Συντάκτης: ΔΥΟ Newsroom

Ο SARS-CοV-2 όμως είχε διαφορετική πορεία, μέσα σε ένα χρόνο διεσπάρη σε όλο τον πλανήτη και μέχρι σήμερα έχει προσβάλλει περισσότερα από 100 εκατομμύρια άτομα, έχει προκαλέσει 2,5 εκατομμύρια θανάτους και έχει επιφέρει τεράστιες και ανεπανόρθωτες κοινωνικο-οικονομικές καταστροφές, αναφέρει ο κ. Γεώργιος Λ. Δαΐκος, Λοιμωξιολόγος, Διευθυντής Β΄ Παθολογικής Κλινικής ΜΗΤΕΡΑ.

Τέτοιου είδους λοιμώδη νοσήματα που προκαλούν επιδημίες και πανδημίες δεν είναι δυνατόν να ελεγχθούν μόνο με την εφαρμογή μέτρων δημόσιας υγείας. Για τον περιορισμό τους απαιτείται η ανάπτυξη και παραγωγή αποτελεσματικών και ασφαλών εμβολίων. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι σε διάστημα 10 μηνών αναπτύχθηκαν περισσότερα από 200 εμβόλια έναντι της COVID-19, πολλά εξ’ αυτών βρίσκονται σε διάφορες φάσεις κλινικών μελετών και τρία έχουν ήδη εγκριθεί από τον ευρωπαϊκό οργανισμό φαρμάκων (ΕΜΑ) ως ασφαλή και αποτελεσματικά.

Την εντυπωσιακή αυτή πορεία της ανάπτυξης και παραγωγής εμβολίων έναντι του κορωνοϊού την συνοδεύουν διάφορες αναληθείς πληροφορίες για παρενέργειες που κλονίζουν την εμπιστοσύνη μερικών συνανθρώπων μας και τους οδηγούν στη λανθασμένη απόφαση να μην εμβολιασθούν.

Είναι αναληθές ότι τα εμβόλια νέας τεχνολογίας (mRNA, DNA) παρεμβαίνουν στο ανθρώπινο γονιδίωμα και προκαλούν βλάβες που θα εκδηλωθούν στο μέλλον.

Επίσης, είναι αναληθές ότι όλα έγιναν βιαστικά με τα εμβόλια του κορωνοϊού και δεν ακολουθήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες. Αντίθετα, έγιναν όλες οι απαιτούμενες προκλινικές και κλινικές μελέτες φάσης Ι, ΙΙ και ΙΙΙ, ακολουθήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες και μετά από αυστηρό έλεγχο όλων των δεδομένων έλαβαν έγκριση από τις αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές. Έγιναν όλα τόσο σύντομα, διότι το απαιτούσε η ανάγκη, υπήρχε όμως η τεχνογνωσία και επιστρατεύτηκε ένας μεγάλος αριθμός επιστημόνων που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της ιατρικής.

Τέλος,  είναι αναληθές ότι το εμβόλιο είναι πιο επικίνδυνο από την ίδια τη νόσο COVID-19. Μέχρι σήμερα δεν έχουν αναφερθεί θάνατοι ή σοβαρές μη αναστρέψιμες επιπλοκές που προκλήθηκαν από το εμβόλιο, ενώ η μέση θνητότητα από τη νόσο (case fatality rate) είναι 2,3% και στις ηλικίες >80 ετών η θνητότητα πλησιάζει το 15%. Μέχρι σήμερα έχουν χορηγηθεί περισσότερες από 200 εκατομμύρια δόσεις εμβολίων έναντι του κορωνοϊού (850.000 δόσεις στη χώρα μας) με εντυπωσιακά αποτελέσματα όσον αφορά την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια.

Ήπιες & αναστρέψιμες οι ανεπιθύμητες ενέργειες του εμβολίου

Οι περισσότερες από τις ανεπιθύμητες ενέργειες που έχουν αναφερθεί είναι ήπιες και αναστρέψιμες. Σε πρόσφατη δημοσίευση από τις ΗΠΑ, μετά από 13,8 εκατομμύρια δόσεις των εμβολίων της Pfizer και Moderna, οι πιο συχνές παρενέργειες ήταν: πόνος στην περιοχή της ένεσης, πυρετός, κόπωση, κεφαλαλγία, μυαλγίες, αρθραλγίες, ζάλη και ναυτία.  Τα συμπτώματα αυτά ήταν πιο έντονα στη δεύτερη δόση του εμβολίου.

Σπανιότερα αναφέρθηκαν σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις, μόνο 4,5 περιπτώσεις/εκατομμύριο εμβολιασθέντων. H συχνότητα αυτή όμως δεν είναι διαφορετική από αυτή που παρατηρείται και σε άλλα εμβόλια όπως του πνευμονιοκόκκου, της γρίπης, του έρπητα ζωστήρα και είναι 10.000 φορές μικρότερη από την πιθανότητα που έχει κάποιος να καταλήξει σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) εάν νοσήσει από COVID-19. Επιπλέον, θα πρέπει να σημειωθεί ότι όλοι όσοι εκδήλωσαν σοβαρή αλλεργική αντίδραση (αναφυλαξία) αντιμετωπίσθηκαν με την ενδεικνυόμενη θεραπεία και κανένας δεν είχε δυσμενή έκβαση.

Στις κλινικές μελέτες για την έγκριση των εμβολίων τις Pfizer και Moderna παρατηρήθηκαν 8 περιπτώσεις πάρεσης του προσωπικού νεύρου (παράλυση Bell) σε 74.000 άτομα που συμμετείχαν στις δύο μελέτες. Η πάθηση αυτή όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι αποτέλεσμα του εμβολιασμού καθότι η συχνότητά της είναι περίπου ίδια στο γενικό πληθυσμό, 15-20 περιπτώσεις/100.000 πληθυσμού ανά έτος, με αυτή που παρατηρήθηκε στους εμβολιασθέντες.

Τέλος, μεγάλη συζήτηση έχει γίνει στα μέσα ενημέρωσης για θανάτους που συνέβησαν μετά τον εμβολιασμό σε ωφελούμενους/νοσηλευόμενους οίκων ευγηρίας. Πράγματι, στην προαναφερθείσα μελέτη από τις ΗΠΑ παρατηρήθηκαν 78 θάνατοι μετά τον εμβολιασμό σε νοσηλευόμενους σε οίκους ευγηρίας. Θα πρέπει να σημειωθεί όμως ότι οι μισοί από τους θανάτους συνέβησαν σε άτομα που ήταν σε παρηγορητική φροντίδα (hospice care)  με οδηγίες να μη γίνει ανάνηψη, γεγονός που καταδεικνύει τη βαρύτητα των υποκειμένων νοσημάτων στα άτομα αυτά. Επιπλέον, σε κανένα θάνατο δεν υπήρξε αιτιατός σύνδεσμος με τον εμβολιασμό.

Σε αντίθεση με όλες τις αναληθείς πληροφορίες, τα μέχρι σήμερα εγκριθέντα εμβόλια για τη νόσο COVID-19 αποδεικνύουν καθημερινά ότι είναι αποτελεσματικά και πιο ακίνδυνα από την ίδια τη νόσο.

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

Αλλαγές στη συνολική υγεία και ειδικότερα στο δέρμα μπορεί να φέρει μαζί της η άνοιξη. Η βελτίωση του καιρού, η εφίδρωση και η μεγαλύτερη έκθεση στον ήλιο επηρεάζουν σημαντικά όσους έχουν δερματικά προβλήματα και κυρίως ακμή. Όσο οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν και η θερμοκρασία να ανεβαίνει, οι πάσχοντες μπορεί να παρατηρήσουν ότι το δέρμα τους γεμίζει σπυράκια.

Παρότι παλαιότερα δεν ήταν επιστημονικά αποδεδειγμένο, μελέτες έχουν καταδείξει ότι πράγματι αυτές οι περιοδικές εξάρσεις οφείλονται στη αλλαγή των εποχών. Και επειδή κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με τον καιρό, η αποφυγή τους είναι προσωπική υπόθεση του καθενός.

«Όταν ο καιρός καλυτερεύει, οι σταδιακά αυξανόμενες θερμοκρασίες και η εφίδρωση μπορούν να οδηγήσουν το δέρμα να ενισχύσει την παραγωγή σμήγματος και όταν οι σμηγματογόνοι αδένες ανταποκρίνονται, υπάρχει πιθανότητα να ακολουθήσει ακμή. Η ακμή προκύπτει όταν η ποσότητα του σμήγματος, που φυσιολογικά εκκρίνεται από το δέρμα για την προστασία του, αυξάνεται κατά τη διάρκεια ορισμένων φάσεων της ζωής, όπως στην εφηβεία. Η υπερέκκριση σμήγματος από τους σμηγματογόνους αδένες, που οφείλεται σε ορμονικές διαταραχές, εμποδίζει την αποβολή των νεκρών κυττάρων (που σημειωτέον όταν υπάρχει ακμή είναι περισσότερα) και έτσι προκαλείται φραγή των πόρων.
Παράλληλα η υπερέκκριση του σμήγματος δημιουργεί το ιδανικό περιβάλλον για γρήγορο πολλαπλασιασμό ενός τύπου βακτηρίων που ζει στο δέρμα, με αποτέλεσμα τον ερεθισμό των δερματικών πόρων και την πρόκληση φλεγμονής. Αυτή με τη σειρά της μπορεί να εισχωρήσει σε βαθύτερες στοιβάδες του δέρματος και να προκαλέσει κύστες ή οζίδια», εξηγεί ο Δερματολόγος – Αφροδισιολόγος δρ Χρήστος Στάμου.

Λύσεις

Όσοι πάσχουν από ακμή, λοιπόν, είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να αλλάξουν την καθημερινή φροντίδα του δέρματός τους. Η καθαριότητά του πρέπει να γίνεται ακόμα πιο σχολαστικά και ιδιαίτερα μετά από εφίδρωση. Από τώρα μέχρι και το τέλος του καλοκαιριού, είναι απαραίτητη η χρήση ενός καθαριστικού προϊόντος που αφαιρεί τη λιπαρότητα και βοηθά στον έλεγχο του υπερβολικού σμήγματος. Για βαθύτερο καθαρισμό, υπάρχουν προϊόντα που περιέχουν σαλικυλικό οξύ. Για τις γυναίκες, η υιοθέτηση ενός στυλ χτενίσματος που δεν αφήνει τα μαλλιά να ακουμπούν στο δέρμα βοηθά στην αποφυγή εξάρσεων της ακμής, γιατί δεν επιτρέπει σε μικροποσότητες προϊόντων styling αλλά και σμήγματος από το τριχωτό της κεφαλής να μεταφέρεται στην πάσχουσα περιοχή.

Η ενυδάτωση του δέρματος είναι εξίσου απαραίτητη την άνοιξη και το καλοκαίρι, όσο και το χειμώνα. Παρότι η λιπαρότητα δίνει την εντύπωση ότι το δέρμα είναι προστατευμένο, στην πραγματικότητα η ελλιπής ενυδάτωση αναγκάζει τους αδένες να παράγουν περισσότερο σμήγμα. Ιδανική είναι η χρήση μιας μη λιπαρής ενυδατικής κρέμας, καλύτερα σε μορφή τζελ.

Το δέρμα την άνοιξη, όμως, έχει και άλλη μια ανάγκη: την αύξηση της προστασίας από τον ήλιο. «Η έντονη έκθεση στον ήλιο βλάπτει την ακμή και αυτό διότι προκαλεί φλεγμονή, οπότε το δέρμα εκκρίνει περισσότερο σμήγμα. Η ήπια, όμως, έκθεση είναι ευεργετική, καθώς οι ακτίνες του ήλιου δρουν ανοσοκατασταλτικά. Σε αυτή άλλωστε στηρίζεται και η φωτοθεραπεία, η οποία προσφέρει γρήγορη και μακροχρόνια ύφεση της ακμής», τονίζει ο δρ Στάμου.

Η φωτοθεραπεία είναι μια αποτελεσματική θεραπεία που αναζωογονεί το δέρμα με μη επεμβατικό φως, επιταχύνοντας την ανανέωση των κυττάρων και την υγεία του δέρματος, θεραπεύοντας έτσι την ακμή. Το μπλε φως έχει φυσική αντιμικροβιακή και αντιακνεϊκή δράση, ενώ δεν επιτρέπει στα μικρόβια να αναπτύξουν αντοχή, όπως συμβαίνει με τη χρήση αντιβιοτικών. Παράλληλα, ρυθμίζει την παραγωγή του σμήγματος και προστατεύει το δέρμα από φλεγμονές. Προσοχή όμως: δεν χρησιμοποιούν όλα τα μηχανήματα φωτοθεραπείας την ίδια τεχνολογία. Κάποια μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμό, σε αντίθεση με κάποια άλλα που ενεργοποιούν τους φυσικούς μηχανισμούς ανάπλασης του δέρματος χωρίς την παραμικρή παρενέργεια.

«Τώρα που ο καιρός ζεσταίνει και ο ήλιος είναι εντονότερος, δώστε προσοχή στην ακμή και φροντίστε το δέρμα πιο εντατικά. Εάν, παρά τα μέτρα αυτά, η ακμή χειροτερέψει απευθυνθείτε στον δερματολόγο, ο οποίος θα συστήσει μια εξατομικευμένη αγωγή, μετά τη διάγνωση των αιτιών της ακμής, προκειμένου να επανέλθει το δέρμα σε ισορροπία», καταλήγει ο δρ Χρήστος Στάμου.

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

Ζούμε στην εποχή, στην οποία ακμάζουν οι νέες τεχνολογίες και όλα κινούνται με τους ταχείς ρυθμούς του Διαδικτύου. Στα περισσότερα επαγγέλματα δεν κάνουμε βήμα χωρίς έρευνα στο διαδίκτυο, όσο για τα θέματα υγείας, εκεί κι αν «γκουγκλάρουμε»… Όμως, συχνά, στην προσπάθειά μας να κάνουμε αυτοδιάγνωση, παραγνωρίζουμε τους κινδύνους.

Είναι ενδεικτικά τα ευρήματα επιστημονικής έρευνας, που δημοσιεύθηκε πριν από λίγους μήνες στο Medical Journal of Australia, από το Πανεπιστήμιο Edith Cowan. Όπως διαπιστώθηκε, η αναζήτηση στο διαδίκτυο πολύ συχνά δεν είναι μόνο αναξιόπιστη, αλλά και επικίνδυνη.

Πιο συγκεκριμένα οι ερευνητές ανέλυσαν 26 προγράμματα συμπτωμάτων. Βρήκαν ότι έκαναν σωστή διάγνωση ως πρώτο αποτέλεσμα μόνο στο 36% του χρόνου και μεταξύ των τριών πρώτων αποτελεσμάτων στο 52% του χρόνου. Επιπλέον διαπίστωσαν ότι οι συμβουλές, που έδιναν, για το πότε και για το πού μπορεί ο χρήστης να αναζητήσει ιατρική βοήθεια, ήταν ακριβείς μόνο στο 49% του χρόνου.

«Τα online εργαλεία αναζήτησης πληροφοριών και αξιολόγησης υγείας δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσουν τον γιατρό. Μόνο ο ειδικός γιατρός έχει τη συνολική εικόνα του ασθενούς, έχει λάβει το ιστορικό του, συνεκτιμά τα συμπτώματα και δεν τα βλέπει αποσπασματικά και μεμονωμένα», λέει η δρ Ανατολή Παταρίδου, MD, Ωτορινολαρυγγολόγος, Χειρουργός Κεφαλής – Τραχήλου, ΠαιδοΩΡΛ, Επιστημονική Συνεργάτης Νοσοκομείου ΥΓΕΙΑ-ΜΗΤΕΡΑ.

«Έχει συμβεί αρκετές φορές, μιλώντας με κάποιον ασθενή, να μου κάνει κάποιες ερωτήσεις ή να εκφράζει κάποιες βεβαιότητες, οι οποίες δείχνουν ότι έχει, ήδη, ψάξει πληροφορίες. Συνήθως, βέβαια, αυτά που βρίσκει δεν ισχύουν, τον μπερδεύουν, τον αποπροσανατολίζουν και, τελικά, τον φοβίζουν περισσότερο. Ερχόμενος, λοιπόν, στο ιατρείο, διαπιστώνει ότι κακώς μπήκε σε όλη αυτή τη διαδικασία και ότι μόνο ο γιατρός μπορεί να του εξηγήσει τα πάντα γύρω από το πρόβλημά του και να του δώσει λύσεις», προσθέτει η ειδικός.

«Πρόκειται για μια κατάσταση που μας προβληματίζει και σίγουρα δεν είναι αστείο – όπως, άλλωστε, μας εξηγούν και οι ειδικοί ψυχικής υγείας. Θα πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι  ο Dr Google, όπως έχει επικρατήσει να τον λέμε χαριτολογώντας, δεν είναι ο κατάλληλος για να ερμηνεύσει συμπτώματα και να υποδείξει τρόπους αντιμετώπισης», επισημαίνει η κα Ανατολή Παταρίδου.

Όπως λέει, βάσει διεθνών εκτιμήσεων, οι αναζητήσεις στο Google για διάφορα ζητήματα υγείας, μικρά ή μεγαλύτερα, ανέρχονται σε περίπου 700.000 ανά λεπτό της ώρας.

«Πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο ότι το διαδίκτυο, όσο πολύτιμο εργαλείο κι αν είναι, κρύβει και κινδύνους και ότι η χρήση του πρέπει να γίνεται με μέτρο και με ασφάλεια», επισημαίνει η δρ Παταρίδου.

Ποιοι είναι, όμως, εκείνοι που συνήθως αναζητούν πληροφορίες για την υγεία στο διαδίκτυο; Ως επί το πλείστον πρόκειται για άτομα, που χαρακτηρίζονται από τη λεγόμενη «κυβερνοχονδρίαση», λένε οι ειδικοί. Δηλαδή νιώθουν άγχος και φόβο για την κατάσταση της υγείας τους και ψάχνουν να βρουν στο Διαδίκτυο πληροφορίες, ώστε να δουν αν αυτά τα συμπτώματα που έχουν – ή που υποπτεύονται ότι μπορεί να έχουν – σχετίζονται με κάποια πάθηση, συνήθως σοβαρή, που μπορεί να μην έχουν εντοπίσει οι γιατροί ή, ακόμη, και να τους την αποκρύπτουν.

Αυτή η έντονη ανησυχία του ατόμου για την υγεία του μπορεί να συνδέεται με γεγονότα, που συνέβησαν πρόσφατα, όπως, για παράδειγμα η πανδημία της COVID-19, η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου ή κάποιες τραυματικές εμπειρίες. Συνήθως πρόκειται για αγχώδη άτομα, που δυσκολεύονται να διαχειριστούν συναισθήματα και καταστροφολογούν, πιστεύοντας πάντα το χειρότερο σενάριο (π.χ. πονάει πάρα πολύ το αυτί μου, δεν περνάει, άρα έχω καρκίνο και μπορεί να πεθάνω).

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

Η οσφυαλγία, ο «πόνος στη μέση», είναι ένα από τα συχνότερα προβλήματα για τα οποία μπορεί να αναζητήσουμε ιατρική συμβουλή. Υπολογίζεται ότι ο σύγχρονος άνθρωπος, με πιθανότητα 80%, θα παραπονεθεί τουλάχιστον για μια φορά στη ζωή του για σοβαρή οσφυαλγία, η οποία θα του αλλάξει την καθημερινότητα και θα τον οδηγήσει σε ιατρικό έλεγχο και πιθανή θεραπεία.  

Ο πόνος στη μέση είναι ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό πρόβλημα, επισημαίνει ο Παναγιώτης Ζουμπούλης Ορθοπαιδικός, Διευθυντής Κλινικής Παραμορφώσεων Σπονδυλικής Στήλης στο Metropolitan Hospital, Επίκουρος Καθηγητής Ορθοπαιδικής και μας εξηγεί τι είναι και πως αντιμετωπίζεται τελικά η οσφυαλγία.

Όταν πονά η μέση μας, ευθύνεται πάντα η σπονδυλική στήλη;

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να γνωρίζουμε πως, κάθε φορά που πονά η μέση μας, δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα προέρχεται αποκλειστικά από τη σπονδυλική στήλη. Τα χαρακτηριστικά και η αντανάκλαση του πόνου, η έντασή του, η τυχόν περιοδικότητά του, η συσχέτιση, ή όχι, με την κίνηση του σώματος, η ανταπόκρισή του στην ανάπαυση ή σε απλά φυσικά μέτρα μυϊκής χαλάρωσης, μπορούν να οδηγήσουν τη σκέψη μας σε κάποιο άλλο σύστημα του οργανισμού που μπορεί να νοσεί, πέραν του μυοσκελετικού και, πιο ειδικά, της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν νοσήματα του ουροποιογεννητικού συστήματος, όπως οι ουρολοιμώξεις ή η νεφρολιθίαση με συνοδό κολικό του νεφρού, όπου ο πόνος μπορεί να ξεκινά ως χαμηλός πόνος στη μέση ή πλάγια στις νεφρικές χώρες, αλλά συνοδεύεται από χαρακτηριστική αντανάκλαση προς τη μηροβουβωνική περιοχή και πόνο ή καύσο κατά την ούρηση, έχει περιοδικότητα με εξάρσεις και υφέσεις (εξ ου και ο όρος κολικός) και δεν έχει καμία επίπτωση στην κίνηση του σώματος («ο άρρωστος γυρνά σαν σβούρα και δεν βρίσκει θέση για να ανακουφιστεί από τον έντονο πόνο»).

Επίσης, νοσήματα του πεπτικού μπορεί συνοδεύονται από οσφυαλγία και λανθασμένα να μην αξιολογούμε άλλα στοιχεία, καθυστερώντας τη σωστή διάγνωση και αντιμετώπιση. Η χολολιθίαση, η γαστρίτιδα, το έλκος στομάχου ή δωδεκαδακτύλου, μπορεί να συνοδεύονται από έναν αμβλύ πόνο στη μέση, αλλά επηρεάζουν τις διατροφικές μας συνήθειες και ακολουθούνται από χαρακτηριστική δυσπεψία. Ιδιαίτερα ύπουλοι και επικίνδυνοι όγκοι σώματος ή ουράς του παγκρέατος μερικές φορές προκαλούν έντονη οσφυαλγία, ιδίως το βράδυ και όταν ξαπλώνουμε ανάσκελα. Ο ασθενής, όμως, χαρακτηριστικά ανακουφίζεται εάν γυρίσει στο πλάι ή ξαπλώσει μπρούμυτα. Επίσης, ιδιαίτερα χαρακτηριστική περίπτωση οξέος και σοβαρού προβλήματος, όπου εάν δεν δοθεί μεγάλη προσοχή μπορεί να οδηγηθούμε σε τραγικά λάθη, είναι αυτή του ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Σε έναν αγγειολογικό ασθενή, πιθανά σακχαροδιαβητικό, που εμφανίζει οξεία οσφυαλγία, χωρίς προηγούμενο ιστορικό και χωρίς νευρολογική σημειολογία, πρέπει να αποκλεισθεί η ύπαρξη διαχωριστικού ανευρύσματος της κοιλιακής αορτής, το οποίο σε ισχνούς ασθενείς μπορεί να είναι ακόμα και ψηλαφητό.

Ο πόνος στη μέση δεν είναι ένα απλό πρόβλημα

Το δυσδιάκριτο ανάμεσα στο αντικειμενικό και υποκειμενικό του προβλήματος, ιδίως σε μια τόσο πολυπαραγοντική κατάσταση όπως είναι η «οσφυαλγία», είναι προφανές. Είναι ξεχωριστό μέρος ευθύνης του ειδικού χειρουργού της σπονδυλικής στήλης να κατευθύνει σωστά, τόσο ιατρικά όσο και ψυχολογικά, τον άρρωστο με οσφυαλγία, αφού πρώτα εξετάσει εμπεριστατωμένα τον ασθενή, τεκμηριώσει τα ιατρικά δεδομένα, εκτιμήσει τις καθημερινές δραστηριότητες του εξεταζομένου και τις λειτουργικές του απαιτήσεις, προβλέψει τις ανάγκες του για το προσεχές, βραχύ αλλά και απώτερο, χρονικό διάστημα και, τέλος, αξιολογήσει τον ψυχικό του κόσμο.

Μέσα από αυτή την αμφίδρομη διαδικασία οικοδομείται σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον ιατρό και τον ασθενή, η οποία είναι απολύτως αναγκαία για τη σωστή αντιμετώπιση των προβλημάτων οσφυαλγίας, ιδίως για αυτά που αποκτούν χαρακτηριστικά χρονιότητας.

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας