Κατηγορία: ΥΓΕΙΑ

1.Πρέπει τα παιδιά να φοράνε μάσκες;

Μια διεθνής και διεπιστημονική ομάδα εμπειρογνωμόνων που συγκέντρωσε ο ΠΟΥ εξέτασε στοιχεία σχετικά με τη νόσο και τη μετάδοση της νόσου COVID-19 σε παιδιά και τα περιορισμένα διαθέσιμα στοιχεία σχετικά με τη χρήση μασκών από παιδιά.

Με βάση αυτό και άλλους παράγοντες όπως οι ψυχοκοινωνικές ανάγκες των παιδιών και τα ορόσημα ανάπτυξης, ο ΠΟΥ και η UNICEF συμβουλεύουν τα εξής:

·       Τα παιδιά ηλικίας 5 ετών και κάτω δεν πρέπει να υποχρεούνται να φορούν μάσκες. Αυτό βασίζεται στην ασφάλεια και το γενικό συμφέρον του παιδιού και στην ικανότητα χρήσης κατάλληλης μάσκας με ελάχιστη βοήθεια.

Ο ΠΟΥ και η UNICEF συμβουλεύουν ότι η απόφαση χρήσης μασκών για παιδιά ηλικίας 6-11 ετών πρέπει να βασίζεται στους ακόλουθους παράγοντες:

·       Εάν υπάρχει ευρεία μετάδοση στην περιοχή όπου διαμένει το παιδί

·       Η ικανότητα του παιδιού να χρησιμοποιεί με ασφάλεια και κατάλληλη μάσκα

·       Πρόσβαση σε μάσκες, καθώς και ξέπλυμα και αντικατάσταση μάσκας σε ορισμένες ρυθμίσεις (όπως σχολεία και υπηρεσίες φύλαξης παιδιών)

·       Επαρκής επίβλεψη ενηλίκων και οδηγίες στο παιδί για το πώς να φορέσει, να βγάλει και να ξανά  φορέσει με ασφάλεια την μάσκα

·       Ειδικές ρυθμίσεις και αλληλεπιδράσεις που έχει το παιδί με άλλα άτομα που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο να αναπτύξουν σοβαρή ασθένεια, όπως οι ηλικιωμένοι και εκείνοι με άλλες υποκείμενες καταστάσεις υγείας

·       Ο ΠΟΥ και η UNICEF συμβουλεύουν ότι τα παιδιά ηλικίας 12 ετών και άνω πρέπει να φορούν μάσκα υπό τις ίδιες συνθήκες με τους ενήλικες, ιδίως όταν δεν μπορούν να εγγυηθούν απόσταση τουλάχιστον 1 μέτρου από τους άλλους και υπάρχει ευρεία μετάδοση στην περιοχή

2.  Υπάρχουν καταστάσεις όπου παιδιά ηλικίας 5 ετών και κάτω μπορεί να φορούν ή να απαιτείται να φορούν μάσκα;

Γενικά, τα παιδιά ηλικίας 5 ετών και κάτω δεν πρέπει να υποχρεούνται να φορούν μάσκες. Αυτή η συμβουλή βασίζεται στην ασφάλεια και το γενικό συμφέρον του παιδιού και στην ικανότητα χρήσης κατάλληλης μάσκας με ελάχιστη βοήθεια. Ενδέχεται να υπάρχουν τοπικές απαιτήσεις για παιδιά ηλικίας 5 ετών και κάτω για να φορούν μάσκες ή συγκεκριμένες ανάγκες σε ορισμένες ρυθμίσεις, όπως είναι σωματικά κοντά σε κάποιον που είναι άρρωστος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, εάν το παιδί φορά μάσκα, ο γονέας ή άλλος κηδεμόνας θα πρέπει να βρίσκεται σε άμεση οπτική γωνία για να επιβλέπει την ασφαλή χρήση της μάσκας.

3.  Πρέπει τα παιδιά με αναπτυξιακή αναπηρία να φορούν μάσκες;

Η χρήση μάσκας για παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας με αναπτυξιακές διαταραχές, αναπηρίες ή άλλες ειδικές συνθήκες υγείας δεν πρέπει να είναι υποχρεωτική και να αξιολογείται κατά περίπτωση από τον γονέα, τον κηδεμόνα, τον εκπαιδευτικό ή / και τον ιατρό του παιδιού. Σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά με σοβαρές γνωστικές ή αναπνευστικές δυσλειτουργίες με δυσκολία ανεκτικότητας σε μάσκα δεν πρέπει να υποχρεούνται να φορούν μάσκες.

4.  Πρέπει τα παιδιά που έχουν προβλήματα υγείας ή μια παθολογική κατάσταση που θέτει σε κίνδυνο το ανοσοποιητικό τους σύστημα να φορούν μάσκα;

Τα παιδιά με υποκείμενες καταστάσεις υγείας, όπως η κυστική ίνωση ή ο καρκίνος, θα πρέπει να φορούν ιατρική μάσκα σε συνεννόηση με τους ιατρούς τους. Μια ιατρική μάσκα παρέχει προστασία στο άτομο που φορά τη μάσκα και αποτρέπει τη μετάδοση σε άλλους. Συνιστάται σε οποιονδήποτε έχει υποκείμενες παθήσεις υγείας που τον  θέτουν σε μεγαλύτερο κίνδυνο σοβαρής ασθένειας.

5. Τι είδους μάσκα πρέπει να φορούν τα παιδιά;

Τα παιδιά που δεν έχουν πρόβλημα υγείας μπορούν να φορούν μια μη ιατρική ή υφασμάτινη μάσκα. Αυτό σημαίνει ότι αποτρέπει τη μετάδοση του ιού σε άλλους, εάν είναι μολυσμένοι και δεν γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί. Ο ενήλικας που παρέχει τη μάσκα πρέπει να διασφαλίσει ότι η μάσκα υφάσματος έχει το σωστό μέγεθος και καλύπτει επαρκώς τη μύτη, το στόμα και το πηγούνι του παιδιού.

Τα παιδιά με υποκείμενες καταστάσεις υγείας όπως η κυστική ίνωση, ο καρκίνος ή η ανοσοκαταστολή, θα πρέπει, σε συνεννόηση με τους ιατρούς τους, να φορούν ιατρική μάσκα. Μια ιατρική μάσκα ελέγχει την εξάπλωση του ιού και την προστασία στον χρήστη, και συνιστάται για όποιον διατρέχει μεγαλύτερο κίνδυνο από τον COVID-19.

6. Πως πρέπει τα παιδιά να φοράνε μια μάσκα;

Τα παιδιά πρέπει να ακολουθούν τις ίδιες οδηγίες με τους ενήλικες για τη χρήση μάσκας. Αυτό περιλαμβάνει τον καθαρισμό των χεριών τουλάχιστον 20 δευτερόλεπτα εάν χρησιμοποιείτε τρίψιμο με βάση το αλκοόλ, ή τουλάχιστον 40 δευτερόλεπτα εάν χρησιμοποιείτε σαπούνι και νερό, πριν φορέσετε τη μάσκα. Βεβαιωθείτε ότι η μάσκα έχει το σωστό μέγεθος για να καλύψει τη μύτη, το στόμα και το πηγούνι. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν πώς να φορούν τη μάσκα σωστά, συμπεριλαμβανομένου του να μην αγγίζουν το μπροστινό μέρος της μάσκας και να μην τραβούν κάτω από το πηγούνι ή στο στόμα τους. Πρέπει να αποθηκεύουν τη μάσκα σε μια σακούλα ή ένα δοχείο και να μην μοιράζονται τη μάσκα με άλλους.

 

7. Πρέπει ένα παιδί να φοράει μάσκα στο σπίτι;

Κάθε παιδί που έχει συμπτώματα που υποδηλώνουν COVID-19 πρέπει να φορά ιατρική μάσκα, αρκεί να μπορεί να το ανεχθεί. Το παιδί πρέπει να είναι απομονωμένο και να ζητούνται ιατρικές συμβουλές μόλις αρχίσει να αισθάνεται αδιαθεσία, ακόμη και αν τα συμπτώματα είναι ήπια. Τα μέλη της οικογένειας / φροντιστές που έρχονται σε απόσταση 1 μέτρου από το άρρωστο παιδί στο σπίτι πρέπει επίσης να φορούν μάσκα.

Ένα μέλος του νοικοκυριού που είναι άρρωστο ή έχει δοκιμαστεί θετικά με τον ιό που προκαλεί το COVID-19 θα πρέπει να απομονωθεί από όλους τους άλλους, εάν είναι δυνατόν. Εάν το παιδί φτάσει σε απόσταση 1 μέτρου από το άρρωστο άτομο στο σπίτι, ο ενήλικας και το παιδί θα πρέπει να φορούν ιατρική μάσκα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

8. Πρέπει οι δάσκαλοι ή άλλοι ενήλικες που εργάζονται με παιδιά να φορούν μάσκα;

Σε περιοχές όπου υπάρχει ευρεία μετάδοση, όλοι οι ενήλικες ηλικίας κάτω των 60 ετών και γενικά που έχουν καλή υγεία πρέπει να φορούν μάσκες υφάσματος όταν δεν μπορούν να εγγυηθούν απόσταση τουλάχιστον 1 μέτρου από τους άλλους. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για ενήλικες που εργάζονται με παιδιά που μπορεί να έχουν στενή επαφή με τα παιδιά.

Οι ενήλικες ηλικίας 60 ετών και άνω, ή που έχουν υποκείμενες καταστάσεις υγείας όπως καρδιακές παθήσεις, διαβήτη ή καρκίνο του πνεύμονα, θα πρέπει να φορούν ιατρική μάσκα λόγω του υψηλότερου κινδύνου να αρρωστήσουν σοβαρά από το COVID-19.

9. Πρέπει τα παιδιά να φορούν μάσκα όταν παίζουν σπορ ή κάνουν σωματικές δραστηριότητες;

Τα παιδιά δεν πρέπει να φορούν μάσκα όταν παίζουν σπορ ή κάνουν σωματικές δραστηριότητες, όπως τρέξιμο, άλματα ή παιχνίδι στην παιδική χαρά, διότι θέτει σε κίνδυνο την αναπνοή τους. Κατά την οργάνωση αυτών των δραστηριοτήτων για παιδιά, είναι σημαντικό να ενθαρρύνετε όλα τα άλλα κρίσιμα μέτρα δημόσιας υγείας: τη διατήρηση τουλάχιστον ενός μέτρου από τους άλλους, τον περιορισμό του αριθμού των παιδιών που παίζουν μαζί, την παροχή πρόσβασης σε εγκαταστάσεις υγιεινής χεριών και την ενθάρρυνση της χρήσης τους.

10. Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις για τις μάσκες υφάσματος όπως οι ασπίδες προσώπου;

Στο πλαίσιο του COVID-19, ορισμένα παιδιά μπορεί να μην είναι σε θέση να φορούν μάσκα λόγω αναπηριών ή συγκεκριμένων καταστάσεων όπως τάξεις ομιλίας όπου ο δάσκαλος πρέπει να δει τα στόματά του. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ασπίδες προσώπου μπορούν να θεωρηθούν ως εναλλακτική λύση για τις μάσκες, αλλά δεν παρέχουν την ισοδύναμη προστασία στην αποφυγή μετάδοσης του ιού σε άλλους.

Εάν ληφθεί απόφαση για τη χρήση μιας ασπίδας προσώπου, θα πρέπει να καλύπτει ολόκληρο το πρόσωπο, να τυλίγεται γύρω από τις πλευρές του προσώπου και να εκτείνεται κάτω από το πηγούνι. Πρέπει να είστε προσεκτικοί όταν φοράτε την ασπίδα, για να αποφύγετε τραυματισμούς που θα μπορούσαν να το σπάσουν και να βλάψουν τα μάτια ή το πρόσωπο.

Η λευχαιμία είναι καρκίνος των ιστών που σχηματίζουν αίμα του σώματος, συμπεριλαμβανομένου του μυελού των οστών και του λεμφικού συστήματος. Υπάρχουν πολλοί τύποι λευχαιμίας. Ορισμένες μορφές λευχαιμίας είναι πιο συχνές στα παιδιά. Άλλες μορφές λευχαιμίας εμφανίζονται κυρίως σε ενήλικες.

Η λευχαιμία συνήθως δημιουργεί εμπλοκή στα λευκά αιμοσφαίρια. Τα λευκά αιμοσφάιρια, είναι ισχυροί μαχητές λοίμωξης συνήθως αναπτύσσονται και διαιρούνται με ομαλό τρόπο, καθώς τα χρειάζεται το σώμα. Αλλά σε άτομα με λευχαιμία, ο μυελός των οστών παράγει ανώμαλα λευκά αιμοσφαίρια, τα οποία δεν λειτουργούν σωστά.

Η θεραπεία για τη λευχαιμία μπορεί να είναι πολύπλοκη – ανάλογα με τον τύπο της λευχαιμίας και άλλους παράγοντες. Υπάρχουν όμως στρατηγικές και πόροι που μπορούν να βοηθήσουν στην επιτυχία της θεραπείας. Σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας της Αμερικανικής κλινικής Mayo Clinic.

Ποια είναι τα συμπτώματα ; 

Τα συμπτώματα της λευχαιμίας ποικίλλουν, ανάλογα με τον τύπο της λευχαιμίας. Τα κοινά σημεία και συμπτώματα λευχαιμίας περιλαμβάνουν:

• Πυρετός ή ρίγη
• Επίμονη κόπωση, αδυναμία
• Συχνές ή σοβαρές λοιμώξεις
• Χάνεται  βάρος χωρίς προσπάθεια
• Πρησμένοι λεμφαδένες,  πρησμένο ήπαρ ή σπλήνα
• Εύκολη αιμορραγία ή μώλωπες
• Επαναλαμβανόμενες ρινορραγίες
• Μικρά κόκκινα σημεία στο δέρμα σας (πετέχια)
• Υπερβολική εφίδρωση, ειδικά τη νύχτα
• Οστικός πόνος ή ευαισθησία

Ποια είναι τα αίτια ;

Οι επιστήμονες δεν καταλαβαίνουν τις ακριβείς αιτίες της λευχαιμίας. Φαίνεται να αναπτύσσεται από ένα συνδυασμό γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

Πώς σχηματίζεται η λευχαιμία;

Γενικά, η λευχαιμία θεωρείται ότι συμβαίνει όταν σε ορισμένα κύτταρα του αίματος προκαλούνται μεταλλάξεις στο DNA (οι πληροφορίες μέσα σε κάθε κύτταρο που καθοδηγούν τη δράση του). Μπορεί να υπάρχουν άλλες αλλαγές στα κύτταρα που δεν έχουν ακόμη κατανοηθεί πλήρως που θα μπορούσαν να συμβάλουν στη λευχαιμία.

Ορισμένες ανωμαλίες αναγκάζουν το κύτταρο να αναπτυχθεί και να διαιρεθεί πιο γρήγορα και να συνεχίσει να ζει όταν τα κανονικά κύτταρα θα πέθαιναν. Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα ανώμαλα κύτταρα μπορούν να ξεπεράσουν σε αριθμό τα υγιή κύτταρα αίματος στο μυελό των οστών, με αποτέλεσμα λιγότερα υγιή λευκά αιμοσφαίρια, ερυθρά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια στο αίμα, προκαλώντας τα σημάδια και τα συμπτώματα της λευχαιμίας.

Ο πρώτος τύπος ταξινόμησης είναι πόσο γρήγορα εξελίσσεται η λευχαιμία:

Οξεία λευχαιμία: Στην οξεία λευχαιμία, τα ανώμαλα κύτταρα του αίματος είναι ανώριμα αιμοσφαίρια (εκρήξεις). Δεν μπορούν να εκτελέσουν τις κανονικές τους λειτουργίες και πολλαπλασιάζονται γρήγορα, έτσι η ασθένεια επιδεινώνεται γρήγορα. Η οξεία λευχαιμία απαιτεί επιθετική, έγκαιρη θεραπεία.

Χρόνια λευχαιμία: Υπάρχουν πολλοί τύποι χρόνιων λευχαιμιών. Μερικά παράγουν πάρα πολλά κύτταρα και μερικά προκαλούν την παραγωγή πολύ λίγων κυττάρων. Η χρόνια λευχαιμία περιλαμβάνει πιο ώριμα κύτταρα αίματος. Αυτά τα κύτταρα του αίματος αναπαράγονται ή συσσωρεύονται πιο αργά και μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά για μια χρονική περίοδο. Ορισμένες μορφές χρόνιας λευχαιμίας αρχικά δεν προκαλούν πρώιμα συμπτώματα και μπορεί να περάσουν απαρατήρητες ή αδιάγνωστες για χρόνια.

Ο δεύτερος τύπος ταξινόμησης αφορά τον τύπο των λευκών αιμοσφαιρίων που επηρεάζονται:

Λεμφοκυτταρική λευχαιμία: Αυτός ο τύπος λευχαιμίας επηρεάζει τα λεμφοειδή κύτταρα (λεμφοκύτταρα), τα οποία σχηματίζουν λεμφοειδή ή λεμφικό ιστό. Ο λεμφικός ιστός αποτελεί το ανοσοποιητικό σας σύστημα.

Μυελογενή λευχαιμία: Αυτός ο τύπος λευχαιμίας επηρεάζει τα μυελοειδή κύτταρα. Τα μυελοειδή κύτταρα δημιουργούν ερυθρά αιμοσφαίρια, λευκά αιμοσφαίρια και κύτταρα που παράγουν αιμοπετάλια.

Ποιοι είναι οι τύποι λευχαιμίας;

Οξεία λεμφοκυτταρική λευχαιμία . Αυτός είναι ο πιο κοινός τύπος λευχαιμίας στα μικρά παιδιά. Μπορεί  επίσης να εμφανιστεί και  σε ενήλικες.

Οξεία μυελογενής λευχαιμία. Είναι ένας κοινός τύπος λευχαιμίας. Εμφανίζεται σε παιδιά και ενήλικες.  Η οξεία μυελογενής λευχαιμία είναι ο πιο κοινός τύπος οξείας λευχαιμίας σε ενήλικες.

Χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία. Η πιο κοινή χρόνια λευχαιμία ενηλίκων, μπορεί να αισθάνεστε καλά για χρόνια χωρίς να χρειάζεστε θεραπεία.

Χρόνια μυελογενής λευχαιμία. Αυτός ο τύπος λευχαιμίας επηρεάζει κυρίως τους ενήλικες. Ένα άτομο με αυτόν τον τύπο λευχαιμίας μπορεί να έχει λίγα ή καθόλου συμπτώματα για μήνες ή χρόνια πριν εισέλθει σε μια φάση κατά την οποία τα λευχαιμικά κύτταρα αρχίζουν να αναπτύσσονται πιο γρήγορα.

Ποιοι παράγοντες μπορούν να αυξήσουν την πιθανότητα να πάθετε λευχαιμία;

Προηγούμενη θεραπεία για τον καρκίνο. Τα άτομα που είχαν συγκεκριμένους τύπους χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας για άλλους καρκίνους έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ορισμένων τύπων λευχαιμίας.

Γενετικές διαταραχές. Οι γενετικές ανωμαλίες φαίνεται να παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη της λευχαιμίας. Ορισμένες γενετικές διαταραχές, όπως το σύνδρομο Down, σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο λευχαιμίας.

Έκθεση σε ορισμένα χημικά. Η έκθεση σε ορισμένα χημικά, όπως το βενζόλιο – το οποίο βρίσκεται στη βενζίνη και χρησιμοποιείται από τη χημική βιομηχανία – συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ορισμένων ειδών λευχαιμίας.

Κάπνισμα. Το κάπνισμα τσιγάρων αυξάνει τον κίνδυνο οξείας μυελογενούς λευχαιμίας.

Οικογενειακό ιστορικό λευχαιμίας. Εάν τα μέλη της οικογένειάς σας έχουν διαγνωστεί με λευχαιμία, ο κίνδυνος της νόσου μπορεί να αυξηθεί.

Κλείστε ραντεβού με το γιατρό σας εάν έχετε επίμονα σημάδια ή συμπτώματα που σας ανησυχούν.

Τα συμπτώματα της λευχαιμίας είναι συχνά ασαφή και δεν είναι συγκεκριμένα. Μπορεί να παραβλέψετε τα συμπτώματα πρώιμης λευχαιμίας, επειδή μπορεί να μοιάζουν με συμπτώματα γρίπης και άλλων κοινών ασθενειών.

Σπάνια, η λευχαιμία μπορεί να ανακαλυφθεί κατά τη διάρκεια εξετάσεων αίματος για κάποια άλλη πάθηση.

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ADHD)είναι μια από τις πιο συχνές ψυχικές διαταραχές που πλήττουν τα παιδιά. Η ΔΕΠΥ επηρεάζει επίσης πολλούς ενήλικες. Τα συμπτώματα της ADHD περιλαμβάνουν απροσεξία (αδυναμία διατήρησης της εστίασης), υπερκινητικότητα (υπερβολική κίνηση που δεν ταιριάζει στη ρύθμιση) και παρορμητικότητα (βιαστικές πράξεις που συμβαίνουν τη στιγμή χωρίς σκέψη). Μάθετε τα πάντα σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας American Psychiatric Association.

Υπολογίζεται ότι το 8,4% των παιδιών και το 2,5% των ενηλίκων έχουν Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας( ΔΕΠΥ). Αναγνωρίζεται για πρώτη φορά σε παιδιά σχολικής ηλικίας όταν οδηγεί σε διαταραχές στην τάξη ή σε προβλήματα με τη σχολική εργασία. Μπορεί επίσης να επηρεάσει τους ενήλικες. Είναι πιο συχνό στα αγόρια από τα κορίτσια.

Συμπτώματα και διάγνωση

Πολλά συμπτώματα της ΔΕΠΥ είναι κοινά στα μικρά παιδιά γενικά. Η διαφορά στα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι ότι η υπερκινητικότητα και η προσοχή τους είναι αισθητά μεγαλύτερη από την αναμενόμενη για την ηλικία τους και προκαλούν δυσφορία και / ή προβλήματα στη λειτουργία στο σπίτι, στο σχολείο ή με φίλους.

Η ADHD διαγιγνώσκεται ως ένας από τους τρεις τύπους: απρόσεκτος τύπος, υπερκινητικός / παρορμητικός τύπος ή συνδυασμένος τύπος. Η διάγνωση βασίζεται στα συμπτώματα που έχουν συμβεί τους τελευταίους έξι μήνες.

