της πλήρους αφαίρεσης όταν μιλάμε για αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή. Εκτός από τα χειρουργεία, μεγάλη εξέλιξη υπάρχει και στις μεθόδους διάγνωσης, χάρη στη χρήση των ενδοσκοπίων η οποία εξασφαλίζει με ακρίβεια σωστή και ολοκληρωμένη διάγνωση για κάθε περίπτωση”, σημειώνει η Χειρουργός – Ωτορινολαρυγγολόγος Κεφαλής & Τραχήλου, Επιστημονική Συνεργάτης του Νοσοκομείου «Υγεία», κυρία Ανατολή Παταρίδου.

    Οι δέκα πιο βασικοί κανόνες υγείας που πρέπει να ακολουθούν οι γονείς, σύμφωνα με την ειδικό, για να περιοριστεί η εμφάνιση τέτοιων προβλημάτων σε κάθε παιδί είναι:

    1. Να μάθουμε στο παιδί να πλένει αμέσως τα χέρια του και τη μύτη του όταν επιστρέφει από το σχολείο.
    2. Να αδειάσουμε το δωμάτιό του από περιττά παιχνίδια και πράγματα που είναι εκτεθειμένα στη σκόνη.
    3. Να αποφεύγουμε τα βαριά χαλιά.
    4. Να διώξουμε τα μαλλιαρά κουκλάκια -κυρίως από το κρεβάτι του-, γιατί συνήθως κοιμάται κολλώντας τα στο προσωπάκι του.
    5. Να αφήνουμε το παιδί να συμμετέχει στο μαγείρεμα και την ετοιμασία του φαγητού και βέβαια να ακολουθούμε τους βασικούς κανόνες της μεσογειακής διατροφής.
    6. Να μην βάζουμε στα ντουλάπια και στο ψυγείο μας βιομηχανοποιημένα τρόφιμα που περιέχουν συντηρητικά, πρόσθετα αρώματα και χημικά.
    7. Να δίνουμε στο παιδί να καταλάβει πως σε ό,τι αφορά στη διατροφή του, η διαδικασία που εγγυάται το ιδανικό αποτέλεσμα έχει έναν σχετικό κόπο (π.χ. είναι προτιμότερο να στύψουμε έναν φυσικό χυμό από ό,τι να τον σερβίρουμε από το κουτί).
    8. Να αποφεύγουμε εντελώς το κάπνισμα! Διαφορετικά, εκθέτουμε το παιδί μας όχι μόνο στους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος, αλλά και στο λεγόμενο «κάπνισμα από τρίτο χέρι».
    9. Όταν το παιδί ροχαλίζει έντονα, κάνει άπνοιες στον ύπνο ή δεν απαντάει άμεσα όταν του μιλάμε πρέπει να το δει ωτορινολαρυγγολόγος. Κάποια παιδιά που αρρωσταίνουν συχνά με λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού χρειάζονται χειρουργείο.
    10. Να γίνουμε οι ίδιοι σωστό πρότυπο για το παιδί μας, δείχνοντάς του ότι η άθληση, η σωστή διατροφή και ο καλός ύπνος είναι πολύ σημαντικά στοιχεία για την καλή υγεία.
  • Συμβουλές για ισχυρό ανοσοποιητικό: Το ανοσοποιητικό μας είναι εδώ… εμείς;

    Συμβουλές για ισχυρό ανοσοποιητικό: Το ανοσοποιητικό μας είναι εδώ… εμείς;

    Το ανοσοποιητικό μας σύστημα είναι υπεύθυνο για την εξασφάλιση της άμυνας του οργανισμού και τη θωράκισή του από «εισβολείς» ( ιοί, μικρόβια κλπ.) που θα μπορούσαν να προκαλέσουν λοιμώξεις και φλεγμονώδεις νόσους.

    Με την είσοδο των εισβολέων (αντιγόνα) ενεργοποιείται το ανοσοποιητικό σύστημα για την παραγωγή «στρατού» αντισωμάτων, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι παθογόνοι εισβολείς και να εξασφαλιστεί η υγεία του οργανισμού.

    septilin

    Πρόκειται ακριβώς για ένα σύστημα αρκετά περίπλοκο (βιολογικοί μηχανισμοί, ενδοκυττάριες διεργασίες αλλά και φραγμοί οργάνων, δέρματος, βλεννογόνων) που λειτουργούν σε απόλυτα σοφό συντονισμό.

    Προκειμένου όμως, όλο αυτό το σοφό σύστημα να λειτουργήσει αποτελεσματικά, χρειάζεται από πλευράς μας βοήθεια ώστε να εξασφαλιστούν οι συνθήκες της εύρρυθμης λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος.

    Η δική μας συμβολή, έγκειται σε μια ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή, άσκηση, αλλά και πρόληψη με τον εμβολιασμό.

    Τέλος, η χρήση απαραίτητων συμπληρωμάτων, με την σύσταση επιστημόνων υγείας, γιατρών, φαρμακοποιών, διατροφολόγων για την εξασφάλιση των ιχνοστοιχείων, μετάλλων, βιταμινών κλπ. που χρειάζονται προκειμένου να λειτουργήσει απρόσκοπτα το ανοσοποιητικό σύστημα, αποτελεί ένα καθοριστικό + συν που βοηθάει στη θωράκιση του οργανισμού, αποφυγή λοιμώξεων, φλεγμονωδών ασθενειών. Εξασφαλίζει ένα ισχυρό οργανισμό με ενέργεια, τόνωση, αποφυγή αισθήματος κόπωσης, θωρακισμένο και δυνατό, προστατευμένο και υγιή.

    ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ – Φαρμακοποιός

  • Ποια η σχέση βιταμίνης D και διαβήτη;

    Ποια η σχέση βιταμίνης D και διαβήτη;

    Τα τελευταία χρόνια η γνώση μας για τη βιταμίνη D έχει αναβαθμιστεί. Ξέρουμε πλέον ότι πέραν του ρόλου της στην καλή υγεία των οστών μας η «βιταμίνη του ήλιου» σχετίζεται με την μεταβολική μάστιγα της εποχής μας, τον σακχαρώδη διαβήτη και επιπλέον ερευνάται η σχέση της με τα γονίδια μας, την ένταση της νόσησης από τον κορωνοϊό κ.ά.

    Εν αναμονή των νέων απαντήσεων η Ευθυμια Κοντέλα, Ειδική Παθολόγος, Διευθύντρια Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών Metropolitan Hospital εξηγεί τη σχέση της βιταμίνης D με τον σακχαρώδη διαβήτη.

    Τι είναι η βιταμίνη D και ποια είναι η δράση της;

    Η βιταμίνη D είναι μια λιποδιαλυτή βιταμίνη που, όπως γνωρίζουμε εδώ και χρόνια, έχει άμεση σχέση με την υγεία των οστών μας. Αυτή η δράση της την έχει κάνει, επίσης εδώ και πολλά χρόνια, απαραίτητη για την πρόληψη της οστεοπόρωσης και της ραχίτιδας. Η σύνθεσή της γίνεται στο δέρμα με τη βοήθεια της ηλιακής ακτινοβολίας, ενώ υπάρχει και σε τροφές.

    Βάσει των συγκεκριμένων αυτών χαρακτηριστικών της: ότι μπορεί να παραχθεί στο σώμα, ότι έχει συγκεκριμένους ιστούς-στόχους και ότι δεν είναι απαραίτητο να παρασχεθεί μέσω της διατροφής, η βιταμίνη D χαρακτηρίζεται από κάποιους, ορμόνη. Στη φύση υπάρχει σε δυο μορφές:

    -ως εργοκαλσιφερόλη ( βιταμίνη D2), που βρίσκεται στα φυτά,

    -ως χοληκαλσιφερόλη (βιταμίνη D3), που βρίσκεται σε ζωικές τροφές και είναι άμεσα απορροφήσιμη.

    Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον για τη βιταμίνη D έχει αυξηθεί γιατί εκτός από τη γνωστή της δράση στον μεταβολισμό και την υγεία των οστών μας (μέσω της συμβολής της στον μηχανισμό απορρόφησης ̶ χρησιμοποίησης ασβεστίου και φωσφόρου) ένα πλήθος μελετών τη συνδέει με την κυτταρική ανάπτυξη, τη μυϊκή λειτουργία, την καταπολέμηση των λοιμώξεων, τη μείωση των φλεγμονών. Οι μελέτες δείχνουν επίσης προστατευτική δράση σε αυτοάνοσα νοσήματα (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1, σκλήρυνση κατά πλάκας, ψωρίαση κ.ά.), σε καρδιολογικά νοσήματα (στεφανιαία νόσος, καρδιακή ανεπάρκεια), στην αρτηριακή υπέρταση, στην κατάθλιψη, στην παχυσαρκία, σε κακοήθειες (παχέος εντέρου, μαστού, προστάτη) και στον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

    Τι είναι ο σακχαρώδης διαβήτης;

    Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια πάθηση που χαρακτηρίζεται από την αδυναμία του οργανισμού να ρυθμίσει τα επίπεδα του σακχάρου στο αίμα μας. Αν δεν τεθεί υπό έλεγχο μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές επιπλοκές:

    • Νευρολογικές
    • Αγγειακές: μακροαγγειακές (καρδιαγγειακές, αγγείων εγκέφαλου) και μικροαγγειακές (οφθαλμικών, νεφρικών αρτηριών). ). Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προβλέπει πως μέχρι το 2030 ο σακχαρώδης διαβήτης θα αποτελεί την 7η αίτια θανάτου στον κόσμο. Διαχωρίζουμε τον σακχαρώδη διαβήτη σε:
    • Διαβήτη τύπου 1, που είναι ασθένεια της παιδικής ή της εφηβικής ηλικίας κυρίως και έχει αυτοάνοση αιτιολογία, δηλαδή ο ίδιος ο οργανισμός μέσω αντισωμάτων που παράγει καταστρέφει τα β-κύτταρα του παγκρέατος, τα οποία παράγουν την ινσουλίνη, με αποτέλεσμα να υπάρχει ελάχιστη ή μηδενική έκκρισή της.
    • Διαβήτη τύπου 2, που είναι χρόνια νόσος η οποία εμφανίζεται, όταν το πάγκρεας δεν παράγει την απαραίτητη ποσότητα ινσουλίνης ή όταν ίδιος ο οργανισμός δε μπορεί να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά την παραγομένη ινσουλίνη, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αυξημένα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα.

    Ποια η σχέση της βιταμίνης D και του σακχαρώδους διαβήτη;

    Η δυσλειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος, η αντίσταση στην ινσουλίνη και η συστηματική φλεγμονή αποτελούν βασικούς μηχανισμούς ορόσημο στην εμφάνιση και την εξέλιξη του σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2. Καθημερινές συνήθειες όπως το κάπνισμα, διατροφικές συνήθειες, παχυσαρκία και χρήση αλκοόλ φαίνεται να συμμετέχουν δυναμικά στην παθογένεια του σακχαρώδους διαβήτη. Επίσης φαίνεται να υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ αντίστασης στην ινσουλίνη και ανεπάρκειας βιταμίνης D.

    Μελέτες δείχνουν πως η συσχέτιση χαμηλών επίπεδων 25 υδρόξυ- βιταμίνης D (η μορφή στην οποία μετατρέπεται η βιταμίνη D στο ήπαρ) και μεταβολικού συνδρόμου είναι περισσότερο έντονη και ξεκάθαρη σε υπέρβαρα και παχύσαρκα άτομα. Όσον αφορά τους μηχανισμούς που θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί τα υψηλοτέρα επίπεδα βιταμίνης D μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο ανάπτυξης ΣΔ2 υπάρχουν διάφορες απόψεις. Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι τα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη στο πάγκρεας έχουν υποδοχείς βιταμίνης D, οπότε η έλλειψη της βιταμίνης οδηγεί σε μειωμένη έκκριση ινσουλίνης και άρα σε αύξηση του σακχάρου του αίματος. Μελέτες επίσης αποδεικνύουν πως οι δραστικοί μεταβολίτες της βιταμίνης D προστατεύουν ινσουλινοπαραγωγά β- κύτταρα από φλεγμονή και κυτταρικό θάνατο.

    Ποιες είναι οι πηγές από τις οποίες αντλούμε βιταμίνη D;

    Τα επίπεδα 25 υδρόξυ- βιταμίνης D στο αίμα θεωρούνται ο καλύτερος δείκτης της κατάστασης της βιταμίνης D στον οργανισμό. Ως ελάχιστο υγιές επίπεδο 25(OH) D3 στο πλάσμα θεωρούνται τα 30 ng/ml. Για την εξασφάλιση αυτού του επιπέδου συστήνεται πρόσληψη περίπου 3.000 διεθνών μονάδων την ημέρα ή και χαμηλότερη όταν υπάρχει παράλληλη έκθεση στον ήλιο περίπου 10-20 λεπτά την ημέρα.

    H κύρια παραγωγή βιταμίνης D (περίπου το 90 %) γίνεται στο δέρμα μας με τη βοήθεια του ήλιου. Το θετικό δε είναι πως μόλις 10-20 λεπτά την ημέρα με μόνο το πρόσωπο και τα χέρια εκτεθειμένα στον ήλιο αρκούν για να συνθέσουμε την απαιτούμενη ποσότητα. Συνεπώς, δεδομένου ότι τα επίπεδα της βιταμίνης D του οργανισμού επηρεάζονται από τη φυσική έκθεση του σώματος στον ήλιο, θα περίμενε κανείς ότι, στις ηλιόλουστες χώρες της Μεσογειακής Λεκάνης και ακόμα περισσότερο στην Ελλάδα που χαρακτηρίζεται από παρατεταμένη ηλιοφάνεια, οι κάτοικοι θα είχαν επαρκή επίπεδα συγκεντρώσεων βιταμίνης D στον ορό του αίματός τους. Μελέτες όμως δείχνουν ότι, αντίθετα με το αναμενόμενο, υπάρχει έλλειψη βιταμίνης D στους εν λόγω πληθυσμούς. Αυτό το γεγονός που περιγράφεται ως «μεσογειακό παράδοξο» (υψηλός επιπολασμός χαμηλού status βιταμίνης D παρά τη φαινομενική ηλιοφάνεια) αφορά και τη χώρα μας και είναι πιθανόν να οφείλεται:

    • στην υπερβολική χρήση αντηλιακών,
    • στον φόβο να εκτεθούμε στον ήλιο (πρόληψη καρκίνου του δέρματος),
    • στο σκούρο χρώμα δέρματος του μεσογειακού πληθυσμού (στο δέρμα σκούρου χρώματος δεν είναι εφικτή η σύνθεση της βιταμίνης D με τη βοήθεια του ήλιου, καθώς η μελανίνη δρα ως φίλτρο στην απορρόφηση της UVB ακτινοβολίας),
    • στις διαφορετικές διατροφικές συνήθειες (σε αντίθεση με τη βόρεια Ευρώπη, στις μεσογειακές χώρες δεν καταναλώνονται λιπαρές τροφές, τροφές δηλαδή που περιέχουν βιταμίνη D).

    Οι τροφές από τις οποίες μπορούμε να πάρουμε βιταμίνη D είναι τα γαλακτοκομικά, τα ψάρια και κυρίως τα λιπαρά ψαριά, το μουρουνέλαιο, ο κρόκος του αυγού, οι ξηροί καρποί, τα μανιτάρια, τα εμπλουτισμένα τρόφιμα και κάποια συμπληρώματα διατροφής.

    Πόσο πολύτιμη είναι τελικά η «βιταμίνη του ηλίου»;

    Χάρη στις δεκάδες κλινικές μελέτες που έχουν φωτίσει τις δράσεις της βιταμίνης D, σήμερα γνωρίζουμε ότι η ανεπάρκεια της βιταμίνης D αποτελεί παγκόσμια απειλή για την υγεία. Φαίνεται δε ότι τα υψηλότερα επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται με μειωμένα συμπτώματα COVID-19 (κάτι που χρήζει περαιτέρω διερεύνησης). Το βέβαιο είναι ότι ο ρόλος της βιταμίνης D στην παθογένεια, την πρόληψη και τη θεραπεία και των δύο τύπων διαβήτη αφορά όλες τις εθνικότητες και όλες τις ηλικίες και ο κίνδυνος εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 αυξάνει με τη μείωση των επιπέδων της βιταμίνης D, ενώ σχετιζόμενη με τη βιταμίνη D φαίνεται ότι και η γενετική προδιάθεση για σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 σχετίζεται με τη βιταμίνη D. Για τους παραπάνω λόγους είναι που η «βιταμίνη του ήλιου» θεωρείται υπερόπλο υγείας. Τελευταία δε, εκτός του ότι κινεί τα νήματα για την καλή λειτουργία του οργανισμού, μαθαίνουμε από μελέτες ότι είναι πιθανόν να αποτελεί το «κλειδί ενεργοποίησης» των γονιδίων μας, κάτι που μένει να αποδειχτεί.

    Εμείς που ζούμε στην Ελλάδα, χώρα που ο ήλιος «λούζει» με φως για πολλές ώρες την ημέρα, πολλές ημέρες του χρόνου μπορούμε πολύ εύκολα να κάνουμε τη βιταμίνη D ένα πασπαρτού για όλα τα «κλειδωμένα μυστικά» της υγείας μας.

  • Ποιες δερματικές παθήσεις μας προειδοποιούν για την ύπαρξη διαβήτη;

    Ποιες δερματικές παθήσεις μας προειδοποιούν για την ύπαρξη διαβήτη;

    Συχνές είναι οι δερματικές παθήσεις που προκαλούνται εξαιτίας του διαβήτη τύπου I και II. Το ποσοστό των ασθενών που παρουσιάζουν είτε αλλεργικές αντιδράσεις είτε προβλήματα στο δέρμα, κάποια στιγμή στη ζωή τους, αγγίζει το 80% και οι εκδηλώσεις κυμαίνονται από έναν απλό κνησμό έως πολύ σοβαρές λοιμώξεις.

    Μάλιστα, ορισμένες από αυτές αποτελούν την πρώτη ένδειξη ότι τα επίπεδα της ινσουλίνης δεν είναι φυσιολογικά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

    «Η ξηρότητα του δέρματος είναι μια συχνή πηγή προβλημάτων στους διαβητικούς ανθρώπους. Τα υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και η προσπάθεια του οργανισμού να τα μειώσει, μέσω της διούρησης από υγρά που αφαιρεί από τα κύτταρα, είναι μία από τις αιτίες της. Ο δεύτερος είναι η διαβητική νευροπάθεια. Ο διαβήτης προκαλεί σε ορισμένους βλάβη στα νεύρα, του ποδιού κυρίως, με αποτέλεσμα να μη μεταδίδεται το μήνυμα για εφίδρωση. Έτσι το δέρμα στεγνώνει, δημιουργώντας μικρορωγμές, οι οποίες γίνονται πύλες εισόδου μολυσματικών παραγόντων. Αυτοί αναπτύσσονται ταχέως λόγω του σακχάρου, οπότε εκδηλώνεται η πάθηση», μας εξηγεί ο Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος δρ Χρήστος Στάμου. Εκτός από την ξηρότητα του δέρματος, που φυσικά μπορεί να προκύψει και σε ανθρώπους χωρίς διαβήτη, υπάρχουν και άλλες προειδοποιητικές ενδείξεις, που θα πρέπει να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για αναζήτηση ιατρικής συμβουλής. Μερικές από αυτές είναι:

    1. Κνησμός –  Όταν ο κνησμός προκαλείται από κακή ροή αίματος, τα κάτω άκρα (ειδικά το τμήμα κάτω από τον αστράγαλο) επηρεάζονται συχνότερα.
    2. Φαγούρα, κόκκινα εξανθήματα, συχνά με μικροσκοπικές φουσκάλες ή φολίδες, σε ζεστές, υγρές πτυχές του δέρματος – Μπορεί να οφείλεται σε μυκητίαση. Τα άτομα με διαβήτη προσβάλλονται συχνά από τον μύκητα Candida albicans.
    3. Πρήξιμο, ερυθρότητα, αίσθημα καύσου και πόνος –  Πρόκειται για ενδείξεις βακτηριακής λοίμωξης, η οποία μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορα σημεία του σώματος, από τα βλέφαρα και τα τριχοθυλάκια έως ιστούς που βρίσκονται πολύ βαθύτερα από την επιδερμίδα.
    4. Λέπτυνση του δέρματος, πάχυνση και αποχρωματισμός των νυχιών και κρύο δέρμα – Ενδεχομένως να οφείλονται σε στένωση των αιμοφόρων αγγείων που τροφοδοτούν το δέρμα, δηλαδή σε αθηροσκλήρωση, μια συχνή επίπτωση του διαβήτη.
    5. Κηλίδες και μελαγχρωματικές βλατίδες – Προκαλούνται επίσης από αλλαγές στα μικρά αιμοφόρα αγγεία του σώματος. Η πάθηση ονομάζεται διαβητική δερματοπάθεια. Το χρώμα των κηλίδων είναι ανοιχτό καφέ ή κόκκινο και εμφανίζονται συχνά στο μπροστινό μέρος των ποδιών.
    6. Αποχρωματισμός του δέρματος – Είναι πιθανό να οφείλεται σε λεύκη, μια πάθηση που παρατηρείται σε άτομα με διαβήτη τύπου I.
    7. Υπερχρωματισμός του δέρματος – Η μελανίζουσα ακάνθωση (Acanthosis Nigricans), όπως ονομάζεται, εκδηλώνεται με την εμφάνιση σκούρου δέρματος στο πίσω μέρος του λαιμού και σπανιότερα στη μασχάλη και στη βουβωνική χώρα.
    8. Σκληρό, παχύ και κηρώδες δέρμα – Όταν αναπτύσσεται στα δάχτυλα των χεριών ή/και των ποδιών οφείλεται σε σκληροδακτυλία (digital sclerosis). Ορισμένες φορές η πάθηση εξαπλώνεται, ενώ μπορεί να επηρεάσει και τις αρθρώσεις. Καθοριστικό ρόλο παίζει η διάρκεια του διαβήτη, αν και μπορεί να προκύψει και λίγο μετά την έναρξή του.
    9. Μεγάλες φουσκάλες – Στη φυσαλιδώδη δερματοπάθεια (bullosis diabetesricorum) τα διαβητικά άτομα εμφανίζουν ξαφνικά στο δέρμα τους ανώδυνες φουσκάλες (μία ή περισσότερες), σαν εκείνες που εμφανίζονται μετά από έγκαυμα, κυρίως στα άκρα.
    10. Κίτρινες, κοκκινωπές ή καφέ πλάκες – Μπορεί να προκαλούνται από μια πάθηση που ονομάζεται λιποειδική νεκροβίωση, η οποία αφορά ένα μικρό ποσοστό διαβητικών. Ξεκινά ως μικρά, επηρμένα, στερεά εξογκώματα, που μοιάζουν με σπυράκια, τα οποία στη συνέχεια μετατρέπονται σε μικρές ή μεγαλύτερες περιγεγραμμένες περιοχές με πρησμένο και σκληρό δέρμα.
    11. Ανοιχτές πληγές – Ο ανεξέλεγκτος ή ανεπαρκώς ελεγχόμενος διαβήτης για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να οδηγήσει σε κακή κυκλοφορία του αίματος και βλάβη των νεύρων, που γίνονται αιτία για τα γνωστά σε όλους διαβητικά έλκη, τα οποία εμφανίζονται κυρίως στον άκρα πόδα.
    12. Μικρά, κοκκινωπά ή κίτρινα εξογκώματα – Κατά την εμφάνισή τους οι εκδηλώσεις αυτές του δέρματος είναι κόκκινες και μοιάζουν με σπυράκια, αλλά σύντομα γίνονται κίτρινα και προκαλούν κνησμό. Το εξανθηματικό ξάνθωμα (eruptive-xanthomatosis), όπως ονομάζεται ιατρικά, εντοπίζεται συχνότερα στους γλουτούς, τους μηρούς, τους αγκώνες και πίσω από τα γόνατα. «Επίσης ο διαβήτης μπορεί να προκαλέσει διατιτραίνουσες δερματοπάθειες, ομαλό λειχήνα, διαβητικό σκληροίδημα, δακτυλιοειδές κοκκίωμα, και πολλές άλλες παθήσεις. Ο κατάλογος είναι μεγάλος και γι’ αυτό με την εμφάνιση αυτών των ύποπτων ενδείξεων θα πρέπει να κινητοποιείται τον ασθενή.