Γιορτινό κέικ σοκολάτας γεμισμένο με τυρί κρέμα και φρούτα. Ανάλογα με την εποχή μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μύρτιλα, ράσμπερι, αχλάδια ή λεπτοκομμένα μήλα.
Προετοιμασία: 20 λεπτά
Χρόνος Μαγειρέματος: 55 λεπτά
Μερίδες: 10
Υλικά
Για το κέικ
250 γρ. βούτυρο Lurpak, μαλακωμένο + λίγο επιπλέον για το άλειμμα της φόρμας
Το ουρικό οξύ είναι μια ουσία που δημιουργείται φυσιολογικά στο σώμα μας, με τον μεταβολισμό των πουρινών (ομάδα πρωτεϊνών) και αντίστοιχα απομακρύνεται φυσιολογικά, με τη βοήθεια των νεφρών.
Παράγεται είτε από την φυσιολογική καταστροφή των κυττάρων είτε μετά από την κατανάλωση τροφίμων ή/και ροφημάτων πλούσιων σε πουρίνες. Όταν το ουρικό οξύ παράγεται σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα, κατάσταση γνωστή και ως “Υπερουριχαιμία”, μπορεί να προκαλέσει διάφορα συμπτώματα, μεταξύ άλλων ουρική αρθρίτιδα ή νεφρική νόσο.Το αυξημένο ουρικό οξύ είναι μία κλινική κατάσταση η οποία επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, πέραν της φαρμακευτικής αγωγής, ένας εκ των οποίων είναι και η διατροφή.
Συγκεκριμένα, μία σωστή διατροφή με την κατάλληλη επιλογή τροφίμων, συνδυαστικά με έναν ισορροπημένο και υγιεινό τρόπο ζωής μπορεί να βοηθήσει στην μείωση του ουρικού οξέος.
Η διατροφή στην αντιμετώπιση του αυξημένου ουρικού οξέος
Η διατροφή σε ένα άτομο με αυξημένο ουρικό οξύ έχει αποδειχθεί ένας πολύ σημαντικός, μη φαρμακευτικός, παράγοντας τόσο για την πρόληψη όσο και για την εξέλιξη της κατάστασης.
Μερικές πιο συγκεκριμένες συστάσεις που αφορούν την διατροφή είναι οι εξής:
Διατήρηση ενός υγιούς σωματικού βάρους
Οργάνωση ενός σταθερού ωραρίου κατανάλωσης τροφών, με προτίμηση στα μικρά και συχνά γεύματα
Προσοχή στο πουρινικό περιεχόμενο των τροφίμων και αποφυγή εκείνων που περιέχουν αυξημένη ποσότητα
Ένταξη τακτικής άσκησης στη καθημερινότητα
Ποια τρόφιμα να αποφεύγετε όταν έχετε αυξημένο ουρικό οξύ:
Η βασικότερη σύνδεση της διατροφής και του αυξημένου ουρικού οξέος αφορά ορισμένα τρόφιμα ή και ροφήματα υψηλής περιεκτικότητας σε πουρίνες, των οποίων η κατανάλωση προκαλεί την αύξηση του ουρικού οξέος στο αίμα.
Μερικά παραδείγματα αυτών είναι:
τα αλκοολούχα ποτά ( κυρίως η μπύρα)
τα κρέατα αλλά και
τα θαλασσινά
Σύνοψη
Το αυξημένο ουρικό οξύ είναι μια κλινική κατάσταση η οποία επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, με έναν από αυτούς να είναι η διατροφή. Το βασικό στοιχείο μιας διατροφής, κατάλληλης για ένα άτομο με αυξημένο ουρικό οξύ, είναι να περιλαμβάνει κατά βάση τρόφιμα χαμηλής περιεκτικότητας σε πουρίνες, περιορίζοντας εκείνα που είναι πλούσια σε αυτές.
Η λύση δε είναι αυστηρά η απαγόρευση και η αποφυγή ομάδων τροφίμων αλλά μια ισορροπία και μια παραπάνω προσοχή στη διατροφή, με έξυπνες επιλογές και αποφάσεις. Ταυτόχρονα, δεδομένου ότι πρόκειται για μια παθολογική κατάσταση, η υιοθέτηση ενός γενικότερα υγιεινού και ισορροπημένου τρόπου ζωής είναι εξίσου σημαντική.
Χειρουργός-Οφθαλμίατρος , MD, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision και καθηγητής Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU Medical School).
Τα μάτια υφίστανται πολλές αλλαγές με την πάροδο του χρόνου, οι οποίες συχνά επηρεάζουν και την όραση. Αν για παράδειγμα αρχίσετε γύρω στα 40 σας χρόνια να τα μισοκλείνετε για να διαβάσετε την ετικέτα ενός προϊόντος ή ένα emailστο κινητό σας, δεν χρειάζεται να ανησυχήσετε. Έχετε αρχίσει να αναπτύσσετε πρεσβυωπία, την οποία τελικά εκδηλώνουν σχεδόν όλοι οι μεσήλικες. Ωστόσο υπάρχουν και αλλαγές που δεν είναι φυσιολογικές.
«Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα σύνολο δισεκατομμυρίων κυττάρων, τα οποία διαρκώς ανανεώνονται και πεθαίνουν, υφιστάμενα στην πορεία πολλές αλλαγές», λέει ο Xειρουργός-Oφθαλμίατρος δρ Αναστάσιος Ι. Κανελλόπουλος, MD, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, καθηγητής Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU Medical School).«Την πορεία αυτή ακολουθούν όλα τα σωματικά κύτταρα, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στα μάτια, με αποτέλεσμα να υφίστανται πολλές αλλαγές όλα τα όργανα και οι ιστοί του σώματος. Έτσι, λ.χ., στη μέση ηλικία γίνεται λιγότερο εύκαμπτος και λιγότερο ικανός να αλλάζει σχήμα ο οφθαλμικός φακός, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εστιάζει καλά στα κοντινά αντικείμενα και να αναπτύσσεται η πρεσβυωπία. Επιπλέον, ο φακός γίνεται πιο αδιαφανής, με επακόλουθο να διέρχεται από αυτόν λιγότερο φως προς τον αμφιβληστροειδή χιτώνα στο πίσω μέρος των ματιών. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο σταδιακά δυσκολευόμαστε να βλέπουμε στο ημίφως και χρειαζόμαστε ολοένα περισσότερο φως».
Την ανάγκη για περισσότερο φωτισμό εντείνει το γεγονός ότι ο αμφιβληστροειδής χιτώνας σταδιακά γίνεται λιγότερο ευαίσθητος στα φωτεινά ερεθίσματα. Στην πραγματικότητα, έχει υπολογιστεί ότι για να μπορέσει να διαβάσει ένα βιβλίο ο μέσος 60χρονος άνθρωπος χρειάζεται τριπλάσιο φωτισμό απ’ ό,τι ο μέσος 20χρονος!
Αλλαγές συμβαίνουν και στην κόρη των ματιών, η οποία αναλόγως με την ένταση του φωτός διαστέλλεται ή συστέλλεται για να βλέπουμε καλά. Η αντίδραση αυτή επιβραδύνεται με το πέρασμα του χρόνου, με συνέπεια μεγαλώνοντας να χρειαζόμαστε ολοένα περισσότερο χρόνο για να προσαρμοστούμε στις εναλλαγές φωτός-σκοταδιού. Έτσι, ένας ηλικιωμένος μπορεί να μην βλέπει τίποτα όταν πρωτομπαίνει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Ή μπορεί να χάσει παροδικά την όρασή του όταν μπαίνει σε έναν έντονα φωτισμένο χώρο.
Με την ηλικία μπορεί να αλλάξει επίσης η αντίληψη των χρωμάτων, εν μέρει επειδή αποκτά κιτρινωπή χροιά ο οφθαλμικός φακός. Τα χρώματα μπορεί να φαίνονται λιγότερο φωτεινά και η αντίθεση ανάμεσα στα διάφορα χρώματα να γίνεται δυσδιάκριτη. Τα μπλε χρώματα μπορεί να αποκτούν γκρι χροιά, ενώ ειδικά όταν βρίσκονται στο φόντο, μπορεί να μοιάζουν ξεθωριασμένα. Οι αλλαγές αυτές είναι ασήμαντες για τους περισσότερους ανθρώπους, αλλά μερικοί μπορεί να δυσκολεύονται να διαβάζουν τα μαύρα γράμματα σε μπλε φόντο.
Οι αλλαγές στα μάτια με την πάροδο του χρόνου δεν τελειώνουν εδώ. Μειώνεται επίσης ο αριθμός των νευρικών κυττάρων που μεταδίδουν τα οπτικά μηνύματα από τα μάτια προς τον εγκέφαλο. Η απώλεια αυτών των κυττάρων μπορεί να επηρεάσει την αντίληψη των λεπτομερειών, όπως οι διαφορές στις αποχρώσεις και τους τόνους. Διαταράσσει επίσης την αντίληψη του βάθους, ενώ δυσχεραίνει και την αξιολόγηση των αποστάσεων.
Μία άλλη αλλαγή είναι ότι τα μάτια αποκτούν την τάση να ξεραίνονται. Η αλλαγή αυτή εκδηλώνεται επειδή μειώνεται ο αριθμός των κυττάρων στην δακρυϊκή στοιβάδα, με συνέπεια τη μείωση της παραγωγής των δακρύων (τα δάκρυα είναι το κύριο λιπαντικό των ματιών).
Στην τρίτη ηλικία μπορεί να αλλάξει ακόμα και η εμφάνιση των ματιών. Το λευκό τμήμα τους (ο σκληρός χιτώνας), λ.χ., μπορεί να αποκτήσει ελαφρώς κιτρινωπή ή καφέ χροιά. Η αλλαγή αυτή είναι απόρροια της έκθεσης στην υπεριώδη ακτινοβολία, τη σκόνη και τον άνεμο κατά τα χρόνια που προηγήθηκαν. Ο σκληρός χιτώνας μπορεί επίσης να παρουσιάσει διάσπαρτες έγχρωμες κηλίδες (είναι πιο συχνές σε ανθρώπους με σκούρα επιδερμίδα), ενώ στην επιφάνεια του ματιού μπορεί να εμφανιστεί ένας γκριζόλευκος δακτύλιος (γεροντικό τόξο). Ο δακτύλιος αυτός αποτελείται από άλατα ασβεστίου και χοληστερόλης και δεν επηρεάζει την όραση.
Επειδή εξάλλου μειώνεται το λίπος γύρω από τα μάτια, αυτά μοιάζουν να «βουλιάζουν» στο πρόσωπο. Μία άλλη αλλαγή είναι ότι λεπταίνει ο επιπεφυκότας. Επιπλέον, το κάτω βλέφαρο μπορεί να χαλαρώσει και να παρουσιάσει στροφή προς τα έξω, επειδή εξασθενούν οι μύες γύρω από τα μάτια και διατείνονται οι τένοντες. Η κατάσταση αυτή λέγεται εκτρόπιο, μπορεί να επέμβει στη λίπανση του οφθαλμικού βολβού και συμβάλλει στην ξηροφθαλμία, λέει ο δρ Κανελλόπουλος.
Στην τρίτη ηλικία είναι επίσης πιθανό να βλέπει σποραδικά κανείς στο οπτικό πεδίο του κάποια μαύρα σημαδάκια ή «λάμψεις». Αυτά συνήθως είναι ένδειξη γήρατος. Αν, όμως, η εμφάνισή τους αυξηθεί ξαφνικά, πρέπει να συμβουλευθείτε έναν οφθαλμίατρο.
«Όλ’ αυτά σημαίνουν πως υπάρχουν κάποιες αλλαγές οι οποίες είναι φυσιολογικές και άλλες όχι», τονίζει ο δρ Κανελλόπουλος. «Είναι φυσιολογικό να μην μπορούμε να δούμε καλά τα κοντινά αντικείμενα, να δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε τα χρώματα (όπως το μαύρο από το μπλε) ή να κοπιάζουμε για να δούμε που τελειώνει ένα αντικείμενο και που αρχίζει το φόντο του. Φυσιολογικό είναι ακόμα να χρειαζόμαστε περισσότερο φως για να βλέπουμε καλά ή περισσότερο χρόνο προσαρμογής όταν βγαίνουμε από ένα σκοτεινό δωμάτιο και μπαίνουμε σε ένα φωτεινό».
Ωστόσο, «η απώλεια όρασης δεν αποτελεί φυσιολογικό τμήμα της γήρανσης. Είναι απόρροια διαφόρων οφθαλμοπαθειών, οι οποίες εκδηλώνονται πολύ συχνότερα στην τρίτη ηλικία. Ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνεται η ηλικιακή εκφύλιση της ωχράς κηλίδας, το γλαύκωμα, η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια και, φυσικά, ο καταρράκτης».
Τι σημαίνουν πρακτικά όλα αυτά; Ότι καθώς μεγαλώνουμε, καλό είναι να υποβαλλόμαστε πιο τακτικά σε προληπτικό έλεγχο των ματιών, ώστε να ξέρουμε τι είναι φυσιολογικό και τι όχι. Η Αμερικανική Ακαδημία Οφθαλμολογίας συνιστά να υποβαλλόμαστε σε λεπτομερή έλεγχο κάθε 2-3 χρόνια μετά την ηλικία των 50 ετών και κάθε 1-2 χρόνια μετά τα 60. Ο έλεγχος πρέπει να συμπεριλαμβάνει διαστολή της κόρης ματιού με ειδικά κολλύρια, για να ελέγχει ο οφθαλμίατρος καλά το εσωτερικό τμήμα του.
Ξεκίνα με τη μηχανική απολέπιση, που απομακρύνει τα νεκρά κύτταρα μέσω της τριβής! Μπορείς να την κάνεις με βούρτσα ή σφουγγάρι ή να επιλέξεις ένα scrub με προϊόντα που περιέχουν αλεσμένους κόκκους από φυτικά συστατικά, όπως η ελιά, το βερύκοκο.
Η διαδικασία αυτή χαλαρώνει τα κύτταρα της κεράτινης στοιβάδας και απομακρύνει τις τοξίνες από την επιδερμίδα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η υφή του δέρματος βελτιώνεται και τα συστατικά των προϊόντων που ακολουθούν διεισδύουν καλύτερα στις βαθύτερες στοιβάδες. Είναι καλό να γνωρίζεις ότι η απολέπιση αυξάνει και παρατείνει τη διάρκεια του μαυρίσματος.
Στη συνέχεια, πέρνα στην ενυδάτωση. Είναι σημαντικό να ενυδατώνεις βαθιά το δέρμα σου το οποίο αφυδατώνεται, ξηραίνει και χάνει την πολύτιμη υγρασία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού με τις υψηλές θερμοκρασίες.
Η κατάλληλη ενυδατική κρέμα συγκρατεί το νερό στην επιφάνεια της επιδερμίδας.
Παρόλο που είναι σημαντική καθόλη τη διάρκεια του χρόνου, η αντηλιακή προστασία είναι επιτακτική ειδικά την άνοιξη και το καλοκαίρι όπου η ηλιοφάνεια είναι πιο έντονη. Διάλεξε ένα γαλάκτωμα που σε προστατεύει από όλο το φάσμα της ακτινοβολίας, δηλαδή την υπεριώδη, την υπέρυθρη και την ορατή.
Aν δεν μας αρέσει το σώμα μας και δυσκολευόμαστε να εκτεθούμε στα βλέμματα στην παραλία, έστω την τελευταία στιγμή υπάρχουν ακόμα περιθώρια…
Πέρα από τον υγιεινό τρόπο διατροφής και την ημερήσια πρόσληψη θερμίδων σε συνδυασμό με την κατανάλωση, χρειάζεται απαραίτητα να υιοθετήσουμε και κάποιες βασικές “συνήθειες” ώστε να διατηρήσουμε το βάρος μας, την ευεξία, την ευκινησία, να νοιώσουμε ανάλαφροι και… όμορφοι.
Οι συνήθειες αυτές συνοψίζονται στο να φροντίζουμε για την ενυδάτωσή μας (1 ½ – 2 λίτρα νερό την ημέρα), την διευκόλυνση αποβολής τοξινών, την αποφυγή οξειδώσεων…
Η φύση μας εξασφάλισε όλα αυτά τα πολύτιμα βοηθήματα που δρουν σαν διουρητικά, αντιοξειδωτικά, τονώνουν την λειτουργία του συκωτιού, βοηθούν στην αποβολή των υγρών, των τοξινών, ενισχύουν τις καύσεις…
Τέτοιες τροφές είναι το αγγούρι, η πικραλίδα, η αγκινάρα, το πράσινο τσάι, το τζίντζερ, και άλλα… Αν δεν ακολουθούμε όλο το χρόνο υγιεινό τρόπο διατροφής (που είναι το πρώτο ζητούμενο), ή αν ξεφύγαμε από το μέτρο και συσσωρεύσαμε κιλά, αν νιώθουμε φουσκωμένοι και δυσκίνητοι… αν δεν μας αρέσει το σώμα μας και δυσκολευόμαστε να εκτεθούμε στα βλέμματα στην παραλία, έστω την τελευταία στιγμή υπάρχουν ακόμα περιθώρια…
Δυστυχώς δεν μπορούμε σε σύντομο χρονικό διάστημα να καταναλώσουμε επαρκείς ποσότητες από τις τροφές που αναφέραμε ώστε να δούμε γρήγορα αποτελέσματα. Όμως κυκλοφορούν συμπληρώματα διατροφής, τα οποία έχουν συμπεριλάβει συμπυκνωμένες ποσότητες από τα βασικά συστατικά των τροφίμων που αναφέρθηκαν, τα οποία βοηθούν ώστε ο οργανισμός μας να κάνει μια επανεκκίνηση προς την σωστή κατεύθυνση, αποβάλλοντας μέσα σε μια εβδομάδα με 10 ημέρες τα περιττά υγρά, τις τοξίνες, να ενεργοποιήσει τον μεταβολισμό, να εξουδετερώσει τις εσωτερικές οξειδώσεις και έτσι να πετύχει ένα εμφανές εξωτερικό αποτέλεσμα που θα μας απελευθερώσει από τις αναστολές για να βγούμε στην παραλία ανάλαφροι, γεμάτοι ενέργεια και με αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε με βοήθεια και όπλα που η ίδια η φύση μας εξασφαλίζει για ευεξία, ευζωία και ομορφιά!
Φαγάκι εύκολο και νόστιμο. Οι σαρδέλες είναι μικρό και οικονομικό ψαράκι που σε συνδυασμό με την μελωμένη σάλτσα και την αλμυρούτσικη κάππαρη, μπορούν να γίνουν πραγματικό έδεσμα! Προσοχή στο αλάτισμα γιατί η κάππαρη είναι αρκετά αλμυρή.
Προετοιμασία: 30 λεπτά
Χρόνος Μαγειρέματος:20 λεπτά
Μερίδες: 4
Υλικά
1 κιλό σαρδέλες, καθαρισμένες και φιλεταρισμένες
4 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης, κομμένες σε μέτρια κομμάτια
300 γρ. χυμό ντομάτας
1 πράσο (μόνο το λευκό και ανοιχτό πράσινο μέρος), ψιλοκομμένα
4 κρεμμυδάκια φρέσκα, ψιλοκομμένα
1 ξερό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες
1 πιπερίτσα τσίλι, ψιλοκομμένη
60 γρ. αμύγδαλα ασπρισμένα και χοντροσπασμένα
100 ml ελαιόλαδο + λίγο έξτρα για το σερβίρισμα
60 ml Σαμιώτικο γλυκό κρασί
½ ματσάκι μαϊντανό, ψιλοκομμένο
2 κουτ. σούπας κάππαρη, ξαρμυρισμένη + λίγη επιπλέον για το σερβίρισμα
Εξαιρετικά άβολα νιώθουν την άνοιξη όσοι πάσχουν από ονυχομυκητίαση, ιδιαίτερα οι γυναίκες, αφού η άνοδος της θερμοκρασίας “επιβάλλει” τη χρήση πέδιλων, αντί κλειστών παπουτσιών που κρύβουν το πρόβλημα.
Το πρόβλημα απασχολεί ακόμα και εκείνους που έχουν καταβάλει πολύμηνες προσπάθειες να αντιμετωπίσουν την πάθηση και είτε δεν καταφέρνουν να θεραπευτούν πλήρως είτε υποτροπιάζουν εντός ελαχίστου χρονικού διαστήματος από την παύση της αγωγής ακόμα και μετά από επίτευξη 100% καθαρού νυχιού!
«Οι oνυχομυκητιάσεις προκαλούνται από δερματόφυτα (90% των περιπτώσεων στα νύχια των ποδιών και 50% των χεριών), αλλά και από ζυμομύκητες και σαπροφυτικούς μύκητες. Εκδηλώνεται με τη μορφή ενός ή περισσότερων, ανώμαλων, πεπαχυσμένων ή/και αποχρωματισμένων νυχιών, πιο συχνά του ενός ή των δύο μεγαλύτερων δακτύλων του ποδιού», εξηγεί ο Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος δρ Χρήστος Στάμου.
Αντιμετώπιση
Για την αντιμετώπιση των ονυχομυκητιάσεων, η οποία είναι πολύμηνη εξαιτίας της αργής ανάπτυξης των νυχιών (ιδίως των ποδιών), η πρώτη θεραπευτική επιλογή είναι τα από του στόματος αντιμυκητιασικά φάρμακα.
Όταν η αγωγή με χάπια συνδυάζεται με τοπική εφαρμογή φαρμάκων, χειρουργικό ή χημικό καθαρισμό, οι πιθανότητες απαλλαγής από τους μύκητες είναι πιθανότερη. Ως έσχατη λύση εξετάζεται η αφαίρεση του νυχιού χειρουργικά, όταν όλες οι συντηρητικές μέθοδοι έχουν αποτύχει.
Στους ασθενείς με ήπιες ή μέτριας σοβαρότητας λοιμώξεις που οι μύκητες δεν έχουν προσβάλλει τη μήτρα του νυχιού μπορούν να χρησιμοποιηθούν τοπικά σκευάσματα, δεδομένου ότι τα τελευταία χρόνια η αποτελεσματικότητά τους έχει βελτιωθεί.
Υποτροπή
Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις που το προσβεβλημένο νύχι φαίνεται καθαρό, απαλλαγμένο από τους μύκητες, αλλά μετά από λίγο καιρό εμφανίζει ξανά τα ίδια σημάδια.
Το φαινόμενο δεν είναι σπάνιο και οφείλεται σε διάφορους λόγους. Ο σπουδαιότερος είναι η διακοπή των τοπικών φαρμάκων (κρέμες ή βερνίκια) με την πρώτη ένδειξη απαλλαγής από τους μύκητες. Αλλά, παρότι δεν φαίνονται με γυμνό μάτι, οι μύκητες εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί (κάτι που μπορεί να επιβεβαιωθεί με εργαστηριακές εξετάσεις), σταδιακά οι πληθυσμοί τους πολλαπλασιάζονται και η πάθηση υποτροπιάζει. Το ίδιο ισχύει και όταν δεν ολοκληρώνεται η από του στόματος φαρμακευτική αγωγή.
Η επανεμφάνιση των συμπτωμάτων της ονυχομυκητίασης, ωστόσο, μπορεί να οφείλεται σε μια νέα μόλυνση, ιδίως εάν ο ασθενής επαναλαμβάνει τις ίδιες πρακτικές που τον οδήγησαν στην αρχική μόλυνση. Δηλαδή εξακολουθεί να περπατά ξυπόλητος σε κοινόχρηστους χώρους, όπως σε χαλιά ξενοδοχείων, σε πισίνες και ντους, ή σε χώρους που υπάρχουν άτομα με ονυχομυκητίαση, να περιποιείται τα νύχια του με μολυσμένα εργαλεία και να μην φροντίζει επαρκώς την υγιεινή τους.
Σε αυτές τις περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια τα λέιζερ βρίσκονται στο προσκήνιο και μελέτες δείχνουν καλά κλινικά και μικροσκοπικά ποσοστά ίασης από τη χρήση τους.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια διεξήγαγαν μια μελέτη σε σχεδόν 3.000 άτομα και διαπίστωσαν ότι ακόμα και μια αύξηση της τάξεως του 5% για 4 χρόνια σχετίζεται με σχεδόν 30% αυξημένο κίνδυνο για στένωση του μεσάρθριου διαστήματος και με 34% για ανάπτυξη πόνου στο γόνατο.
«Η οστεοαρθρίτιδα είναι μια αγνώστου αιτιολογίας πάθηση των αρθρώσεων, η οποία αποτελεί μεγάλο πρόβλημα της δημόσιας υγείας, αφού είναι μια από τις κύριες αιτίες λειτουργικής ανικανότητας. Η άρθρωση του γόνατος είναι εκείνη που πλήττεται πιο συχνά και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει θεραπεία, εκτός από την ολική αρθροπλαστική γόνατος. Η επέμβαση αυτή είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος θεραπείας σε ασθενείς με προχωρημένη νόσο», εξηγεί ο Ορθοπαιδικός Χειρουργός Dr Δημήτρης Τριανταφυλλόπουλος, Διευθυντής Ορθοπαιδικής Κλινικής και Διευθυντής του Τμήματος Αναίμακτης-Μη Μεταγγιστικής Ορθοπαιδικής Χειρουργικής του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών – Κλινική Περιστερίου.
«Έχουν εντοπιστεί διάφοροι παράγοντες κινδύνου, με συχνότερους την ηλικία, το φύλο (πλήττονται πιο συχνά οι γυναίκες) και την επαγγελματική ή αθλητική καταπόνηση. Ο σημαντικότερος τροποποιήσιμος παράγοντας για την ανάπτυξη και την εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας γόνατος είναι η παχυσαρκία. Οι ασθενείς που έχουν αρκετά κιλά παραπάνω από το φυσιολογικό έχουν υπερδιπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν την πάθηση, συγκριτικά με ανθρώπους που έχουν κανονικό βάρος. Η έρευνα δείχνει ότι σε μεγάλο ποσοστό παχύσαρκων ενηλίκων, η υπερβολική εμβιομηχανική καταπόνηση των αρθρώσεων αποτελεί τον κυριότερο λόγο για την παθογένεια και την προοδευτική εκφύλιση του χόνδρου της άρθρωσης. Δηλαδή, ένας υψηλός Δείκτης Μάζας Σώματος αυξάνει την πιθανότητα κλινικών και δομικών επιπτώσεων», συμπληρώνει.
Η κατάκτηση του ιδανικού βάρους μετά από συστηματική δίαιτα και άσκηση, μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης συμπτωματικής οστεοαρθρίτιδας γόνατος στους υπέρβαρους και παχύσαρκους ασθενείς. Οι μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για την επίδραση του αδυνατίσματος στην εμφάνιση και εξέλιξη της νόσου είναι πολυάριθμες. Για την ακρίβεια είναι περισσότερες από εκείνες που έχουν ασχοληθεί με τις επιπτώσεις της αύξησης του βάρους. Μία εξ αυτών αποκάλυψε ότι ακόμα και μια μείωση μόλις 5% ωφελεί τους ασθενείς, προσφέροντάς τους καλύτερη λειτουργικότητα κατά 18% και μείωση του πόνου.
Θέλοντας να εξετάσουν προσεκτικότερα την πιθανή επίδραση τόσο της αύξησης όσο και της απώλειας βάρους σε άτομα με οστεοαρθρίτιδα του γόνατος αλλά και του ισχίου όσον αφορά τα ακτινογραφικά και τα κλινικά αποτελέσματα, καθώς και την ανάγκη για αντικατάσταση άρθρωσης, οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια χώρισαν σχεδόν 3.000 άτομα με την πάθηση στις εξής τρεις ομάδες: στην πρώτη περιέλαβαν τα άτομα που παρουσίασαν τουλάχιστον 5% αύξηση του βάρους, στη δεύτερη εκείνα που δεν παρουσίασαν μεταβολή του βάρους (-3% έως 3%) και στην τρίτη όσα είχαν χάσει τουλάχιστον 5% του βάρους τους κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 4 ετών.
Τα αποτελέσματα, τα οποία δημοσιεύθηκαν στο Arthritis Care & Research, έδειξαν ότι η αύξηση του σωματικού βάρους έχει επιζήμια επίδραση σε ορισμένα ακτινογραφικά χαρακτηριστικά της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος. Όμως, όπως ανέφεραν οι ερευνητές στο Παγκόσμιο Συνέδριο OARSI 2022, δεν βρήκαν να υπάρχει η ίδια επίδραση στο ισχίο. Δηλαδή, η αύξηση του βάρους δεν φάνηκε να προκαλεί μεταβολές στο ισχίο, ούτε συμπτώματα στους συμμετέχοντες στη μελέτη.
Η οστεοαρθρίτιδα θεωρούνταν απλώς ως μια προοδευτική φθορά του αρθρικού χόνδρου. Πλέον γνωρίζουμε πως είναι μια φλεγμονώδης νόσος ολόκληρης της άρθρωσης, που περιλαμβάνει όχι μόνο μηχανικό εκφυλισμό του αρθρικού χόνδρου, αλλά και την ταυτόχρονη δομική και λειτουργική μεταβολή ολόκληρης της άρθρωσης, συμπεριλαμβανομένων του αρθρικού υμένα, του μηνίσκου, των περιαρθρικών συνδέσμων και του υποχόνδρινου οστού.
Όλες αυτές οι βλάβες οδηγούν σε πόνο και προοδευτικά σε αδυναμία λειτουργίας της άρθρωσης και τελικά αυτοεξυπηρέτησης. Οι επιλογές για τη διαχείριση των συμπτωμάτων είναι μη φαρμακολογικές και φαρμακολογικές. Στις πρώτες περιλαμβάνεται η διαχείριση του βάρους και η άσκηση, που αποσκοπεί στην ενίσχυση των μυών γύρω από την άρθρωση του γόνατος, στη μείωση του πόνου και στη βελτίωση της κινητικότητας και λειτουργίας της άρθρωσης. Οι φαρμακευτικές θεραπείες περιλαμβάνουν τη λήψη αναλγητικών, μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών, ενέσεις στεροειδών και υαλουρονικού οξέος. Σε ένα ποσοστό ασθενών αυτές οι παρεμβάσεις μπορούν να μειώσουν την ένταση των συμπτωμάτων, σε καμία όμως περίπτωση δεν θεραπεύουν.
Η αρθροπλαστική γόνατος δίνει οριστική λύση, αλλά πριν την έσχατη αυτή επιλογή υπάρχουν κι άλλες θεραπείες που μπορούν να απαλλάξουν από τα συμπτώματα. Ο λόγος για τους ορθοβιολογικούς παράγοντες. Η χρήση πλάσματος αιμοπεταλίων (PRP) και μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων έχει αποδειχθεί ότι μπορεί να θεραπεύσει, αναγεννώντας τους ιστούς. Πρόκειται για ανώδυνες θεραπείες που βρίσκουν εφαρμογή και σε άλλες ορθοπαιδικές παθήσεις με τεράστια επιτυχία.
Παρότι έχουμε στη διάθεσή μας μια μεγάλη γκάμα επιλογών για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής αυτών των ασθενών, θα ήταν προτιμότερο να αναπτυχθούν στοχευμένες μακροπρόθεσμες στρατηγικές για να μαθαίνει ο κόσμος πώς να αποφύγει τον εκφυλισμό των αρθρώσεων.
Η υπερβολική κατανάλωση ζάχαρης μπορεί να επιταχύνει τη γήρανση και την ανάπτυξη βλαβών στο δέρμα, σύμφωνα με ολοένα περισσότερες κλινικές μελέτες. Αν και τα ευρήματά τους δεν είναι ακόμα οριστικά, είναι αρκετά πειστικά ώστε πολλοί ειδικοί συνιστούν πλέον τον περιορισμό της ζάχαρης ως ένα από τα σημαντικά μέτρα για νεανικό, υγιές δέρμα.
Πώς μπορεί όμως η ζάχαρη να γερνάει πρόωρα το δέρμα; Οι πιθανοί μηχανισμοί είναι αρκετοί, αλλά οι περισσότεροι σχετίζονται με τη γλυκόζη αίματος (το «ζάχαρο», όπως κοινώς αποκαλείται) και με τη φλεγμονή στο σώμα. Ο δρ Μάρκος Μιχελάκης, Δερματολόγος-Αφροδισιολόγος (Αισθητική Δερματολογία-Δερματοχειρουργική), εξηγεί τι μπορεί να συμβεί.
Καινοτόμο προϊόν που αντικαθιστά τη ζάχαρη.
Αυξάνει τη γλυκόζη αίματος (σάκχαρο).
«Πολλές από τις γνώσεις μας για τη συσχέτιση της ζάχαρης με το δέρμα προέρχονται από έρευνες που έχουν γίνει για τον σακχαρώδη διαβήτη», εξηγεί ο κ. Μιχελάκης. «Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η περίσσεια γλυκόζης (σακχάρου) στο αίμα μπορεί να προκαλέσει σημαντικά δερματολογικά προβλήματα, όπως ρυτίδες, καφέ κηλίδες, κιτρίνισμα και σακούλιασμα».
Καταστρέφει τις ίνες κολλαγόνου και ελαστίνης. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα τρόφιμα με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη συμβάλλουν στη γήρανση του δέρματος, αυξάνοντας την διάσπαση των ινών του κολλαγόνου και της ελαστίνης με έναν μηχανισμό που λέγεται γλυκοζυλίωση.
Η γλυκοζυλίωση είναι η διαδικασία που ευθύνεται για πολλές από τις επιπλοκές στον σακχαρώδη διαβήτη, αλλά εμπλέκεται και στη γήρανση. Κατ’ αυτήν προσκολλώνται τα σάκχαρα στις πρωτεΐνες ή τα λιπίδια, δημιουργώντας τα λεγόμενα τελικά προϊόντα γλυκοζυλίωσης (AGEs).
Σύμφωνα με μελέτη που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό British Journal of Dermatology, οι συνέπειες της γλυκοζυλίωσης αρχίζουν να γίνονται εμφανείς στις γυναίκες στην ηλικία των 35 ετών.
«Το γερασμένο δέρμα έχει υποστεί τις περισσότερες αλλαγές στο χόριο, τη στοιβάδα του που βρίσκεται κάτω από την επιδερμίδα», λέει ο κ. Μιχελάκης. «Το χόριο αποτελείται κυρίως από ίνες κολλαγόνου και ελαστίνης. Και τα δύο είναι πρωτεΐνες που διατηρούν το δέρμα σφιχτό και ελαστικό και είναι υπεύθυνες για την νεανική όψη του. Κατά τη γλυκοζυλίωση, η περίσσεια γλυκόζης ενώνεται με το κολλαγόνο και την ελαστίνη και τα AGEs που παράγονται καθιστούν τις ίνες τους δύσκαμπτες, ξηρές και εύθραυστες. Έτσι το δέρμα αποκτά γερασμένη όψη, καθώς αναπτύσσει λεπτές γραμμές, ρυτίδες και χαλάρωση».
Μελέτες έχουν δείξει πως όσο περισσότερη ζάχαρη και γλυκά τρώει ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερα AGEs αναπτύσσονται στον οργανισμό του και τόσο περισσότερες βλάβες υφίστανται οι ίνες κολλαγόνου και ελαστίνης.
Αλλάζει την ισορροπία του κολλαγόνου.
Η πλούσια σε ζάχαρη διατροφή μπορεί επίσης να αλλάξει την ισορροπία ανάμεσα στους διάφορους τύπους κολλαγόνου που περιέχει το δέρμα μας. Οι τύποι αυτοί είναι πολλοί, αλλά τρεις είναι οι κυριότεροι: ο τύπος Ι, ο τύπος ΙΙ και ο τύπος ΙΙΙ. Ο τύπος Ι αντιπροσωπεύει πάνω από το 90% του κολλαγόνου στο σώμα μας, αλλά είναι ο πιο αδύναμος. Ο τύπος ΙΙΙ είναι πολύ λιγότερος, αλλά και ο πιο ισχυρός. Η γλυκοζυλίωση καταστρέφει κυρίως τον τύπο ΙΙΙ, με συνέπεια να υπονομεύει τη δύναμη και τη σταθερότητα του δέρματος.
Αδρανοποιεί τα φυσικά αντιοξειδωτικά.
Τα AGEs, όμως, έχουν και άλλη συνέπεια. Αδρανοποιούν τα φυσικά αντιοξειδωτικά ένζυμα του δέρματος, με συνέπεια να το αφήνουν ευάλωτο στις επιθέσεις από τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου. Οι ελεύθερες ρίζες είναι ένα είδος πολύ δραστικών μορίων τα οποία προκαλούν βλάβες στα κύτταρα. Παράγονται όταν ο οργανισμός εκτίθεται σε παράγοντες, όπως η ατμοσφαιρική ρύπανση και η υπεριώδης ακτινοβολία του ηλίου. Αν δεν τις εξουδετερώσει ο οργανισμός, οι ελεύθερες ρίζες συμβάλλουν στην πρόωρη γήρανση του δέρματος και στην ανάπτυξη πολλών ασθενειών, ακόμα και του καρκίνου.
Προκαλεί φλεγμονή.
Οι πιθανές επιπτώσεις της ζάχαρης στην εμφάνιση του δέρματος δεν τελειώνουν εδώ. Η ζάχαρη είναι επίσης μία τροφή που διεγείρει τη φλεγμονή στον οργανισμό. Μελέτη που είχε δημοσιευθεί το 2011, π.χ., είχε δείξει ότι ένα ή δύο κουτάκια αναψυκτικό με ζάχαρη την ημέρα είναι αρκετά για να αυξηθούν τα επίπεδα της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP), μιας ουσίας που είναι ένας από τους κύριους δείκτες φλεγμονής του οργανισμού.
Τη φλεγμονή διεγείρει όμως και η αύξηση στην παραγωγή της ινσουλίνης, η οποία γίνεται για να διασπαστεί η περίσσεια γλυκόζης που προκαλείται από την υπερκατανάλωση ζάχαρης. Με άλλα λόγια, τα ίδια τρόφιμα με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη που αυξάνουν τη γλυκόζη αίματος και τη γλυκοζυλίωση, αυξάνουν και τη φλεγμονή στο σώμα.
Η φλεγμονή όμως παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ακμής και των εξάρσεών της. Μπορεί επίσης να επιδεινώσει άλλες δερματοπάθειες, όπως η ροδόχρους ακμή, το έκζεμα και η ψωρίαση. Αυτός είναι ένα από τους λόγους για τους οποίους συνιστάται στους πάσχοντες από αυτά τα νοσήματα να περιορίζουν όσο το δυνατόν περισσότερο την κατανάλωση ζάχαρης.
Τι να κάνετε
Τα καλά νέα είναι ότι με την ακολούθηση μιας υγιεινής διατροφής, που θα περιέχει κυρίως μη επεξεργασμένους υδατάνθρακες (π.χ. από φρούτα, προϊόντα ολικής άλεσης) και σποραδικά ζάχαρη και γλυκά, μπορεί να διασωθεί η εμφάνιση του δέρματος.
«Το κλειδί είναι το μέτρο», τονίζει ο κ. Μιχελάκης. «Αν ο κορμός της διατροφής είναι φυτικής προελεύσεως τρόφιμα (ολόκληρα φρούτα, λαχανικά, όσπρια, ξηροί καρποί κ.λπ.), ψάρια και πουλερικά, η νεανική όψη του δέρματος μπορεί να διαφυλαχτεί έως ένα βαθμό. Αν όμως κάποιος πίνει καθημερινά πολλούς καφέδες και άλλα ροφήματα με ζάχαρη και τρώει γλυκά, πιθανότατα θα υπάρξουν τελικά εμφανείς συνέπειες».
Οι οφθαλμικές αλλαγές της εγκυμοσύνης είναι πολύ συχνές. Αν και οι περισσότερες είναι καλοήθεις, φυσιολογικές αντιδράσεις στις μεταβολικές, ορμονικές και ανοσολογικές τροποποιήσεις που απαιτούνται για την προσαρμογή του οργανισμού στο αναπτυσσόμενο έμβρυο, υπάρχει ενδεχόμενο να αναπτυχθούν, να επιδεινωθούν ή ακόμα και να υποχωρήσουν ορισμένα σοβαρά προβλήματα στα μάτια.
Όπως εξηγεί ο δρ Αναστάσιος-Ι. Κανελλόπουλος, MD, Χειρουργός – Οφθαλμίατρος, ιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας LaserVision, καθηγητής Οφθαλμολογίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, «σχεδόν όλες οι δομές των ματιών μπορεί να υποστούν αλλαγές στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται τα βλέφαρα, ο επιπεφυκώς, ο κερατοειδής (είναι ο επιφανειακός χιτώνας των ματιών), ο φακός του ματιού, ο αμφιβληστροειδής χιτώνας (βρίσκεται βαθιά μέσα στα μάτια), ακόμα και το οπτικό νεύρο και ο οφθαλμικός βολβός. Η δυσανεξία στους φακούς επαφής, η ξηρότητα στα μάτια και η πτώση και στα δύο βλέφαρα είναι μερικές από τις φυσιολογικές αλλαγές των ματιών που παρατηρούνται συχνά στην εγκυμοσύνη. Όλες είναι παροδικές και υποχωρούν μετά τον τοκετό. Μία άλλη φυσιολογική αλλαγή είναι το χλόασμα ή μέλασμα, δηλαδή η υπερμελάγχρωση (πιο σκούρο χρώμα) στο ένα ή και στα δύο βλέφαρα. Η σκούρα χροιά συχνά υποχωρεί μετά τον τοκετό, αν και μερικές φορές επιμένει για αρκετό καιρό».
Πίεση
Η έγκυος μπορεί επίσης να παρουσιάσει μείωση της πίεσης του υγρού που βρίσκεται στο εσωτερικό του οφθαλμού (ενδοφθάλμια πίεση).
Μπορεί επίσης να υπάρξει θόλωμα της όρασης, που οφείλεται σε αλλαγή του πάχους του κερατοειδούς χιτώνα του ματιού κατά το δεύτερο και το τρίτο τρίμηνο της κυήσεως. Η αύξηση του πάχους του κερατοειδούς οφείλεται στην κατακράτηση υγρών, που είναι συνηθισμένη στην εγκυμοσύνη.
Υπάρχει, όμως, και ενδεχόμενο επιδείνωσης των διαθλαστικών ανωμαλιών, όπως η μυωπία. Η επιδείνωση συχνά επιμένει μετά τον τοκετό, γι’ αυτό συνιστάται προληπτικός έλεγχος της όρασης μετά από ένα χρόνο.
Αν εξάλλου αλλάξει το σχήμα του κερατοειδούς, μπορεί να παρατηρηθεί επιδείνωση στον κερατόκωνο (είναι μία εκφυλιστική νόσο του κερατοειδούς, κατά την οποία από σφαιρικός γίνεται κωνικός).
Υποκείμενα προβλήματα υγείας
Στην εγκυμοσύνη μπορεί επίσης να επιδεινωθούν ή να αναπτυχθούν οφθαλμικές εκδηλώσεις που σχετίζονται με υποκείμενα προβλήματα υγείας. Για παράδειγμα, η νόσος Graves (είναι μία μορφή υπερθυρεοειδισμού) συχνά παρουσιάζει επιδείνωση κατά το πρώτο τρίμηνο της κυήσεως, ύφεση στο δεύτερο και τρίτο, και υποτροπή μετά τον τοκετό. Στο διάστημα αυτό μπορεί να παρατηρηθούν οφθαλμικά προβλήματα, όπως πρόπτωση βλεφάρων και εξοφθάλμια μυϊκή παράλυση.
Η υπέρταση της κύησης επίσης μπορεί να προκαλέσει προβλήματα βαθιά μέσα στα μάτια, όπως η υπερτασική αμφιβληστροειδοπάθεια και η οπτική νευροπάθεια. Ευτυχώς, αυτά τα προβλήματα συνήθως υποχωρούν όταν αντιμετωπιστεί η υπέρταση.
Προβλήματα στα μάτια μπορεί να δημιουργήσουν και άλλες παθήσεις, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης. Αν, π.χ., μια γυναίκα είχε διαβήτη πριν μείνει έγκυος, είναι πιθανό να πάσχει από διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια, δηλαδή από βλάβες στις αρτηρίες του αμφιβληστροειδούς από το αυξημένο σάκχαρο. Η αμφιβληστροειδοπάθεια αυτή μπορεί να επιδεινωθεί γρήγορα στην εγκυμοσύνη. Επομένως, απαιτείται εντατική ρύθμιση του σακχάρου, αλλά και της αρτηριακής πίεσης της εγκύου, γιατί συχνά συνυπάρχουν υπέρταση και διαβήτης στην κύηση.
«Αυτό που πρέπει να γνωρίζουν οι γυναίκες είναι πως πρέπει να ενημερώνουν και τον οφθαλμίατρό τους όταν μάθουν πως εγκυμονούν, ιδιαίτερα αν πάσχουν από υποκείμενα νοσήματα, όπως γλαύκωμα, υπέρταση, διαβήτη, ακόμα και από θυρεοειδοπάθεια ή μυωπία. Εκείνος θα τις συμβουλεύσει για τις οφθαλμικές αλλαγές που πρέπει να προσέξουν και κάθε πότε χρειάζονται έλεγχο της όρασής τους. Αν τέλος η έγκυος παρουσιάσει ανησυχητικά συμπτώματα, όπως ευαισθησία στο φως, θόλωμα της όρασης, αύρα γύρω από τα αντικείμενα ή παροδική απώλεια όρασης, πρέπει να συμβουλεύεται αμέσως τον οφθαλμίατρο και τον μαιευτήρα της, μη τυχόν και υποκρύπτουν κάτι σοβαρό», σημειώνει ο κ. Κανελλόπουλος.