Προσεκτικός τύπος – συχνά εμφανίζονται έξι (ή πέντε για άτομα άνω των 17 ετών) από τα ακόλουθα συμπτώματα:

·       Δεν δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες ή κάνει απρόσεκτα λάθη στο σχολείο ή στις δουλειές

·       Αντιμετωπίζει προβλήματα με την εστίαση σε εργασίες ή δραστηριότητες, όπως κατά τη διάρκεια διαλέξεων, συνομιλιών ή μακράς ανάγνωσης

·       Δεν φαίνεται να ακούει όταν μιλάτε (δηλ. Φαίνεται να είναι αλλού)

·       Δεν ακολουθεί τις οδηγίες και δεν ολοκληρώνει σχολικές εργασίες, δουλειές ή καθήκοντα εργασίας (μπορεί να ξεκινήσει εργασίες αλλά γρήγορα χάνει την προσοχή)

·       Αντιμετωπίζει προβλήματα οργάνωσης εργασιών και εργασίας (για παράδειγμα, δεν διαχειρίζεται καλά τον χρόνο, έχει ακατάστατο, αποδιοργανωμένο έργο, χάνει προθεσμίες)

·       Αποφεύγει ή αντιπαθεί εργασίες που απαιτούν συνεχή πνευματική προσπάθεια, όπως προετοιμασία αναφορών και συμπλήρωση εντύπων.

·       Συχνά χάνει πράγματα που απαιτούνται για εργασίες ή καθημερινή ζωή, όπως σχολικά χαρτιά, βιβλία, κλειδιά, πορτοφόλι, κινητό τηλέφωνο και γυαλιά

·       Αποσπάται εύκολα

·       Ξεχνάει καθημερινές εργασίες, όπως δουλειές και εργασίες. Οι μεγαλύτεροι έφηβοι και οι ενήλικες μπορεί να ξεχάσουν να επιστρέψουν τηλεφωνικές κλήσεις, να πληρώσουν λογαριασμούς και να κρατήσουν ραντεβού

Υπερκινητικός / παρορμητικός τύπος – συχνά εμφανίζονται έξι (ή πέντε για άτομα άνω των 17 ετών) από τα ακόλουθα συμπτώματα:

·       Κινείται νευρικά ή χτυπάει τα χέρια ή τα πόδια

·       Δεν μπορεί να κάτσει σε ένα σημείο (στην τάξη, στο χώρο εργασίας)

·       Τρέχει ή ανεβαίνει σε επικίνδυνα ή ακατάλληλα σημεία

·       Δεν μπορεί να παίξει ή να κάνει δραστηριότητες ήσυχα

·       Βρίσκεται πάντα «εν κινήσει»

·       Μιλάει ακατάπαυστα

·       Μπερδεύει μια απάντηση προτού ολοκληρωθεί μια ερώτηση (για παράδειγμα μπορεί να τελειώσει τις προτάσεις των ατόμων, δεν μπορεί να περιμένει να μιλήσει σε συνομιλίες)

·       Έχει δυσκολία να περιμένει τη σειρά του, όπως όταν περιμένει στη ουρά

·       Διακόπτει ή παρεμβαίνει σε άλλους (για παράδειγμα, διακόπτει συνομιλίες, παιχνίδια ή δραστηριότητες ή αρχίζει να χρησιμοποιεί πράγματα άλλων ανθρώπων χωρίς άδεια). Οι μεγαλύτεροι έφηβοι και οι ενήλικες μπορούν να αναλάβουν αυτό που κάνουν οι άλλοι

Δεν υπάρχει εργαστηριακή δοκιμή για τη διάγνωση τηςΔΕΠΥ. Η διάγνωση περιλαμβάνει τη συλλογή πληροφοριών από γονείς, δασκάλους και άλλους, συμπλήρωση λιστών ελέγχου και πραγματοποίηση ιατρικής αξιολόγησης (συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης όρασης και ακοής) για τον αποκλεισμό άλλων ιατρικών προβλημάτων. Τα συμπτώματα δεν είναι το άτομο να είναι προκλητικό ή εχθρικός ή να μη καταλαβαίνει μια εργασία ή οδηγίες.

Τι προκαλεί τη ΔΕΠΥ;

Οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη εντοπίσει τις συγκεκριμένες αιτίες της ΔΕΠΥ. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η γενετική συμβάλλει στην ΔΕΠΥ. Για παράδειγμα, τρία στα τέσσερα παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν συγγενή με τη διαταραχή. Άλλοι παράγοντες που μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της ΔΕΠΥ περιλαμβάνουν τη γέννηση πρόωρα, τον εγκεφαλικό τραυματισμό και κάπνισμα, τη χρήση αλκοόλ ή την υπερβολική πίεση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

ΔΕΠΥ: Tα παιδιά κατά την σχολική ηλικία

Οι εκπαιδευτικοί και το προσωπικό του σχολείου μπορούν να παρέχουν στους γονείς και τους γιατρούς πληροφορίες για να βοηθήσουν στην αξιολόγηση της συμπεριφοράς και των μαθησιακών προβλημάτων και μπορούν να βοηθήσουν στην εκπαίδευση συμπεριφοράς. Ωστόσο, το προσωπικό του σχολείου δεν μπορεί να διαγνώσει ΔΕΠΥ, να λάβει αποφάσεις σχετικά με τη θεραπεία ή να απαιτήσει από έναν μαθητή να πάρει φάρμακα για να παρακολουθήσει το σχολείο. Μόνο οι γονείς και οι κηδεμόνες μπορούν να λάβουν αυτές τις αποφάσεις με τον γιατρό του παιδιού.

ΔΕΠΥ και ενήλικες

Πολλοί ενήλικες με ΔΕΠΥ δεν συνειδητοποιούν ότι έχουν τη διαταραχή. Μια περιεκτική αξιολόγηση περιλαμβάνει συνήθως μια ανασκόπηση των παλιών και τρεχόντων συμπτωμάτων, ιατρικές εξετάσεις, ιστορικό και χρήση κλιμάκων ή λιστών ελέγχου για ενήλικες. Οι ενήλικες με ΔΕΠΥ αντιμετωπίζονται με φάρμακα, ψυχοθεραπεία ή συνδυασμό. Στρατηγικές διαχείρισης συμπεριφοράς, όπως τρόποι ελαχιστοποίησης των περισπασμών και αύξησης της δομής και της οργάνωσης, καθώς και η συμμετοχή άμεσων μελών της οικογένειας μπορούν επίσης να είναι χρήσιμες.

Οι πόνοι στην πλάτη συνδέονται συνήθως με κακή στάση στο χώρο εργασίας ή στην τάξη. Αλλά  υπάρχουν πέντε άλλοι λόγοι που θα μπορούσαν να εξηγήσουν από πού προέρχεται ο πόνος.  Σύμφωνα με την ιστοσελίδα  Medical Daily.

1. Φοράτε πολύ συχνά ψηλά τακούνια

Τα ψηλά τακούνια, πρέπει να φοριούνται σπάνια, για να αποφύγετε τον πόνο στην πλάτη και  άλλα σημεία του σώματος όπως στον Αχιλλοτένοντα, τα γόνατα, τα ισχία κτλ.

Ο κίνδυνος τραυματισμού αυξάνεται επίσης εάν είστε υπέρβαροι, δεν φοράτε το σωστό μέγεθος ή έχετε επιλέξει έναν τύπο τακουνιού που μπορεί να κάνει το περπάτημα σας πιο δύσκολο.

2. Το στρώμα σας μπορεί να μην είναι αρκετά υποστηρικτικό

Εάν το στρώμα σας είναι πολύ φθαρμένο ή δεν είναι αρκετά σταθερό, είναι πιθανό να προσθέσει πίεση στο σώμα σας όταν πρέπει να ξεκουράζεται τη νύχτα. Η ευθυγράμμιση του σώματός σας θα πρέπει να υποστηρίζεται σε ουδέτερη θέση, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί εάν η επιφάνεια στην οποία κοιμάστε είναι πολύ μαλακή ή πολύ σκληρή.

“Εάν ξυπνήσετε το πρωί και έχετε πόνο στην πλάτη, τον οποίο μπορείτε εάν  τεντωθείτε να το ξεφορτωθείτε σε 15 ή 30 λεπτά, αυτό σημαίνει ότι στρώμα σας είναι ακατάλληλο  για εσάς”, δήλωσε ο Δρ Michael Breus, ένας Ειδικός Γιατρός του Ύπνου στο WebMD.

3. Έχετε έναν τραυματισμό από το  σήκωμα βάρους

Μερικοί άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν και  να θεωρήσουν ότι ο πόνος στην πλάτη τους είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής προσπάθειας στο γυμναστήριο ή της προσπάθειας να μετακινήσουν κάτι πολύ βαρύ. Δεν είναι ασυνήθιστο, γι ‘αυτό οι ειδικοί τονίζουν τη σημασία του τεντώματος και της προθέρμανσης πριν από τις δραστηριότητες. Μέχρι να επουλωθεί ο τραυματισμός, πρέπει να αποφύγετε να κάνετε κάτι που μπορεί να επιδεινώσει τον πόνο στην πλάτη σας.

4. Μπορεί  να εμφανίζετε συμπτώματα ρευματοειδούς αρθρίτιδας

Η αλλαγή του στρώματος δεν βοήθησε στον πόνο που νιώθεις μετά το ξύπνημα; Εάν ο πόνος διαρκεί περίπου 30 λεπτά το πρωί και στη συνέχεια εξαφανιστεί, μπορεί να προκληθεί από φλεγμονή που σχετίζεται με την αρθρίτιδα.

“Με την αρθρίτιδα, ο πόνος τείνει να βελτιωθεί κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά στη συνέχεια το βράδυ αισθάνεται λίγο χειρότερα”, δήλωσε ο Dr. Prakash Jayabalan from the Rehabilitation Institute of Chicago.

Το κάτω μέρος της πλάτης, τα ισχία και η σπονδυλική στήλη είναι από τις πιο κοινές περιοχές που επηρεάζονται από την οστεοαρθρίτιδα, η οποία τείνει να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια και μετά τη μέση ηλικία.

5. Το κάπνισμα

Όσο περίεργο και αν σας φαίνεται, το κάπνισμα αυξάνει τις πιθανότητες του χρόνιου πόνου της πλάτης. Ο καπνός μπορεί να επηρεάσει τη ροή του αίματος και την παροχή οξυγόνου σε διάφορα μέρη του σώματος, συμπεριλαμβανομένης της σπονδυλικής στήλης. Οι ερευνητές πιστεύουν επίσης ότι το κάπνισμα θα μπορούσε δυνητικά να αυξήσει την ευαισθησία στον πόνο και να επιβραδύνει την επούλωση, γεγονός που μπορεί να κάνει τις προϋπάρχουσες καταστάσεις όπως η ινομυαλγία ακόμη πιο εμφανείς.

Κολικοί, λιθιάσεις, ουρολοιμώξεις, μυκητιάσεις. Ουρολογικά προβλήματα που είναι πολύ συνηθισμένα το καλοκαίρι, με τη συχνότητά τους να αυξάνεται έως και κατά 30%. Αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω της αλλαγής της θερμοκρασίας και της αύξησης των δραστηριοτήτων έξω από το σπίτι. Η αυξημένη θερμοκρασία προκαλεί εφίδρωση, με αποτέλεσμα από τη μία την αφυδάτωση και από την άλλη, την υγρασία στις περιοχές του σώματος που ιδρώνουν, εξηγεί ο κ. Βασίλειος Αργυρόπουλος, Ουρολόγος, Αναπληρωτής Διευθυντής A ουρολογικής Κλινικής Metropolitan General. Ας πάρουμε όμως τις παθήσεις αυτές μία, μία ξεχωριστά:

Μυκητιάσεις

Η μυκητίαση εκφράζεται στους άνδρες συνήθως υπό μορφή βαλανίτιδας και στις γυναίκες ως κολπίτιδα. Οφείλονται στην παρουσία υγρασίας στην ουρογεννητική περιοχή από βρεγμένα μαγιό που δεν αλλάζονται στο σωστό χρόνο, ή από ιδρώτα λόγω της ζέστης. Ο μύκητας αναπτύσσεται σε περιβάλλον υγρασίας. Τα όργανα που νοσούν παρουσιάζουν ερυθρότητα και κνησμό (φαγούρα), συχνά συνοδευόμενα από δύσοσμα υγρά. Η θεραπεία έγκειται στη χρήση αντιμυκητιασικών αλοιφών, κολπικών υπόθετων ή σε κάποιες περιπτώσεις, σε αγωγή από το στόμα.

Ουρολοιμώξεις 

Το καλοκαίρι είναι συχνότερες στις γυναίκες με τη μορφή της κυστίτιδας. Πρόκειται για την πιο απλή μορφή ουρολοίμωξης που αφορά μόνο το κατώτερο ουροποιητικό (ουρήθρα και ουροδόχο κύστη). Τυπικά δεν συνοδεύεται από πυρετό, είναι όμως άκρως ενοχλητική, καθώς εκφράζεται με μία πλούσια συμπτωματολογία, που περιλαμβάνει καύσο κατά την ούρηση, τσούξιμο, αίσθημα βάρους χαμηλά στην κοιλιά (προκυστικά), ενοχλητική συχνουρία και σε κάποιες περιπτώσεις αίμα στα ούρα. Τα συνήθη αίτια που την προκαλούν, είναι η ανεπαρκής πρόσληψη – αναπλήρωση των υγρών, η παραμονή στην παραλία με βρεγμένο μαγιό, η πλημμελής τήρηση των κανόνων ατομικής υγιεινής και κυρίως η μεγάλη αναβολή της ούρησης. Η αντιμετώπιση μιας τέτοιας κατάστασης γίνεται με την χορήγηση της κατάλληλης αντιβίωσης από τον ουρολόγο. ‘Όμως πρωταρχικής σημασίας είναι η πρόληψη, με την τήρηση από μέρους της γυναίκας μιας σειράς βασικών κανόνων, όπως: επαρκής ενυδάτωση, όχι αναβολή της ούρησης, συχνή αλλαγή των βρεγμένων μαγιό, σωστό σκούπισμα της ευαίσθητης περιοχής και τήρηση όλων των μέτρων ατομικής καθαριότητας, καθώς και ούρηση μετά την επαφή.

Λιθίαση του ουροποιητικού 

Ο σχηματισμός λίθων στο ουροποιητικό σύστημα είναι μία διαδικασία πολύπλοκη στην οποία συμμετέχουν πολλοί παράγοντες, όμως είναι πλέον τεκμηριωμένο ότι το ζεστό κλίμα την ευνοεί ιδιαίτερα. Όταν κάνει ζέστη, ο οργανισμός προσπαθεί να ρυθμίσει την εσωτερική θερμοκρασία του διεγείροντας την παραγωγή και αποβολή του ιδρώτα. Αν αυτό δεν συνοδευτεί από αντίστοιχη αύξηση στην πρόσληψη υγρών, ώστε να αναπληρωθούν όσα χάνονται, το επακόλουθο είναι η αφυδάτωση.

Ο οργανισμός αντιδρά στην ανίχνευση της αφυδάτωσης ελαττώνοντας την ποσότητα των ούρων που παράγει, ώστε να περιοριστούν οι απώλειες. Τα ούρα έτσι, γίνονται πιο πυκνά και περιέχουν περισσότερα μεταλλικά ιχνοστοιχεία (ασβέστιο, ουρικό οξύ, οξαλικό οξύ) απ’ όσα μπορεί το υγρό στοιχείο τους να διαλύσει, με συνέπεια να αυξάνεται ο κίνδυνος δημιουργίας κρυστάλλων. Οι κρύσταλλοι ευνοούν την ανάπτυξη νεφρολιθίασης (πέτρας στα νεφρά). Επειδή εξάλλου τα (λιγοστά) ούρα παραμένουν επί περισσότερες ώρες στην ουροδόχο κύστη, έως ότου δημιουργηθεί η ανάγκη για κένωση, δίνεται η ευκαιρία στα βακτήρια που υπάρχουν σε αυτήν να πολλαπλασιαστούν (άλλη μία αιτία ουρολοίμωξης), τονίζει ο κ. Αργυρόπουλος.

Οι πέτρες στα νεφρά μπορεί να προκαλέσουν ποικίλες επιπτώσεις στην υγεία όπως αίμα στα ούρα, νεφρικό άλγος, σοβαρή νεφρική λοίμωξη (πυελονεφρίτιδα), ακόμη και νεφρική ανεπάρκεια σε ακραίες περιπτώσεις τεράστιων και παραμελημένων λίθων. Οξεία κατάσταση, την οποία συναντούμε συχνά το καλοκαίρι, είναι η μετακίνηση μικρών λίθων από τους νεφρούς στους ουρητήρες (τα σωληνάκια που συνδέουν τα νεφρά με την ουροδόχο κύστη) και ο επακόλουθος νεφρικός κολικός. Πρόκειται για οξύ νεφρικό πόνο, με εξάρσεις και υφέσεις, ο οποίος τυπικά δεν έχει ανταλγική θέση (θέση ανακούφισης) και συνήθως αρχικά αντιμετωπίζεται με σπασμολυτικά-αναλγητικά φάρμακα (είτε από το στόμα, είτε σε ενέσιμη μορφή). Φυσικά, μετά από ένα επεισόδιο νεφρικού κολικού, απαιτείται πάντα η εκτίμηση από ειδικό ουρολόγο, γιατί υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να απαιτείται κάποιου είδους χειρουργική ή άλλη «παρεμβατική» λύση (π.χ. εξωσωματική λιθοτριψία).

Τι κάνουμε όμως για να μειώσουμε την πιθανότητα να μας συμβεί νεφρικός κολικός και να «μπλέξουμε» με νεφρολιθίαση;

Ακολουθούμε όσο πιστά μπορούμε τα παρακάτω: Ενυδατωνόμαστε καλά, καταναλώνουμε όσο μπορούμε λιγότερο αλάτι και ζωικές πρωτεΐνες (κόκκινο κρέας), κινούμαστε όσο μπορούμε και καταναλώνουμε φρούτα (ειδικά εσπεριδοειδή) και λαχανικά, καταλήγει ο κ. Αργυρόπουλος.

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

 

 

---

Η Health Editor Προτείνει:

 

Εν όψει των καλοκαιρινών διακοπών ο ΟΣΑ έχει εκδώσει τον Δεκάλογο του καλοκαιριού

1. Λογω  Covid-19 προμηθευτείτε οδοντόβουρτσες  με ειδική προστατευτική θήκη και πλένετε  απαραιτήτως τα χέρια σας πριν και μετά το βούρτσισμα των δοντιών
2. Μην ξεχνάτε να έχετε πάντα στις αποσκευές σας την οδοντόβουρτσα σας
3. Πριν ξεκινήσετε τις διακοπές επισκεφτείτε  προληπτικά τον  Οδοντίατρο σας Περιορίστε την κατανάλωση σακχαρούχων αεριούχων  ποτών και αυξήστε την λήψη φυσικών χυμών ή γαλακτοκομικών προϊόντων
4. Προσοχή στα ατομικά και ομαδικά παιχνίδια τις εξερευνήσεις και τις αναρριχήσεις σε δένδρα και βράχους . Συχνά καταλήγουν σε σπασίματα και απώλεια των μπροστινών δοντιών
5. Προσοχή στις καταδύσεις  από βράχους προκυμαίες ή σκάφη . Κακή εκτίμηση του βάθους της θάλασσας μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς στο κεφάλι , στο πρόσωπο και στα δόντια
6. Εάν εξαιτίας κάποιου ατυχήματος τα δόντια φύγουν από τη θέση τους διατηρείστε την ψυχραιμία σας. Επαναφέρετε τα στην αρχική θέση και επισκεφθείτε το πλησιέστερο οδοντιατρείο Εάν έχουν  φύγει από το στόμα  φυλάξτε τα σε φυσιολογ9ικό,ροό , γάλα ή σάλιο και επισκεφθείτε  επειγόντως  οδοντίατρο .
7. Περιορίστε την κατανάλωση σοκολατών , καραμελών , παγωτών και διαφόρων γλυκαντικών ουσιών σε τυποποιημένη μορφή  (καραμέλες, τσίχλες κλπ)
8. Τρώτε άφθονες  ποσότητες από φρούτα και λαχανικά.
9. Βουρτσίζετε τα δόντια  σας δύο φορές την ημέρα απαραιτήτως
10. Μετά το τέλος των διακοπών επισκεφθείτε τον οδοντίατρο σας για την εξέταση και οριστική αποκατάσταση των προβλημάτων.
11. Οι πολίτες μπορούν να ενημερώνονται για τους Οδοντιάτρους οι οποίοι  θα εξυπηρετούν επείγοντα περιστατικά  και θα συνεχίσουν να εργάζονται το μήνα  Αύγουστο στο λεκανοπέδιο της Αττικής, στο τηλέφωνο του Συλλόγου  2103821109 τις εργάσιμες ημέρες και ώρες ή μέσω του site του ΟΣΑ www.osanet.gr

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τη συνεχιζόμενη αύξηση των κρουσμάτων κορωνοϊού τα τελευταία εικοσιτετράωρα σε όλη τη χώρα και ειδικά στο Νόμο Αττικής.

Ο ΙΣΑ καλεί τους πολίτες να αναλάβουν την ευθύνη τόσο για την ατομική τους υγεία, όσο και για την ασφάλεια της κοινωνίας, και να συστρατευτούν με υπευθυνότητα στη μάχη ενάντια στον κοινό εχθρό.

Απευθύνει έκκληση, ειδικά στα άτομα νεαρής ηλικίας, να τηρούν με σχολαστικότητα τα μέτρα προφύλαξης καθώς είναι και αυτοί ευάλωτοι στην λοίμωξη και εμφανίζουν σε μεγάλη συχνότητα σοβαρές επιπλοκές.

Σχολιάζοντας το θέμα, ο Πρόεδρος του ΙΣΑ Γ. Πατούλης τονίζει τα εξής:

«Η επιδημιολογική εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας και ειδικά η Αττική χτυπά καμπανάκι κινδύνου. Είναι προφανές ότι κινδυνεύουμε το επόμενο χρονικό διάστημα να βρεθούμε στο μάτι του κυκλώνα. Δεν επιτρέπεται καμία χαλάρωση, ειδικά στις διακοπές, που ερχόμαστε σε επαφή με πολύ κόσμο. 

Τονίζουμε ότι οι επαγγελματίες όλων των κλάδων οφείλουν να τηρούν σχολαστικά τις οδηγίες πρόληψης της διασποράς του κορωνοϊού, που έχει θεσπίσει η πολιτεία. Ο εχθρός μας απειλεί περισσότερο από ποτέ. Οφείλουμε να δείξουμε υπευθυνότητα και ομοψυχία, για να βγούμε νικητές κι από αυτή τη δύσκολη μάχη, όπως το πετύχαμε το προηγούμενο διάστημα. Θέλουμε ασφάλεια στις διακοπές, στις επαγγελματικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας τόσο για τους πολίτες της χώρας μας, όσο και για τους επισκέπτες».

Ο ΙΣΑ τονίζει για άλλη μια φορά την ανάγκη να τηρούνται σχολαστικά τα μέτρα προστασίας που συνιστούν οι ειδικοί.

Ειδικότερα:

• Αποφεύγουμε τον συγχρωτισμό. Κρατάμε απόσταση 2 τουλάχιστον μέτρων από τους άλλους σε όλους τους χώρους.
• Πλένουμε τα χέρια μας τακτικά και σχολαστικά με σαπούνι και νερό ή με αλκοολούχο διάλυμα και αποφεύγουμε την επαφή των χεριών με το πρόσωπο (μάτια, μύτη, στόμα).
• Χρησιμοποιούμε μάσκα σε όλους τους κλειστούς χώρους και στους ανοιχτούς σύμφωνα με τις οδηγίες των ειδικών.
• Απολυμαίνουμε τις επιφάνειες με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή στην παραλία και σε άλλους δημόσιους χώρους (π.χ. ξαπλώστρες κ.τ.λ.)
• Απολυμαίνουμε τα χέρια μας, όταν ακουμπάμε αντικείμενα ευρείας χρήσης (πρίζες χερούλια ΑΤΜ κ.τ.λ.)
• Καλύπτουμε τον βήχα ή το φτέρνισμα με χαρτομάντιλο, το οποίο απορρίπτουμε άμεσα στα απορρίμματα. Αν αυτό δεν είναι διαθέσιμο, καλύπτουμε την περιοχή με το εσωτερικό του αγκώνα.
• Εάν εμφανίσουμε συμπτώματα λοίμωξης του αναπνευστικού (βήχας, καταρροή, πυρετός πονόλαιμος κ.τ.λ. ) παραμένουμε στο σπίτι σε απομόνωση και επικοινωνούμε άμεσα με το γιατρό.

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

 

Η επιστημονική κατανόηση για τον COVID-19 έχει εξελιχθεί δραματικά τους τελευταίους μήνες. Σε ένα άρθρο της 29ης Ιουλίου 2020 στο Elemental, που δημοσιεύθηκε στις ιστοσελίδες του Harvard news, καταγράφονται οι τρέχουσες γνώσεις σχετικά με το πώς εξαπλώνεται ο ιός, τον καλύτερο τρόπο καταπολέμησης της μετάδοσης και τον τρόπο αντιμετώπισης του COVID-19 από τους  Harvard T.H. Chan εμπειρογνώμονες Yonatan Grad, Melvin J. και Geraldine L. Glimcher (Επίκουρη Καθηγήτρια Ανοσολογίας και Μολυσματικών Ασθενειών και μέλος του Κέντρου για τη Δυναμική των Μεταδοτικών Ασθενειών -CCDD), William Hanage, (Αναπληρωτής καθηγητής επιδημιολογίας και μέλος του διδακτικού προσωπικού CCDD), και Barry Bloom, Joan L. και Julius H. Jacobson, Καθηγητές Δημόσιας Υγείας. Οι Ιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Μαρία Γαβριατοπούλου, Ιωάννης Ντάνασηςκαι Θάνος Δημόπουλος (Πρύτανης ΕΚΠΑ), συνοψίζουν εννέα σημεία για την COVID-19 που αναφέρουν οι εμπειρογνώμονες.

1. Ο νεός κορωνοϊός SARS–CoV-2 μπορεί να μεταφέρεται με αερόλυμα εκτός από με μεγάλα σταγονίδια.Μικροσκοπικά ιικά σωματίδια μπορούν να παραμείνουν στον αέρα και να μολύνουν τους ανθρώπους και σε απόσταση μεγαλύτερη πέρα από 1,5 μέτρο.
2. Οι μάσκες προσώπου είναι ζωτικής σημασίας για τον έλεγχο της πανδημίας. Στο άρθρο αυτό εκφράστηκε ανησυχία για αξιωματούχους των ΗΠΑ που αγνόησαν τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με τη σημασία των μασκών γύρω από τη σημασία των μασκών και των άλλων μέτρων προστασίας.
3. Η Covid-19 επηρεάζει ολόκληρο το σώμα, όχι μόνο τους πνεύμονες. Σήμερα γνωρίζουμε ότι αυτή η ασθένεια μπορεί να προκαλέσει αιματολογικές διαταραχές, απώλεια της όσφρησης, προσβολή του εγκεφάλου, σοβαρές αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος, θρομβώσεις, έμφραγμα του μυοκαρδίου και άλλες ανεπάρκειες οργάνων.
4. Οι νεότεροι ενήλικες και τα παιδιά μπορούν επίσης να αρρωστήσουν σοβαρά ή και να πεθάνουν από την COVID-19. Καμία ηλικιακή ομάδα δεν μένει χωρίς κίνδυνο
5. Ο ιός δεν είναι εποχιακός. Η αύξηση των κρουσμάτων σε ορισμένα κράτη τον Ιούνιο και τον Ιούλιο παρέχει αρκετά στοιχεία ότι οι αυξημένες θερμοκρασίες δεν έχουν σημαντική επίδραση στη μετάδοση του ιού.
6. Η νόσηση από Covid-19 είναι πιο θανατηφόρα από τη γρίπη. Αυτός ο ιός είναι περίπου πέντε φορές πιο επικίνδυνος από τον ιό της γρίπης.
7. Ο ιός δεν θα εξαφανιστεί. Η έλλειψη ενός εθνικού σχεδίου (και αντίστοιχα ενός διεθνούς σχεδίου) για την καταπολέμηση του ιού, καθώς και πολιτικές που αγνόησαν την επιστήμη, έχουν οδηγήσει τις ΗΠΑ να έχει μεγαλύτερο αριθμό θανάτων  από οποιαδήποτε άλλη επιδημία μολυσματικών ασθενειών, μετά από την πανδημία γρίπης 1918-19.
8. Οι άνθρωποι μεταδίδουν τον ιό χωρίς να το συνειδητοποιούν. Οι άνθρωποι που είναι ασυμπτωματικοί ή που έχουν ήπια συμπτώματα, μπορούν παρόλα αυτά να αποτελέσουν νέες εστίες μόλυνσης.
9. Ένα εμβόλιο είναι σχεδόν σίγουρο. Οι συγγραφείς του άρθρου θεωρούν ότι τελικά θα έχουμε ένα αποτελεσματιό εμβόλιο. Και πιθανώς θα αναπτυχθούν περισσότερα από ένα εμβόλια με καλή αποτελεσματικότητα και ασφάλεια για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

 

 

 

---

Η Health Editor Προτείνει:

 

 

Η εποχή που ήθελε τα μαυρισμένα κορμιά να είναι της μόδας, είτε με φυσικό είτε με τεχνητό τρόπο, έχει παρέλθει. Προτεραιότητα τώρα είναι η υγεία του δέρματος, όχι μόνο από όσους έχουν δερματικές παθήσεις αλλά από το σύνολο του πληθυσμού. Tα περισσότερα άτομα με δερματικά προβλήματα προβληματίζονται σχετικά με την επιλογή του κατάλληλου αντηλιακού και δικαίως, αφού οι ανάγκες τους είναι διαφορετικές και τα διαθέσιμα προϊόντα ποικίλα.

Όπως μας εξηγεί ο Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος δρ Χρήστος Στάμου, ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και ένα αντηλιακό που ταιριάζει στον έναν, δεν καλύπτει τον άλλον. Πόσο μάλλον για τα άτομα που υποφέρουν από συγκεκριμένες δερματικές παθήσεις. Αυτά χρειάζονται καθοδήγηση, προκειμένου να επιλέξουν το αντηλιακό που θα αποτρέψει περαιτέρω βλάβη ή επιδείνωση των συμπτωμάτων τους.

Μεταξύ των πιο συνηθισμένων παθήσεων του δέρματος που χρειάζονται ιδιαίτερη προστασία στον ήλιο είναι η ακμή, η φωτοευαισθησία, ο λύκος, η λεύκη και η ψωρίαση.

Πιο συγκεκριμένα, για τους πάσχοντες από ακμή η έκθεση στον ήλιο είναι συνήθως ευεργετική όταν δεν είναι υπερβολική. Υπάρχει όμως και ένα ποσοστό ανθρώπων που παραπονιούνται για επιδείνωση των συμπτωμάτων τους. Οι αιτίες είναι πολλές. Για παράδειγμα, έχουν ενοχοποιηθεί ορισμένες χημικές ουσίες που περιέχονται σε κάποια αντηλιακά και προϊόντα περιποίησης του δέρματος. Όταν η χρήση τους προηγείται της έκθεσης στον ήλιο μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός είδους ακμής που ονομάζεται θερινή ακμή (Acne Aestivalis). Επίσης, ο ήλιος στεγνώνει το δέρμα και οι σμηγματογόνοι αδένες υπερπαράγουν σμήγμα, βασικό αίτιο εμφάνισης της πάθησης. Η ξηρότητα παρεμποδίζει τη φυσική διαδικασία με την οποία αποβάλλονται τα νεκρά κύτταρα, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται φαγέσωρες (λευκά στίγματα). Τέλος, άτομα με ακμή ή ουλές ακμής είναι ιδιαίτερα επιρρεπή σε υπερχρωματισμό, που προκαλείται από την υπερβολική και χωρίς την κατάλληλη προστασία έκθεση στον ήλιο. Γι’ αυτό η επιλογή του ενδεδειγμένου αντηλιακού είναι απολύτως απαραίτητη. «Στο εμπόριο κυκλοφορούν προϊόντα ειδικά σχεδιασμένα για τα δέρματα με ακμή που δεν φράζουν τους πόρους και δεν επιδεινώνουν το πρόβλημα, διότι έχουν ρυθμιστικούς παράγοντες λιπαρότητας/σμήγματος. Έχουν την ένδειξη μη φαγεσωρογόνα  (non-comedogenic) και η υφή τους είναι ελαφριά ή έχουν τη μορφή τζελ. Παρέχουν υψηλή προστασία, η οποία είναι απαραίτητη σε όλους τους τύπους δέρματος και ιδιαίτερα σε όσους ακολουθούν θεραπείες κατά της ακμής», σημειώνει ο δρ Στάμου.

Υψηλό είναι και το ποσοστό των ατόμων που αναπτύσσουν φωτοευαισθησία όταν εκτίθενται στον ήλιο, μια κατάσταση που απαιτεί μεγάλη προσοχή, διότι μπορεί να προκαλέσει  σε μόνιμη δερματική βλάβη και καρκίνο του δέρματος ακόμα και όταν η έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία είναι περιορισμένη. Υψηλότερο κίνδυνο διατρέχουν όσοι λαμβάνουν συγκεκριμένα φάρμακα (π.χ. αντιβιοτικά, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και φαινοθειαζίνες), έχουν κάποια αυτοάνοση πάθηση (π.χ. λύκο) ή χρησιμοποιούν προϊόντα που περιέχουν γνωστά για την αλληλεπίδρασή τους με τον ήλιο συστατικά (π.χ. ρετινόλες, γλυκολικό οξύ ή υπεροξείδιο του βενζολίου).

Σοβαρό πρόβλημα φωτοευαισθησίας αντιμετωπίζουν όσοι υποφέρουν από λύκο, με το ποσοστό να είναι σημαντικό, αφού περίπου τα δύο τρίτα ασθενών είναι ευαίσθητα στο φυσικό και τεχνητό υπεριώδες φως. Πολλοί βιώνουν επιδείνωση των συμπτωμάτων του λύκου όταν τους “βλέπει” ο ήλιος (π.χ. πυρετός, πόνος στις αρθρώσεις ή ακόμη και φλεγμονή οργάνων). Εμφανίζουν επίσης δερματικό εξάνθημα στη μύτη και τα μάγουλα. Οι οδηγίες προστασίας για τους συγκεκριμένους ασθενείς είναι πολύ αυστηρές και η αποφυγή του ήλιου επιβάλλεται με κάθε μέσο. Όταν αυτό δεν είναι εφικτό για πρακτικούς λόγους (π.χ. μετακινήσεις), θα πρέπει «όπως όλοι οι άνθρωποι που έχουν δερματικά προβλήματα και όσοι έχουν φωτοτοξικές ή φωτοαλλεργικές αντιδράσεις να ελαχιστοποιούν τον χρόνο έκθεσής τους στον ήλιο. Να παραμένουν όσο περισσότερο μπορούν στη σκιά, να φορούν πλατύγυρο καπέλο και να καλύπτουν όλο το δέρμα τους με ελαφρά και δροσερά ρούχα. Να χρησιμοποιούν αντηλιακό ευρέος φάσματος με SPF τουλάχιστον 30 σε όλο το εκτεθειμένο δέρμα. Όταν βρίσκονται στον ήλιο και ιδιαίτερα στη θάλασσα οι επαλείψεις να είναι συχνές με παχύ στρώμα αντηλιακού. Να επισκέπτονται τον δερματολόγο τους τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο για έλεγχο και ενημέρωση των φαρμάκων που λαμβάνουν, τα οποία μπορεί να αυξάνουν τον κίνδυνο ή την ένταση της φωτοευαισθησίας. Καλό είναι να ελέγχουν και τα επίπεδα της βιταμίνης D στον οργανισμό τους», συμβουλεύει ο δρ Στάμου.

Οι ίδιες οδηγίες ισχύουν και για τα άτομα που πάσχουν από λεύκη, μια ασθένεια που η χρωστική των κυττάρων του δέρματος, τα μελανοκύτταρα, καταστρέφονται σε ορισμένα σημεία του σώματος σχηματίζοντας λευκότερες κηλίδες. Αν και οι ακτίνες UV αποτελούν τρόπο θεραπείας, υπό την προϋπόθεση ότι γίνεται βάσει των οδηγιών του δερματολόγου, είναι σημαντικό ο χρόνος παραμονής τους στον ήλιο να αυξάνεται σταδιακά, έως ότου οι αποχρωματισμένες επιφάνειες εμφανίσουν ένα ροζ χρώμα. Η παρατεταμένη έκθεση απαγορεύεται. Διαφορετικά, τα ηλιακά εγκαύματα που ενδεχομένως προκύψουν μπορούν να επιδεινώσουν τη λεύκη και να αυξήσουν τον κίνδυνο καρκίνου του δέρματος μακροπρόθεσμα. Γι’ αυτό οι πάσχοντες και ειδικά εκείνοι που έχουν ανοιχτόχρωμο δέρμα πρέπει να χρησιμοποιούν ανελλιπώς αντηλιακό που να περιέχει τουλάχιστον 5% οξείδιο του ψευδαργύρου, για να προστατεύουν το δέρμα τους από τα εγκαύματα και τις μακροχρόνιες βλάβες.

Τα άτομα με ψωρίαση συχνά παρατηρούν ότι τα συμπτώματά τους βελτιώνονται το καλοκαίρι, μόνο, όμως όταν λαμβάνονται οι απαραίτητες προφυλάξεις. Όπως μας εξηγεί ο δρ Χρήστος Στάμου, οι ακτίνες UV έχουν ανοσοκατασταλτικά αποτελέσματα, με τις ακτίνες UVB να επιβραδύνουν την ταχεία ανάπτυξη των δερματοκυττάρων. Και σε αυτήν την πάθηση, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η έκθεση στον ήλιο να γίνεται σταδιακά, προκειμένου να αποφευχθούν βλάβες που ενδεχομένως να προκαλέσουν φλεγμονή. Τα αντηλιακά που περιέχουν οξείδιο του ψευδαργύρου ή διοξείδιο του τιτανίου (φυσικά φίλτρα) θεωρούνται ασφαλή και αποτελεσματικά και είναι λιγότερο πιθανό να ερεθίσουν το δέρμα. Ακόμα κι αν δεν περιέχουν αυτά τα συστατικά, οι ασθενείς με ψωρίαση θα πρέπει να επιλέγουν αντηλιακά που να παρέχουν προστασία ευρέος φάσματος και να έχουν δείκτη προστασίας (SPF) 30 ή υψηλότερο. Θα πρέπει να είναι αδιάβροχα και να προορίζονται για ευαίσθητα δέρματα ή να έχουν τη σήμανση «υποαλλεργικό».

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας