Δ.Υ.Ο Magazine cms

Κατηγορία: ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

  • Επιτυχημένη Επικοινωνία Μέρος ΙΙ Σοφία Ανδρεοπούλου, MSc Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος

    Επιτυχημένη Επικοινωνία Μέρος ΙΙ Σοφία Ανδρεοπούλου, MSc Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος

    Στο άρθρο με τίτλο «Επιτυχημένη Επικοινωνία Μέρος Ι», ορίσαμε την επιτυχημένη επικοινωνία ως μια διαδικασία κατά την οποία γίνεται ορθή και ολοκληρωμένη μετάδοση και λήψη ενός μηνύματος. Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι το μήνυμα που θέλω να μεταδώσω εγώ (ο πομπός) το αντιλαμβάνεται όπως το εννοώ ο συνομιλητής μου (ο δέκτης). Θέλω να πω «είμαι έξαλλη γιατί άργησες» και ο συνομιλητής μου ακούει «η Σοφία είναι έξαλλη γιατί άργησα». Αυτή είναι μια επιτυχημένη επικοινωνία.

    Δυστυχώς, φαίνεται πως η επιτυχημένη επικοινωνία είναι πολύ δύσκολη και συχνά στις σχέσεις μας δημιουργούνται προβλήματα επικοινωνίας: στέλνουμε μπερδεμένα ή αντιφατικά μηνύματα, παρερμηνεύουμε τα μηνύματα που μας στέλνει ο άλλος, ή/και στέλνουμε μηνύματα για τα οποία αργότερα μετανιώνουμε. Η κακή επικοινωνία οδηγεί σε παρεξηγήσεις, σε καυγάδες, χειροτερεύει την ποιότητα των σχέσεών μας και μας βυθίζει στη μοναξιά.

    Το καλό νέο που έχω για εσάς σήμερα είναι ότι ο τρόπος που επικοινωνούμε μπορεί σχετικά εύκολα να βελτιωθεί. Δεν απαιτεί χρόνια ψυχοθεραπείας, ούτε ατελείωτα σεμινάρια και εκπαιδεύσεις. Απαιτεί μόνο να πάρουμε την συνειδητή απόφαση να βελτιώσουμε τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε στους άλλους και τον τρόπο με τον οποίο τους ακούμε. Να το βάλουμε σαν στόχο και να κάνουμε συγκεκριμένα βήματα για να το πετύχουμε.

    Το πρώτο βήμα είναι να αναλάβουμε την προσωπική μας ευθύνη για να επικοινωνούμε με καλό τρόπο – άσχετα πώς λειτουργεί ο συνομιλητής μας. Αυτό πρακτικά σημαίνει «τέρμα οι δικαιολογίες». Δεν θα λέμε πια «παρασύρθηκα από  εκείνον που μου φώναζε και τον έβρισα». Ακόμα κι αν ο άλλος φέρεται λάθος, εμείς πρέπει να προσπαθούμε να φερόμαστε σωστά. Να λειτουργούμε ως ενήλικες που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τη συμπεριφορά τους.

    Το δεύτερο βήμα είναι να σεβόμαστε τον συνομιλητή μας και το δικαίωμα του να εκφράζει την άποψή του. Μιλάμε συνέχεια για αποδοχή της διαφορετικότητας αλλά στην καθημερινότητά μας δεν αποδεχόμαστε πραγματικά την διαφορετική άποψη των άλλων. Πόσο συχνά δεν θιγόμαστε, απογοητευόμαστε, θυμώνουμε, καυγαδίζουμε με τους συνομιλητές μας μόνο και μόνο επειδή έχουμε διαφορετικές απόψεις; Και δεν είναι τελείως παράλογο αυτό. Γιατί να ενοχληθώ από τη διαφορετική άποψη του άλλου;

    Είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες και είναι λογικό να βλέπουμε διαφορετικά τα πράγματα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ένας από εμάς έχει άδικο και ο άλλος δίκιο. Σημαίνει απλώς ότι βλέπουμε κάτι από άλλη οπτική γωνία και πιθανώς καταλήγουμε σε διαφορετικό συμπέρασμα. Πρέπει να μάθουμε να αντέχουμε τα διαφορετικά αυτά συμπεράσματα, τις διαφορετικές απόψεις και ιδέες αν θέλουμε να ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία.

    Σημαντικό βήμα επίσης είναι να αλλάξουμε την στοχοθεσία μας: να μην έχουμε σαν στόχο να «νικήσουμε» τον άλλο στη συζήτηση. Όσο εστιάζουμε στο να δείξουμε πόσο δίκιο έχουμε, τόσο χάνουμε την επαφή με τον συνομιλητή μας και η επικοινωνία μας γίνεται όλο και χειρότερη. Στην επιτυχημένη επικοινωνία, ο στόχος είναι να μεταδοθεί και να ληφθεί σωστά ένα μήνυμα, και όχι να φανεί το δίκιο του ενός και το άδικο του άλλου. Στόχος μας δεν είναι να επικρατήσουμε αλλά να τον/την βοηθήσουμε να μας καταλάβει, και να τον/την καταλάβουμε εμείς.

    Τα βήματα αυτά είναι απαραίτητες προϋποθέσεις προκειμένου να βελτιώσουμε τον τρόπο που επικοινωνούμε. Πέρα από αυτές τις προϋποθέσεις, είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγουμε κάποιες κακές συνήθειες που δυσκολεύουν πολύ την επικοινωνία, όπως:

    Τι να μην κάνουμε:

    • Να μην κάνουμε αυθαίρετες ερμηνείες (πχ. «το λες αυτό επειδή κατά βάθος….,»). Το πιθανότερο είναι πως η ερμηνεία μας δεν είναι σωστή, αλλά ακόμα κι αν είναι, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να δημιουργήσουμε άσχημο κλίμα και ο άλλος να πάρει αμυντική στάση
    • Να μην γενικεύουμε και να μην χρησιμοποιούμε μειωτικές εκφράσεις όπως: πάντα, ποτέ, δεν ξέρεις εσύ, δεν καταλαβαίνεις, εγώ ξέρω, εγώ θα σου πω, κα.
    • Να μην κολλάμε ταμπέλες στον άλλο: είσαι τεμπέλης, είσαι φανατικός, είσαι πουλημένος, είσαι πρόβατο, κα.
    • Να μην κάνουμε κριτική στον άλλον και ιδιαίτερα στα συναισθήματά του (πχ. «είναι παράλογο να αισθάνεσαι μόνη…»).
    • Να μην απαντάμε με ερωτήσεις ή με υπεκφυγές. Η επιτυχημένη επικοινωνία απαιτεί να πάρουμε θέση και να αναλάβουμε την ευθύνη για τη θέση αυτή.
    • Να μη διακόπτουμε. Δίνουμε στον συνομιλητή μας τον χρόνο να εκφραστεί και στον εαυτό μας τον χρόνο να τον κατανοήσουμε.

     

    Παράλληλα, βοηθάει πολύ να ακολουθούμε κάποιες καλές συνήθειες που συμβάλλουν στην επιτυχημένη  επικοινωνίας όπως:

    Τι να κάνουμε;                                    

    • Να εκφράζουμε την άποψή μας ή την επιθυμία μας στο πρώτο ενικό σαν προσωπική μας θέση και όχι σαν μια ευρύτερα αποδεκτή αλήθεια (πχ. «πιστεύω ότι ισχύει αυτό» και όχι «αυτό ισχύει»).
    • Να εκφραζόμαστε με μετριοπάθεια χωρίς υπερβολές και εντυπωσιασμούς.
    • Να εστιάζουμε σε ένα συγκεκριμένο θέμα και να μιλάμε γι’ αυτό χωρίς να πολυλογούμε.
    • Να ακούμε προσεκτικά τον συνομιλητή μας με πρόθεση να τον/την κατανοήσουμε.
    • Να βεβαιωνόμαστε ότι έχουμε καταλάβει καλά αυτό που λέει είτε επαναλαμβάνοντας αυτό που είπε, είτε κάνοντάς του διευκρινιστικές ερωτήσεις (πχ. «εννοείς ότι…»).

    Φυσικά, για να σταματήσουμε κάποιες κακές συνήθειες και να αποκτήσουμε κάποιες καλές χρειάζεται προσπάθεια και επανάληψη. Βοηθάει να γράψουμε ή να τυπώσουμε τη σχετική λίστα και να την κοιτάζουμε συχνά. Επίσης βοηθάει να κάνουμε αυτοκριτική μετά από μια συζήτηση/επικοινωνία για να εντοπίζουμε τι λάθη κάναμε και τι μπορούσαμε να είχαμε κάνει καλύτερα. Μπορούμε επίσης να μοιραστούμε τις σκέψεις αυτές με τα άτομα με τα οποία πιο συχνά συνομιλούμε για να προσπαθήσουμε μαζί να βελτιώσουμε την επικοινωνία μας. Χρειάζεται δουλειά – αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο!

     

     

  • Επιτυχημένη Επικοινωνία Μέρος Ι

    Επιτυχημένη Επικοινωνία Μέρος Ι

    Η επικοινωνία είναι μια λέξη που ακούγεται διαρκώς από τα χείλη όλων. Φαίνεται πως η επικοινωνία μας απασχολεί πολύ: όπου κι αν κοιτάξεις, θα βρεις άρθρα, βιβλία, webinars, σεμινάρια, διαλέξεις. Δεκάδες αναλύσεις, συμβουλές και προτάσεις για τη βελτίωση της επικοινωνίας. Κι ωστόσο, ενώ όλοι επιδιώκουμε διαρκώς να επικοινωνούμε με τους άλλους, φαίνεται πως συχνά νιώθουμε ότι η επικοινωνία μας αποτυγχάνει. Συχνά νιώθουμε ότι οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν.

    «Μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε», λέμε όταν νιώθουμε πως το άτομο με το οποίο μιλάμε δεν έχει κατανοήσει αυτό που θέλουμε να πούμε. Και πολύ συχνά πράγματι ενώ μιλάμε και μιλάμε και μιλάμε, τελικά νιώθουμε πως δεν έχουμε «ακουστεί», πως δεν μας έχουν καταλάβει – ή πως εμείς δεν καταλαβαίνουμε τους άλλους. Η έλλειψη επικοινωνίας μας κάνει να νιώθουμε μόνοι και ενίοτε αδικημένοι.

    Πράγματι, η επικοινωνία, η επιτυχημένη επικοινωνία είναι εξαιρετικά σημαντική. Μόνο μέσα από την επιτυχημένη επικοινωνία μπορούμε να νιώσουμε πιο κοντά με τους άλλους ανθρώπους, να χτίσουμε γερές σχέσεις, να συνεργαστούμε, να βρούμε λύσεις. Χωρίς επιτυχημένη επικοινωνία δεν κατανοούμε ο ένας τον άλλο, απομακρυνόμαστε, νιώθουμε μόνοι και παρεξηγημένοι.

    Ωστόσο, παρότι ασχολούμαστε διαρκώς με την επικοινωνία, συχνά δεν κατανοούμε τι σημαίνει και τελικά ως έννοια είναι μάλλον παρεξηγημένη. Συνήθως η επικοινωνία ταυτίζεται με την συμφωνία και με τις αρμονικές σχέσεις. «Δεν επικοινωνούμε» λένε πολλές φορές κάποιοι για το/η σύντροφό τους. «Διαρκώς καυγαδίζουμε». Αλλά αν είμαστε και οι δυο θυμωμένοι, είναι καλή επικοινωνία το να καυγαδίσουμε!

    Θεωρητικά, ως επικοινωνία ορίζουμε τη μετάδοση από τον πομπό και τη λήψη από τον δέκτη ενός μηνύματος που γίνεται αντιληπτό από τον δέκτη με τον ίδιο τρόπο που το εννοεί ο πομπός. Συνεπώς, επιτυχημένη είναι η επικοινωνία στην οποία γίνεται ορθή και ολοκληρωμένη μετάδοση και λήψη ενός μηνύματος. Ουσιαστικά, επιτυχημένη ή λειτουργική επικοινωνία είναι όταν εγώ εκφράζω κάτι και εσύ το αντιλαμβάνεσαι όπως το εννοώ. Για παράδειγμα, εκφράζω ότι έχω θυμώσει μαζί σου γιατί δεν πλήρωσες τον λογαριασμό κι εσύ καταλαβαίνεις ότι έχω θυμώσει μαζί σου γιατί δεν πλήρωσες τον λογαριασμό.

    Επομένως, η επικοινωνία δεν ταυτίζεται με τη συμφωνία. Δύο άνθρωποι δεν επικοινωνούν επιτυχημένα αν συμφωνούν αλλά αν καταλαβαίνουν καθένας το μήνυμα που μεταδίδει ο άλλος. Ωστόσο, μπορεί να μη συμφωνούν με το μήνυμα που έχω καταλάβει, οπότε μέσα από την επιτυχημένη επικοινωνία τους απλώς θα διαπιστώσουν πως τελικά δεν συμφωνούν. «Συμφωνούμε ότι διαφωνούμε» όπως λέγεται καμιά φορά.

    Παράλληλα, η επιτυχημένη επικοινωνία δεν ταυτίζεται με την λεγόμενη «πολιτισμένη» συζήτηση (με ήρεμους τόνους, καλούς τρόπους, κλπ). Επιτυχημένη επικοινωνία μπορεί να υπάρξει και μέσα σε κακό κλίμα, με φωνές, με καυγά, κλπ. με την έννοια ότι κάθε εμπλεκόμενος μεταδίδει το μήνυμα ότι έχει θυμώσει και ο άλλος το αντιλαμβάνεται έτσι. Ασφαλώς οι φωνές δεν βοηθούν κανένα να κατανοήσει το μήνυμα του άλλου και επομένως δεν ενδείκνυνται για καλή επικοινωνία. Ωστόσο, η εκδήλωση θυμού από το ένα άτομο γίνεται αντιληπτή ως εκδήλωση θυμού από το άλλο – επομένως οι δύο έχουν επικοινωνήσει.

    Βέβαια, πρέπει να τονιστεί ότι επικοινωνία μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους: με τα λόγια, με τις εκφράσεις του προσώπου, με τις κινήσεις του σώματος, με συμβολικές πράξεις, κλπ. Αν, για παράδειγμα έχω θυμώσει με κάποιον, μπορεί να του μιλήσω ανοιχτά για το θυμό μου, να «κατεβάσω μούτρα», να κρατάω απόσταση από εκείνον ή να μην τον αγγίζω, μην του κάνω κάποιο χατίρι, κλπ. Με όλους αυτούς τους τρόπους μεταδίδω το μήνυμα ότι είμαι θυμωμένη.

    Συνήθως λειτουργούν ταυτόχρονα διάφορα επίπεδα επικοινωνίας. Λέω, για παράδειγμα, στον άντρα μου «σ’αγαπώ» με λέξεις, ταυτόχρονα παίρνω μια τρυφερή έκφραση στο πρόσωπό μου, τον αγκαλιάζω, και μετά πηγαίνω και του φτιάχνω φαγητό. Στην περίπτωση αυτή, υπάρχει μια θαυμάσια επικοινωνία επειδή προφανώς ο άντρας μου παίρνει το μήνυμα ότι τον αγαπάω επειδή του το δείχνω σε διάφορα επίπεδα: με λόγια, με εκφράσεις, με χειρονομίες, με πράξεις.

    Το πρόβλημα είναι όταν το ένα επίπεδο στέλνει διαφορετικό μήνυμα από το άλλο – όταν το ένα επίπεδο στέλνει το μήνυμα «σ’ αγαπώ» και το άλλο στέλνει το μήνυμα «δεν σε αντέχω». Στις περιπτώσεις αυτές δημιουργείται σύγχυση και δυσκολεύεται η επικοινωνία γιατί το άλλο άτομο (ο δέκτης) δεν ξέρει σε ποιο επίπεδο να ανταποκριθεί και δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει ποιο είναι τελικά το μήνυμα που του στέλνει ο πομπός.

    Η σύγχυση αυτή συνδέεται με μια συνηθισμένη συμπεριφορά που ονομάζεται παθητική επιθετικότητα: ένα άτομο είναι θυμωμένο αλλά αντί να εκφράσει καθαρά τον θυμό του/της, το κρύβει κάτω από ένα επιφανειακά θετικό μήνυμα που μπερδεύει τον άλλο. Έτσι η επιθετικότητα που κανονικά θα εκδήλωνε βγαίνει με έναν παθητικό τρόπο. Αυτό ωστόσο δημιουργεί μεγάλη σύγχυση που επιδεινώνει πολύ τη σχέση.

    Κλασικό παράδειγμα είναι η γυναίκα που νιώθει μόνιμα ένα παράπονο γιατί έχει φορτωθεί πολλές υποχρεώσεις και θεωρεί ότι ο άντρας της δεν τη βοηθάει, οπότε όταν πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ συστηματικά «ξεχνάει» να του πάρει τα αγαπημένα του μπισκότα. Στο παράδειγμα αυτό, η γυναίκα νιώθει παράπονο και θυμό αλλά αντί να το εκφράσει ανοιχτά, το «κρύβει» κάτω από τη θετική πράξη ότι πηγαίνει για ψώνια – ωστόσο, εκφράζει έμμεσα τον θυμό της με το να ξεχνάει αυτό που θα ευχαριστούσε τον άντρα της. Ο άντρας της έτσι μπερδεύεται: νιώθει άσχημα γιατί εκείνη δεν τον σκέφτεται, αλλά δεν μπορεί και να θυμώσει μαζί της αφού έχει κάνει τόσο κόπο για τα ψώνια. Κι έτσι βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιέξοδο όπου ό,τι και να κάνει θα είναι χαμένος. Αν της πει «γιατί δεν μου πήρες μπισκότα;» εκείνη θα αντιδράσει: «δεν φτάνει που κουβαλάω τόσες σακούλες, θα μου την πεις κι από πάνω;» Οπότε θα καταλήξουν σε καυγά. Αν πάλι επιλέξει να μην της πει τίποτα, τότε η κατάσταση δεν θα διορθωθεί γιατί η γυναίκα θα συνεχίσει να λειτουργεί με παθητική επιθετικότητα.

    Όμως, αυτή η μπερδεμένη αλληλεπίδραση, μόνο κακό κάνει στη σχέση τους. Καθένας βουλιάζει στα δικά του συναισθήματα, κανείς δεν καταλαβαίνει τον άλλο, κανένα πρόβλημα δεν λύνεται – και τελικά τα άτομα απομακρύνονται και ψυχραίνονται.

    Αν, λοιπόν, θέλουμε να χτίζουμε ουσιαστικές σχέσεις και να διορθώνουμε τα πράγματα που δεν πηγαίνουν καλά, είναι απαραίτητο να μάθουμε να επικοινωνούμε αληθινά και λειτουργικά. Τα «μυστικά» της επιτυχημένης επικοινωνίας θα τα μοιραστούμε σε επόμενο άρθρο με τίτλο: Επιτυχημένη Επικοινωνία Μέρος ΙΙ.

  • Στυτική δυσλειτουργία & κατάθλιψη

    Στυτική δυσλειτουργία & κατάθλιψη

    Στενή έχει αποδειχθεί ότι είναι η σχέση μεταξύ της στυτικής δυσλειτουργίας και της κακής ψυχολογίας. Οι μελέτες δείχνουν ότι η κατάθλιψη και το άγχος αποτελούν παράγοντες που οδηγούν στην εμφάνιση του προβλήματος, αλλά και η ίδια η γίνεται πολλές φορές αιτία ανάπτυξης των συγκεκριμένων ψυχικών καταστάσεων.

    Oλοένα και νεότεροι ενήλικες καλούνται πλέον να διαχειριστούν τη στυτική δυσλειτουργία και το ψυχολογικό βάρος που τη συνοδεύει.

    Μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Journal of Sexual Medicine εξέτασε τις διαγνώσεις κατάθλιψης και άγχους σε 181.402 ασθενείς, ηλικίας 18-40 ετών, με στυτική δυσλειτουργία και διαπίστωσε ότι παρουσίαζαν υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και άγχους από τους άνδρες χωρίς αυτή. Το 17,1% είχε διάγνωση κατάθλιψης ή άγχους 12 μήνες πριν από τη διάγνωση, σε σύγκριση με το 12,9% της ομάδας ελέγχου. Τα ποσοστά παρέμειναν υψηλότερα για τους άνδρες με στυτική δυσλειτουργία στους 12 μήνες (11,7% έναντι 6,3%), στους 24 μήνες (14,5% έναντι 9,0%) και στους 36 μήνες (15,9% έναντι 10,6%) μετά τη διάγνωση.

    Αντιμετώπιση

    Ο τρόπος διαχείρισης της στυτικής δυσλειτουργίας εξαρτάται από την αιτία και τη σοβαρότητά της, λαμβάνοντας πάντα υπόψη και τυχόν άλλες υποκείμενες παθήσεις, εξηγεί ο Χειρουργός Ανδρολόγος Ουρολόγος, δρ Αναστάσιος Λιβάνιος. Ο γιατρός μπορεί να επιλέξει τη χορήγηση από του στόματος φαρμακευτική αγωγή.

    Ωστόσο, τα φάρμακα δεν είναι εξίσου αποτελεσματικά σε όλους. Σε ένα 30% των ασθενών δεν αποδίδουν. Εναλλακτικά ή σε συνδυασμό με την από του στόματος φαρμακευτική αγωγή συστήνονται οι ενδοπεϊκές ενέσεις ή τα υπόθετα που τοποθετούνται στην ουρήθρα.

    Για τους άνδρες που οι λύσεις αυτές δεν προσφέρουν τα επιθυμητά αποτελέσματα υπάρχουν και εναλλακτικές επιλογές, όπως οι αντλίες και τα δαχτυλίδια πέους, τα οποία μπορούν να ενισχύσουν τη ροή αίματος σε όσους έχουν ήπια ως μέτρια στυτική δυσλειτουργία. Αυτά όμως δεν αποτελούν θεραπεία. Απλώς δημιουργούν τις συνθήκες για διείσδυση και τελικά για την ολοκλήρωση της σεξουαλικής πράξης.

    Εάν καμία από αυτές τις μεθόδους δεν αποδίδει, συστήνεται η χειρουργική τοποθέτηση εμφυτεύματος, η οποία είναι η μοναδική μόνιμη λύση στο πρόβλημα της στυτικής δυσλειτουργίας.

    «Πρόκειται για τη χειρουργική τοποθέτηση δύο κυλίνδρων στα στυτικά (σηραγγώδη) σώματα του πέους, που κατά τη φυσιολογική στύση γεμίζουν με αίμα. Η επέμβαση είναι απλή, διαρκεί μόλις μία ώρα και πραγματοποιείται με επισκληρίδιο αναισθησία, μέσω μιας μικρής τομής 2-3 εκατοστών κοντά στους όρχεις, η οποία δεν είναι ορατή μετά την ανάρρωση. Η δε νοσηλεία δεν ξεπερνά συνήθως το 24ωρο», διευκρινίζει ο δρ Λιβάνιος.

    Οι προθέσεις που τοποθετούνται για τη βελτίωση, την αντικατάσταση ή την αποκατάσταση της λειτουργίας του πέους αποτελούν θεραπεία τρίτης γραμμής και ενδείκνυνται όταν η δυσλειτουργία προκαλείται από οργανικές αιτίες που δεν ανταποκρίνονται στη συντηρητική θεραπεία, όταν υπάρχει αντένδειξη για τη χρήση των φαρμάκων, αλλά και όταν το πρόβλημα έχει ψυχογενείς αιτίες.

    «Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες έχουν εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό και πλέον αποτελούν την αιχμή του δόρατος τόσο για τα υλικά από τα οποία κατασκευάζονται όσο και για την ευκολία λειτουργίας τους. Μελέτες έχουν δείξει πολύ υψηλά ποσοστά ικανοποίησης μετά από την τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης, που κυμαίνονται από 75-98%. Αυτά τα υψηλά ποσοστά υποστηρίζουν την άποψη ότι η τοποθέτηση πρόθεσης θα πρέπει να προτείνεται το συντομότερο ως θεραπευτική επιλογή όταν είναι επιθυμητή μια μόνιμη λύση της στυτικής δυσλειτουργίας», σημειώνει ο δρ Αναστάσιος Λιβάνιος.

    «Ο παγκόσμιος επιπολασμός της στυτικής δυσλειτουργίας αναμένεται να αυξηθεί σε πάνω από 322 εκατομμύρια έως το 2025. Το ίδιο και η ζήτηση για προθέσεις, όχι μόνο στους ασθενείς άνω των 60 αλλά και σε νεότερους εξαιτίας της επιδημίας της παχυσαρκίας και του διαβήτη που μαστίζει τον σύγχρονο, δυτικό κόσμο, οι οποίοι αποτελούν λόγους εμφάνισής της. Η τοποθέτηση πρόθεσης στο πέος είναι η μοναδική μόνιμη λύση στο πρόβλημα της στυτικής δυσλειτουργίας, εγγυάται την επανεκκίνηση της σεξουαλικής ζωής, τη βελτίωση της ψυχολογίας και την ικανοποίηση των ίδιων των ασθενών αλλά και των συντρόφων τους, η οποία παραμένει σημαντική παράμετρος επιλογής τους» καταλήγει ο ειδικός.

  • Ανοιξιάτικη μελαγχολία

    Ανοιξιάτικη μελαγχολία

    Παρά τα διαρκή σκαμπανεβάσματα του καιρού φέτος, η αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της άνοιξης. Η άνοιξη είναι μια υπέροχη εποχή που συνοδεύεται από μυρωδάτα λουλούδια, ήπιο καιρό, και άφθονο φως.

    Την άνοιξη οι άνθρωποι βγαίνουν περισσότερο, δουλεύουν λιγότερο (εκτός από όσους δίνουν εξετάσεις), και κάνουν σχέδια για το καλοκαίρι. Δυστυχώς όμως η άνοιξη είναι επίσης η εποχή που συχνά συνδέεται με μια μελαγχολική διάθεση, ακόμα και μια καταθλιπτική διάθεση, που κάποιοι ονομάζουν «ανοιξιάτικη μελαγχολία ή ανοιξιάτικη κατάθλιψη».

    Πολλοί άνθρωποι την άνοιξη νιώθουν πιο «βαρείς», πιο δύσθυμοι ή μελαγχολικοί, ορισμένοι μάλιστα βιώνουν συμπτώματα όπως άγχος, δυσκολίες ύπνου ή αϋπνία, ευερεθιστότητα, αυξημένη αίσθηση ζέστης κατά τη διάρκεια της νύχτας, άγχος, κα. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα συμπτώματα είναι τόσο σοβαρά ώστε να μιλάμε για ανεστραμμένη εποχική κατάθλιψη (Reversed Seasonal Affective Disorder, RSAD) ή καλοκαιρινή κατάθλιψη (Summer SAD), οπότε ενδέχεται να υπάρχει έντονο αίσθημα ενοχής, απόγνωση, και ψυχοσωματικά συμπτώματα.

    Στην περίπτωση που κάποιος βιώνει τόσο σοβαρά συμπτώματα χρειάζεται σίγουρα βοήθεια από γιατρό ή ψυχολόγο για να τα διαχειριστεί. Εδώ επομένως δεν θα μας απασχολήσει η ανεστραμμένη εποχική κατάθλιψη, η οποία έτσι κι αλλιώς αφορά σε μικρό μέρος του πληθυσμού, αλλά η «απλή» ανοιξιάτικη μελαγχολία την οποία νιώθουν πολλοί άνθρωποι την άνοιξη.

    Η αλήθεια είναι ότι η ανοιξιάτικη μελαγχολία γίνεται χειρότερη επειδή μοιάζει παράλογη. «Πώς είναι δυνατόν να αισθάνομαι τόσο άσχημα όταν όλα γύρω είναι τόσο όμορφα;» μπορεί να αναρωτιέστε αν αισθάνεστε έτσι. Η μελαγχολική διάθεση μοιάζει τελείως αντίθετη από τον καλό καιρό και την ομορφιά της άνοιξης – και γι’ αυτό γίνεται πιο ανεξήγητη και λιγότερο ανεκτή. Πολλοί άνθρωποι μάλιστα θυμώνουν με τον εαυτό τους γιατί αντί να χαρεί την ομορφιά, γκρινιάζει και δυσθυμεί.

    Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί λόγοι που έχουν συνδεθεί με την ανοιξιάτικη μελαγχολία και πιθανώς την εξηγούν.

    Οι αλλεργίες: την άνοιξη εκδηλώνονται αλλεργίες που ταλαιπωρούν πολύ ορισμένους ανθρώπους, επιδεινώνοντας τη διάθεσή τους, πιθανώς και λόγω της φλεγμονής.

    Μεταβολές στις περιβαλλοντικές συνθήκες: την άνοιξη έχει περισσότερη ζέστη, περισσότερη υγρασία, περισσότερο φως, μεγαλύτερες ημέρες. Όλα αυτά επηρεάζουν τους βιολογικούς μας ρυθμούς και το πρόγραμμά μας.

    Επιδείνωση του ύπνου: Επειδή η μέρα διαρκεί περισσότερο, τείνουμε να κοιμόμαστε αργότερα, και συνεπώς λιγότερο, και χειρότερα, πράγμα που επηρεάζει την ενεργητικότητα και τη διάθεσή μας.

    Αλλαγές στο πρόγραμμα: οι αλλαγές στις συνθήκες και στους βιολογικούς ρυθμούς επηρεάζουν το πρόγραμμά μας και αυτό με τη σειρά του μας αποσυντονίζει. Γενικά, το σταθερό πρόγραμμα βοηθάει πολύ στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης, και αντίστοιχα οι αλλαγές στο πρόγραμμα επιδεινώνουν την κακή ψυχολογική κατάσταση.

    Κούραση: την άνοιξη πολλές φορές μας «βγαίνει» η κούραση του χειμώνα. Μετά από μήνες ολόκληρους με πίεση και σκληρή δουλειά, είναι φυσικό στο τέλος της άνοιξης και στις αρχές του καλοκαιριού να νιώθουμε εξουθενωμένοι και να μην έχουμε διάθεση για τίποτα.

    Απολογισμός του χειμώνα: για πολλούς η άνοιξη σηματοδοτεί το κλείσιμο του επαγγελματικού ή σχολικού έτους (Σεπτέμβριος μέχρι καλοκαίρι) και αυτό τους οδηγεί σε έναν απολογισμό που ενίοτε τους καταθλίβει. Ειδικά τον Μάιο, οπότε διάφορες αξιολογήσεις ή εξετάσεις γίνονται, πολλοί άνθρωποι νιώθουν άσχημα γιατί καταλήγουν σε δυσάρεστα συμπεράσματα: «δεν τα πήγα καλά φέτος, δεν πέτυχα τους στόχους μου, δεν έκανα αυτά που είχα αποφασίσει στην αρχή της χρονιάς», κλπ.

    Υψηλές προσδοκίες: την άνοιξη είναι σαν να «πρέπει» να απολαμβάνουμε την ομορφιά, να νιώθουμε πιο ωραία, να κάνουμε σχέδια για το καλοκαίρι. Οπότε όταν αντί να νιώθουμε υπέροχα, νιώθουμε άσχημα, αυτό προκαλεί σύγχυση και απογοήτευση.

    Σχέδια για καλοκαίρι: καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει, οι περισσότεροι κάνουν κάποια σχέδια. Αυτό ωστόσο προκαλεί μελαγχολία σε όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν ευχάριστα σχέδια (πιθανώς γιατί δεν θα έχουν άδεια, δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, ή δεν έχουν την κατάλληλη παρέα). Η επίγνωση ότι «οι άλλοι σχεδιάζουν υπέροχες διακοπές κι εγώ δεν μπορώ να σχεδιάσω τίποτα ωραίο» χαλάει τη διάθεση σε πολλούς ανθρώπους.

    Άγχος για εικόνα/εμφάνιση: η ανησυχία σχετικά με το πώς θα φαίνονται με μαγιό κάνει πολλούς ανθρώπους να υποφέρουν την άνοιξη και να μισούν το καλοκαίρι.

    Αν λοιπόν, αντί να χαίρεστε το φως και την ομορφιά γύρω σας, τι μπορείτε να κάνετε για να νιώσετε καλύτερα;

    • Κατ’ αρχήν, συνειδητοποιήστε ότι δεν είστε οι μόνοι. Μοιραστείτε την κακή σας διάθεση ή τις αγχωτικές σκέψεις σας με τους ανθρώπους γύρω σας.
    • Αποδεχθείτε ότι μερικές φορές νιώθουμε άσχημα στη ζωή (ακόμα κι αν έξω είναι υπέροχα, ακόμα κι αν δεν μας έχει συμβεί κάτι κακό) – και το αντέχουμε. Θα περάσει.
    • Αποφασίστε να είστε καλοί με τον εαυτό σας: φερθείτε του με συμπάθεια, με καλοσύνη, φροντίστε τον.
    • Περιορίστε την αυτοκριτική. Αν νομίζετε ότι έχετε κάνει κάτι λάθος, ή αν απογοητεύεστε γιατί δεν πετύχατε κάποιο στόχο, καθήστε μια ημέρα, αναλύστε τι έγινε, ρωτήστε τη γνώμη άλλων, και καταλήξετε στα συμπεράσματά σας. Στη συνέχεια, πείτε «τελείωσα με την αυτοκριτική μου. Τώρα δεν θα το ξανασκεφτώ».
    • Διορθώστε ό,τι μπορείτε να διορθώσετε. Αν νομίζετε πως μπορείτε να διορθώσετε ή να βελτιώσετε κάτι σε σχέση με ό,τι έχετε κάνει αυτό τον χειμώνα, κάντε το.
    • Αποδεχθείτε αυτό που δεν μπορείτε να διορθώσετε. Πείτε «ό,τι έγινε, έγινε. Αυτά μπόρεσα να κάνω. Του χρόνου θα τα καταφέρω καλύτερα». Και μετά σταματήστε να το σκέφτεστε.
    • Τονίστε στον εαυτό σας ότι αυτό που μετράει είναι αυτό που ζείτε και όχι αυτό που βλέπουν οι άλλοι. Δεν αξίζει να στερείτε από τον εαυτό σας την ευκαιρία να περάσει καλά, ή ακόμα και να τον βασανίζετε, από το φόβο τι θα σκεφτούν οι άλλοι όταν θα σας δουν με μαγιό.
    • Κάντε μια λίστα με πράγματα που έχετε κάνει καλά μέχρι τώρα ή για τα οποία νιώθετε περήφανοι.
    • Κάντε μια λίστα με πράγματα ευχάριστα ή εποικοδομητικά που μπορείτε να κάνετε το καλοκαίρι (ακόμα κι αν δεν είναι οι τέλειες διακοπές!)

    Αν όλα αυτά δεν βοηθήσουν, ε τότε…κάντε υπομονή. Άνοιξη είναι – θα περάσει!!!

    Σοφία Ανδρεοπούλου, ΜSc Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος

  • Πώς θα βοηθήσετε τους εφήβους να «μαζέψουν» το μυαλό τους

    Πώς θα βοηθήσετε τους εφήβους να «μαζέψουν» το μυαλό τους

    Η έλλειψη συγκέντρωσης, η παθητικότητα και η αδιαφορία για τα μαθήματα μπορούν να οφείλονται σε διάφορα αίτια. Σε ζητήματα που απασχολούν τον έφηβο διαρκώς, στην ορμονική αναστάτωσή του ή σε εξωτερικούς περισπασμούς.

    Η ψυχολόγος, παιδοψυχολόγος και συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου, μας δίνει πολύτιμες συμβουλές για να βοηθήσουμε τους εφήβους να “μαζέψουν” το μυαλό τους:

    • Καλό είναι ο έφηβος να ξεκινήσει από τα απλούστερα, δηλαδή τους εξωτερικούς περισπασμούς. Αυτοί διορθώνονται πιο εύκολα.
    • Επίσης, σκόπιμο είναι να ρυθμίσει με συμπεριφορικές μεθόδους τη μελέτη του, ώστε να μπορεί να «μαζεύει το μυαλό» του και να διαβάζει ανεξάρτητα από τα βαθύτερα ζητήματα που τον απασχολούν. Είναι εύλογο ότι αυτά δεν πρέπει να τα «θάβει» και να τα ξεχνά. Απεναντίας, πρέπει να τα λύνει. Όμως όχι την ώρα της μελέτης.
    • Καλό είναι να διαβάζει κάθε μέρα στον ίδιο χώρο και την ίδια ώρα. Αν δεν είναι δυνατόν, προσπαθήστε οι εναλλαγές να έχουν πάλι ένα στοιχείο ρουτίνας και σταθερότητας.
    • Ο χώρος μελέτης πρέπει να έχει πολύ καλό φωτισμό και καλό είναι να μη θυμίζει άλλες δραστηριότητες.
    • Τα παιδιά πρέπει να διαβάζουν ξεκούραστα, να μην τους λείπει, δηλαδή, ύπνος, να έχουν φάει κάτι προτού αρχίσουν, ώστε να μη σηκώνονται κάθε τόσο για νερό ή για να «τσιμπολογήσουν».
    • Πολλά παιδιά για να αποδώσουν πρέπει να κλείνουν το κινητό ή και τον ήχο της συμβατικής συσκευής τηλεφώνου. Αν το παιδί δεν μπορεί να πει εύκολα στους φίλους του «άσε με τώρα, διαβάζω», καλύτερα να μην μπορεί να του τηλεφωνήσει κανείς την ώρα της μελέτης. Σε αυτό όμως θα πρέπει να συμφωνήσει και το παιδί.
    • Όταν το παιδί αισθάνεται ότι κουράστηκε, δεν έχει νόημα να διαβάσει περισσότερο. Όσο κι αν προσπαθήσει, το αποτέλεσμα θα είναι πολύ φτωχό γιατί η κούραση φέρνει πάντα προβλήματα συγκέντρωσης και απομνημόνευσης.
    • Να ξεκινά με τα δύσκολα κεφάλαια, γιατί έτσι, όταν αργότερα κουραστεί ακόμα περισσότερο, θα έχει να αντιμετωπίσει μόνο τα σχετικά εύκολα. Εξάλλου, αν κάνει πρώτα τα δύσκολα, θα του φεύγει και το άγχος.
    • Το ωράριο του διαβάσματος δεν πρέπει ποτέ να παραβιάζει τις ανάγκες για ανάπαυση ή τις ανάγκες για στοιχειώδη ψυχαγωγία.
    • Αν ο έφηβος δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί, καλό είναι να μην προσπαθεί να συνδυάσει δουλειά και απόλαυση ή «χαρά και εργασία».
    • Άρα, καλό είναι την ώρα που διαβάζει να μην έχει στο γραφείο δύο χυμούς, τσιπς και στο cd player
      μουσική. Αν όμως βλέπετε ότι το δικό σας παιδί αποδίδει καλύτερα ακούγοντας μουσική, μην παρεμβαίνετε.
  • Διαφωνούμε – και αυτό είναι καλό! Η διαφωνία και τι μπορεί να μας προσφέρει

    Διαφωνούμε – και αυτό είναι καλό! Η διαφωνία και τι μπορεί να μας προσφέρει

    Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ μια όλο και μεγαλύτερη δυσκολία των ανθρώπων να αντέξουν τη διαφωνία! Πάντα ως λαός νομίζω πως δυσκολευόμασταν στην ορθολογική συζήτηση/αντιπαράθεση, αλλά έχω την εντύπωση πως η δυσκολία μας αυτή διαρκώς μεγαλώνει.

    Μοιάζουμε όλοι να μην αντέχουμε καμία διαφωνία, καμία διαφορετική άποψη. Ενώ η διαφωνία είναι φυσική ανάμεσα σε διαφορετικούς ανθρώπους και πολύ χρήσιμη, εμείς την αντιμετωπίζουμε σαν να είναι προσβολή στο πρόσωπό μας ότι κάποιος άλλος βλέπει ένα θέμα με διαφορετική ματιά και καταλήγει σε διαφορετικά συμπεράσματα.

    Αρκεί ένας σύντομος περίπατος στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να επιβεβαιώσετε ότι η παρατήρηση αυτή έχει μεγάλη δόση αλήθειας. Παντού θα βρείτε αρνητικά σχόλια, πολλά μάλιστα χυδαία, βίαια, ή απειλητικά για κάποια άποψη που κάποιος διατύπωσε. Κάποτε μου φαινόταν διασκεδαστικό να διατρέχω τα σχόλια που κάνουν κάποιοι για τα σχόλια που έκαναν κάποιοι άλλοι για κάτι που κάποτε έγραψε κάποιος τρίτος! Τώρα πια μου φαίνεται εμετικό!

    Άνθρωποι βρίζουν και απειλούν άλλος ανθρώπους που δεν τους γνωρίζουν καθόλου μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν με μια θέση τους. Και αυτό συμβαίνει σε όλα τα επίπεδα και τις ηλικίες: έφηβοι, γονείς, καθηγητές πανεπιστημίου, επιστήμονες, νοικοκυρές, άνεργοι, πολιτικοί «αριστεροί» και πολιτικοί «δεξιοί», η Εκκλησία και διάφοροι ιερείς – αντιδρούν συχνά χυδαία ή βίαια σε αγνώστους που δεν τους έχουν βλάψει με κανέναν τρόπο μόνο και μόνο επειδή έχουν άλλη άποψη.

    Τελικά, φοβάμαι ότι πολλοί άνθρωποι όταν μιλούν για αποδοχή της διαφορετικότητας και συμπερίληψη την εννοούν μονόπλευρα. Εννοούν «εσύ πρέπει να με αποδεχτείς και να με συμπεριλάβεις – εγώ δεν πρέπει να σε αποδεχτώ και να σε συμπεριλάβω. Αν εσύ δεν με αποδέχεσαι, είσαι φανατικός, ακραίος, παράλογος, μισαλόδοξος. Αν εγώ δεν σε αποδέχομαι, είμαι λογικός, δίκαιος, και απλώς αντιδρώ γιατί βλέπω το λάθος σου».

    Οπότε αυτό που βλέπουμε γύρω μας είναι δύο κατηγορίες ανθρώπων: κάποιοι (που δεν αντέχουν τη διαφωνία) διατυπώνουν πολύ έντονα τις απόψεις τους και ενδέχεται να φτάσουν μέχρι την απειλή και την εξύβριση. Άλλοι (που δεν θέλουν να τσακωθούν με τους πρώτους) απλώς κάνουν γαργάρα την άποψή τους και σταματούν να υποστηρίζουν τις θέσεις τους (ή τα δικαιώματά τους!) για να αποφύγουν τη σύγκρουση.

    Αυτή όμως η κατάσταση δεν ωφελεί καθόλου ούτε την κοινωνία, ούτε τις σχέσεις μας, ούτε την προσωπική μας ανάπτυξη. Είναι φυσικό να υπάρχουν διαφωνίες και δεν θα έπρεπε να το βλέπουμε αυτό σαν μια απειλή. Είμαστε όλοι διαφορετικοί με διαφορετικά βιώματα, διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετικές απόψεις. Η διαφωνία δεν μας ακυρώνει, δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι ένας από τους δύο πρέπει να έχει άδικο. Μπορεί να σημαίνει απλώς ότι βλέπουμε το θέμα από διαφορετική οπτική γωνία. Και αυτό είναι χρήσιμο για να δούμε και οι δύο το θέμα πιο σφαιρικά και ίσως να βρούμε καλύτερο τρόπο διαχείρισής του. Η διαφωνία λοιπόν έχει πολλά οφέλη και δεν θα έπρεπε να την αποφεύγουμε.

    Η διαφωνία με κάποιον όταν τον/την ακούμε και μας ακούει:

    •  Μας βοηθάει να καταλάβουμε καλύτερα ο ένας τον άλλο – επομένως η σχέση μας γίνεται πιο στενή.
    • Μπορεί να κάνει τη σχέση πιο ενδιαφέρουσα. Σκεφθείτε πόσο βαρετό είναι α μιλάς με κάποιον με τον οποίο συμφωνείτε σε όλα. Τελικά, δεν θα έχετε τι να πείτε.
    • Αναπτύσσει τον καθένα μας χωριστά σε επίπεδο πνευματικό.
    • Δίνει και στους δύο πληροφορίες που ίσως δεν γνωρίζαμε ή επιχειρήματα που δεν είχαμε σκεφτεί
    • Διευρύνει την οπτική μας πάνω στο συγκεκριμένο θέμα και μας βοηθάει να το δούμε πιο σφαιρικά.
    • Διορθώνει την άποψή μας, αν τελικά πειστούμε για την ορθότητα της άποψης του συνομιλητή μας.
    • Βελτιώνει τα επιχειρήματά μας καθώς ακούσαμε τα επιχειρήματα του άλλου και προσπαθήσαμε να τα αντικρούσουμε.
    • Βοηθάει να καταλήξουμε σε «λύσεις» που να γίνουν πιο εύκολα αποδεκτές από όλους.

    Η διαφωνία, τόσο μέσα στις σχέσεις μας όσο και σε ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο είναι κάτι πολύ χρήσιμο και πρέπει πια να το αποδεχτούμε.

    Αν θέλουμε να διαφωνούμε με παραγωγικό τρόπο και να κάνουμε χρήσιμες τις διαφωνίες μας θα έπρεπε:

    • Να θυμόμαστε και να θυμίζουμε στον συνομιλητή μας ότι τον/τη σεβόμαστε και αποδεχόμαστε ότι μπορεί να διαφωνούμε.
    • Να πείσουμε τον εαυτό μας ότι η διαφορετική άποψη του συνομιλητή δεν μας μειώνει, δεν μας απειλεί, δεν μας ακυρώνει. Αντίθετα, ότι είναι χρήσιμη και είναι καλό να την ακούσουμε και να τη συζητήσουμε.
    • Να θυμίζουμε συνέχεια στον εαυτό μας ότι δεν έχουμε στόχο να επιβάλλουμε τη δική μας άποψη αλλά να συζητήσουμε με τον συνομιλητή μας.
    • Να δεχτούμε ότι στο τέλος της συζήτησης μπορεί να συνεχίσουμε να διαφωνούμε – και δεν πειράζει.
    • Να ακούμε τον συνομιλητή μας χωρίς να διακόπτουμε.
    • Να διατυπώνουμε την άποψή μας με αυτοσυγκράτηση και ηρεμία
    • Να μην βρίζουμε, προσβάλλουμε ή μειώνουμε τον συνομιλητή μας ή τις απόψεις του.
    • Να μην χρησιμοποιούμε υπερβολικές ή απόλυτες εκφράσεις όπως: πάντα, ποτέ, κλπ., ούτε να βάζουμε ταμπέλες.

    Αυτή η προεκλογική περίοδος είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να εξασκηθούμε στην παραγωγική διαφωνία. Αντί να καυγαδίζουμε ή να αποφεύγουμε τη συζήτηση για να μην καυγαδίσουμε, προτείνω να δοκιμάσουμε να συζητήσουμε ανοιχτά και με θετικό τρόπο για τα πράγματα που διαφωνούμε, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο, και ίσως να συνθέσουμε τις απόψεις μας. Αυτό πραγματικά θα μας εξελίξει σαν άτομα αλλά και σαν κοινωνία!

    Σοφία Ανδρεοπούλου, MSc Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος

     

  • 10 λόγοι για να επισκεφθείς ένα σπα

    10 λόγοι για να επισκεφθείς ένα σπα

    O Νίκος Κουρεμένος Education & Project Manager | Raison d ’ Etre απαριθμεί τα οφέλη της επίσκεψης σε σπα για την υγεία και την ευεξία μας.

    1. De – stress. Ένα θεραπευτικό, χα-λαρωτικό μασάζ θα σας χαλαρώσει και θα σας καλμάρει.

    2. Σωματική υγεία. Ο σωστά εκπαιδευμένος θεραπευτής σας μπορεί να διαπιστώσει ποια είναι τα σημεία ή μέρη του σώματος σας που είναι πολύ σφιχτά/πιασμένα και να δουλέψει περισσότερο σε αυτά για να βοηθήσει να χαλαρώσουν και να «ξεπιαστούν”, ώστε να μην σας ενοχλούν. Επίσης μπορεί να σας μάθει πώς να χαλαρώνετε του μύες σας και να σας δώσει συμβουλές για σωστή διατροφή και έναν υγιή τρόπο ζωής.

    3. Ψυχική υγεία. Η επίσκεψη σε ένα spa θα σας χαλαρώσει αμέσως, ενώ παράλληλα θα σας τονώσει σωματικά και ψυχικά. Ένα μασάζ ποδιών, ένα ραντεβού ρεφλεξολογίας μπορεί να σας αναζωογονήσει και να ανανεώσει όχι μόνο τα κουρασμένα σας πόδια, αλλά και όλο σας το σώμα και να φτιάξει τη διάθεσή σας.

    4. Έλεγχος βάρους. Αν πάτε σε ένα resort / destination spa για 1-2 ή περισσότερες εβδομάδες θα μπορέσετε να ακολουθήσετε ένα πρόγραμμα ελέγχου σωματικού βάρους.

    5. Αποτοξίνωση. Η απομάκρυνση των τοξινών και των επιπλέον υγρών από το σώμα. Ένα πρόγραμμα αποτοξίνωσης μπορεί να βοηθήσει στα φουσκώματα και την κατακράτηση υγρών.

    6. Αντιγήρανση. Φροντίζοντας το σώμα σας αλλά και το πνεύμα σας, μπορεί να καθυστερήσει η διαδικασία της γήρανσης. Ένα θεραπευτικό μασάζ θα σας βοηθήσει να χαλαρώσετε και ένα χαλαρωμένο σώμα οδηγεί σε λιγότερο στρες. Οι θεραπείες προσώπου και άλλες θεραπείες ομορφιάς και περιποίησης του δέρματος και του σώματος θα σας κάνουν να δείχνετε και να νιώθετε νεότεροι.

    7. Κυκλοφορικό. Θεραπείες όπως υδροθεραπεία, μασάζ, θεραπείες με ζέστη και άλλες θεραπείες σώματος μπορούν να βοηθήσουν στη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος και τη ρύθμιση της πίεσης.

    8. Ευλυγισία και αναπνευστικό. Υπάρχον πάρα πολλά spa που έχουν προγράμματα Pilates ή Yoga. Αυτά τα δύο προγράμματα μπορούν να δυναμώσουν το αναπνευστικό σύστημα, τον τρόπο που αναπνέετε και να βελτιώσουν την ευλυγισία σας, μειώνοντας έτσι και τις πιθανότητες τραυματισμών.

    9. Ποιότητα ύπνου. Όταν το σώμα και το πνεύμα είναι ελεύθερα από εντάσεις και στρες ο ύπνος είναι ευκολότερος και καλύτερος.

    10. Πόνοι και ενοχλήσεις. Τα μασάζ, η υδροθεραπεία και οι θεραπείες με ζέστη μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση των πόνων. Υπάρχουν πλέον και τα λεγόμενα medical spas που προσφέρουν θεραπευτικά προγράμματα για προβλήματα αρθρίτιδας, ή νευρικές διαταραχές καθώς και πολλά άλλα θέματα υγείας.

  • Παιδιά: Εξετάσεις & Άγχος

    Παιδιά: Εξετάσεις & Άγχος

    Το άγχος μπορεί να είναι δημιουργικό και να σφραγίζει την πρόοδο και την ύπαρξη της ζωής, μπορεί όμως να γίνει ανασταλτικός παράγοντας και τα συμπτώματά του να εμποδίσουν την εξέλιξη. Με μια σωστή διαχείριση όλα μπορεί να γίνουν ευκολότερα.

    Οι έφηβοι εκτίθενται σε ποικιλία  πιέσεων  τόσο εσωτερικών όσο και εξωτερικών. Η σχολική εμπειρία αποτελεί κρίσιμο κομμάτι της  ζωής τους. Η εκπαιδευτική διαδικασία σε συνάρτηση με τις αντιλήψεις για την επίδοσή τους σε αυτόν τον τομέα, αλλά και τις προσδοκίες για το μέλλον, τους ασκούν μεγάλη πίεση.

    Η απαιτητική σχολική πραγματικότητα, η λανθασμένη σύνδεση της επιτυχίας στις εξετάσεις με την προσωπική και τη συνολική επάρκεια, ο σχολικός ανταγωνισμός, η βαθμοθηρία, οι υπερβολικές προσδοκίες που τρέφουν οι γονείς, ο φόβος και η αγωνία να μην απογοητεύσουν οι μαθητές τους γονείς τους, αλλά και οι προσωπικές ανασφάλειες σε συνάρτηση με  τη χαμηλή αυτοπεποίθηση είναι ενισχυτικοί παράγοντες ενός μασκαρεμένου φόβου που ονομάζεται άγχος. Κάτω λοιπόν από αυτές τις συνθήκες και με βάση το πώς καθένας αντιλαμβάνεται και νοηματοδοτεί τις καταστάσεις, το άγχος είναι μια φυσιολογική αντίδραση του εφήβου.

    Το άγχος μπορεί εύκολα να διεισδύσει στην πραγματικότητα μαζί με μία λέξη που το εκπροσωπεί και λέγεται «εξετάσεις».  Κάθε εξέταση, πόσο μάλλον οι εισαγωγικές, αποτελούν μια δοκιμασία που φέρει αποτελέσματα. Αυτά συνήθως το άτομο τα συνδέει με την αξία του και  την ικανότητά του να αντεπεξέλθει σε ένα σύστημα ή ακόμα και με το μέλλον του.                                                         

    Το άγχος μπορεί να είναι δημιουργικό και να σφραγίζει την πρόοδο και την ύπαρξη της ζωής, μπορεί όμως να γίνει ανασταλτικός παράγοντας και τα συμπτώματά του να εμποδίσουν την εξέλιξη.

    Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου,  Μιχ. Κασσωτάκης και η συνεργάτης του Δέσποινα Παπαγγελή – Βουλιουρή γράφουν: «Το άγχος των εισαγωγικών εξετάσεων, όταν βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο, βοηθά στην επίτευξη υψηλών επιδόσεων και παρέχει τη δυνατότητα στα άτομα να αναπτύξουν μηχανισμούς αντίστασης, έτσι ώστε να μπορούν να αντέξουν σε μελλοντικές καταστάσεις. Σε αυξημένο βαθμό, όμως, το άγχος έχει αρνητικές επιδράσεις τόσο στην ψυχική υγεία όσο και στην ίδια την απόδοση των μαθητών».

    Υπογραμμίζεται πάντως ότι, σύμφωνα με όσα έχουν δείξει έρευνες που έγιναν κατά καιρούς, «μεγαλύτερο βαθμό άγχους εμφανίζουν άτομα που δεν έχουν καλή αυτοεικόνα, είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα, στερούνται αυτοπεποίθησης και έχουν χαμηλή ικανότητα εργασίας κάτω από συνθήκες πίεσης».

    «Η πίεση είναι ιδιαίτερα μεγάλη στην ελληνική κοινωνία, λόγω των αυξημένων φιλοδοξιών των ελληνικών οικογενειών ως προς τη μόρφωση των παιδιών τους, τις υψηλές προσδοκίες τους από αυτά και την πεποίθηση ότι οι προσδοκίες αυτές θα γίνουν πραγματικότητα. Σύμφωνα με παλαιότερη έρευνα του ΟΟΣΑ, το 73% των ελλήνων πατέρων και το 76% των μητέρων είναι πεπεισμένοι ότι τα παιδιά τους είναι ικανά να πραγματοποιήσουν ανώτατες σπουδές. Το 90% των πρώτων και το 96% των δεύτερων δήλωσαν, μάλιστα, ότι ήταν διατεθειμένοι να υποστούν οποιαδήποτε θυσία για να μπορέσουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν».

    Το οικογενειακό  περιβάλλον των εφήβων διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο σε όλο το φάσμα της σωματικής και ψυχικής τους υγείας, μιας και είναι ο πυρήνας της ζωής τους. Οι γονείς, ως σημαντικοί άλλοι, αποτελούν πηγή στήριξης και ενίσχυσης αλλά και πηγή άγχους για τους εφήβους. Γι’ αυτό πρώτα απ’ όλα είναι σημαντικό να αναγνωρίσουν το δικό τους άγχος και να μην το προβάλλουν στο παιδί τους.  Όταν οι προσδοκίες των γονιών είναι εξωπραγματικές, ο αντίκτυπος στην αύξηση του άγχους κατά την περίοδο των εξετάσεων είναι άμεσος. Οι γονείς δεν πρέπει να βλέπουν στον έφηβο ό, τι θα ήθελαν να είναι οι ίδιοι αλλά ό, τι πραγματικά είναι ο έφηβος. Να αποφεύγουν να είναι υπερπροστατευτικοί με το παιδί, ενθαρρύνοντάς το να παίρνει πρωτοβουλίες. Χρειάζεται να αποθαρρύνουν αρνητικά σχόλια που μπορεί να κάνει ο έφηβος για τον εαυτό του και για τα αποτελέσματα των εξετάσεων, να τον μαθαίνουν να μην είναι αυστηρός με τον εαυτό του και να αποδέχεται τα λάθη του και μια πιθανή αποτυχία.                                                                                                                                      

    Επίσης, η ενθάρρυνση να μιλούν και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους είναι ένας ιδιαίτερα αποτελεσματικός τρόπος επικοινωνίας με του έφηβους.                                     

    Τέλος, οι συχνές ερωτήσεις αν ο μαθητής διάβασε και οι αντιρρήσεις για τη σχολή επιλογής του αποτελούν επιπλέον πηγή άγχους και ειδικά λίγο πριν τις εξετάσεις πρέπει να αποφεύγονται. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς ούτε τέλεια παιδιά. Ο κύριος σκοπός της εκπαίδευσης είναι να βοηθήσει τους νέους ανθρώπους να μαθαίνουν να ανταποκρίνονται με επιτυχία στις συνεχώς μεταβαλλόμενες κοινωνικο-πολιτικές και οικονομικές συνθήκες.                                   

    Καθώς πλησιάζουν οι μέρες των εξετάσεων, μαθητές και γονείς εντείνουν τις προσπάθειές τους για την επιτυχία. Αυτές τις ημέρες το άγχος των παιδιών και ο φόβος για ενδεχόμενη αποτυχία μεγαλώνουν. Με μια σωστή διαχείριση όλα μπορεί να γίνουν ευκολότερα. Συγκεκριμένα:

    Τις μέρες των εξετάσεων οι υποψήφιοι  θα πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο ήρεμοι. Πριν πάνε στο εξεταστικό κέντρο καλό είναι να κάνουν έναν περίπατο μόνοι τους για 15 λεπτά.                                                                                                                                          

    • Να αποφεύγουν τις επαναλήψεις της ύλης την τελευταία στιγμή.
    • Την ώρα που αρχίζουν οι εξετάσεις να έχουν ηρεμία και να ελέγχουν την αγωνία με αναπνοές.
    • Να διαβάζουν τα θέματα με προσοχή δύο τουλάχιστον φορές.                                                                                                         
    • Να κάνουν μια καλή κατανομή του χρόνου.  Να ξεκινούν τα θέματα που γνωρίζουν καλύτερα.                                                          
    • Να απαντούν ακριβώς σε αυτά που τους ζητούν.

    Αν οι υποψήφιοι νιώσουν ότι οι πληροφορίες και οι γνώσεις σβήστηκαν από τη μνήμη τους τότε να πάρουν  βαθιές αναπνοές με ρυθμό εισπνοή – εκπνοή από το στόμα. Να σφίξουν δυνατά τα χέρια σε γροθιά και μετά να αφήσουν τους μύες να χαλαρώσουν τουλάχιστον τρεις φορές.  Να κλείσουν για 10-15 δευτερόλεπτα και να υπενθυμίσουν στον εαυτό τους ότι  αυτοί ελέγχουν την κατάσταση. Αν παρ’ όλα αυτά συνεχιστεί ο πανικός, καλό είναι να ενημερωθούν οι εξεταστές και να προσφέρουν βοήθεια. Είναι υποχρέωσή τους.

    Μία ψυχολόγος βρισκόταν μέσα σε μία αίθουσα διδασκαλίας και μιλούσε για τη διαχείριση του άγχους σε ένα ακροατήριο.  Κάποια στιγμή σήκωσε ένα ποτήρι νερό και όλοι υπέθεσαν ότι θα τους απευθύνει την κλασική ερώτηση «μισοάδειο ή μισογεμάτο».  Αντ’ αυτού, με ένα χαμόγελο στο  πρόσωπό της, ρώτησε: «Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι νερό;»  Οι απαντήσεις που ακούστηκαν κυμαίνονταν από 250 σε 600 γραμμάρια.  Εκείνη όμως απάντησε: «Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόσο διάστημα το κρατάω. Εάν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι ένα πρόβλημα.  Εάν το κρατήσω για μια ώρα, θα έχω έναν πόνο στον βραχίονά μοu.  Αν το κρατήσω για μία μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα αρχίσει να παραλύει. Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του γυαλιού δεν αλλάζει, αλλά όσο πιο πολύ το κρατάω, τόσο πιο βαρύ γίνεται».                                                                                                              

    Η ψυχολόγος συνέχισε λέγοντας, «Τα άγχη και οι ανησυχίες της ζωής είναι σαν το ποτήρι του νερού. Αν τα σκέφτεστε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δεν συμβαίνει τίποτα κακό. Αν τα σκεφτείτε λίγο περισσότερο, αρχίζουν να σας βλάπτουν. Και αν τα σκέφτεστε όλη την ημέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να αισθανθείτε ότι σας παραλύουν και ότι σας καθιστούν ανίκανους να κάνετε οτιδήποτε άλλο».

    ….Και φυσικά όλα στη ζωή είναι προσωρινά. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Και άσχετα με την έκβασή τους όλα  διδάσκουν και  δυναμώνουν. Το ίδιο και οι εξετάσεις, δεν διαρκούν για πάντα και διδάσκουν. Μαζί με αυτές απομακρύνεται και το άγχος που τις συνοδεύει και το κέρδος θα είναι εκτός από τις γνώσεις, η εμπειρία της  προσπάθειας  για την επίτευξη ενός στόχου.

    Μαρία Αναγνωσταρά, Εκπαιδευτικός

  • Η Ανάσταση – και η Ελπίδα!

    Η Ανάσταση – και η Ελπίδα!

    Χαίρομαι πάντα όταν πλησιάζει το Πάσχα – όχι μόνο γιατί θα έχω διακοπές, αλλά κυρίως λόγω της Ανάστασης. Η ιδέα της Ανάστασης μου ζεσταίνει την καρδιά γιατί για μένα συμβολίζει την ελπίδα.

    Με την Ανάσταση φαίνεται πως υπάρχει συνέχεια σε κάτι που δείχνει αρχικά να είναι το τέλος, πως υπάρχει διέξοδος από το αδιέξοδο, πως υπάρχει ελπίδα εκεί που φαινόταν ότι υπήρχε μόνο απελπισία.

    Για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς η Ανάσταση είναι πολύ σημαντική. Ωστόσο, νομίζω πως άσχετα από θρησκευτικές πεποιθήσεις, ακόμα και για κάποιον που δεν είναι Χριστιανός ή που δεν είναι καθόλου θρησκευόμενος, η Ανάσταση θα έπρεπε να είναι μια σημαντική ημέρα, μια ημέρα που θα έπρεπε όλοι να τιμούμε γιατί συμβολίζει την ελπίδα. Την ελπίδα πως μπορεί να υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ, πως μπορεί η χαρά να νικήσει τη θλίψη, η Ζωή να νικήσει τον Θάνατο.

    Η ελπίδα συνδέεται στενά με την αισιοδοξία καθώς θα λέγαμε ότι αισιοδοξία είναι να ελπίζεις ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή δεν πάνε καλά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αισιοδοξία είναι ένας τρόπος σκέψης που γεννάει την ελπίδα, και η ελπίδα είναι η δύναμη που μας βοηθάει να επιβιώνουμε.

    Σκεφθείτε το – κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν ελπίζει. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι δεν υπάρχει πραγματικά απαισιόδοξος άνθρωπος, άνθρωπος που δεν έχει καμία ελπίδα. Γιατί αν κάποιος πράγματι περιμένει μόνο το άσχημο και δεν ελπίζει ότι θα το αποφύγει, τότε θα ήταν πολύ δύσκολο να επιβιώσει.

    Ουσιαστικά, όλοι είμαστε αισιόδοξοι και έχουμε ελπίδα , αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Ξέρουμε ότι η ζωή είναι γεμάτη απρόβλεπτα συμβάντα, ατυχίες, αδικίες, και καταστροφές. Ωστόσο, ελπίζουμε ότι θα αποφύγουμε μερικά από αυτά και ότι θα μας συμβούν κάποια καλά πράγματα – και έτσι συνεχίζουμε να ζούμε.

    Όταν παίρνω το αυτοκίνητό μου για να πάω στη δουλειά ενώ ξέρω ότι υπάρχουν πιθανότητες να μου συμβεί κάποιο τροχαίο, αυτό δεν δείχνει ελπίδα; Όταν παντρεύομαι ενώ ξέρω ότι τρεις στους τέσσερις γάμους διαλύονται, αυτό δεν δείχνει ελπίδα; Όταν καπνίζω ενώ ξέρω ότι είναι πολύ βλαβερό, αυτό δεν δείχνει ελπίδα (παρότι εδώ η ελπίδα καταλήγει να με ωθεί σε λάθος συμπεριφορά);

    Ωστόσο, συχνά, η βαθύτερη αυτή αισιοδοξία και ελπίδα κρύβονται κάτω από στρώσεις αρνητισμού. Εξωτερικά πολλοί άνθρωποι λειτουργούν σαν να περιμένουν πάντα το χειρότερο, σαν να είναι σε απόγνωση, σαν να μην υπάρχει καμία ελπίδα. Αυτή η στάση όμως μόνο κακό κάνει. Όταν κολλάει στο μυαλό μου ότι κάτι που κάνω θα πάει στραβά, τότε δεν προετοιμάζομαι καλύτερα γι’ αυτό – αντίθετα, εξουθενώνω τον εαυτό μου, τον μπερδεύω, και τον κάνω να μην μπορεί να αντιμετωπίσει ορθολογικά την κατάσταση.

    Αντίθετα, η αισιόδοξη στάση είναι πολύ πιο καλή για την ψυχική μου υγεία αλλά και για τις εξωτερικές μου επιδόσεις και αντιδράσεις. Διάφορες έρευνες δείχνουν ότι η αισιοδοξία μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες να πάθει κανείς κατάθλιψη, να υποφέρει από κάποια αγχώδη διαταραχή, και να έχει ψυχοσωματικά προβλήματα. Είναι εύλογο ότι αν σκέφτομαι διαρκώς πως τα πράγματα θα εξελιχθούν άσχημα, νιώθω πιο ανήμπορη, πιο απελπισμένη και τελικά όλα μου φαίνονται πιο μαύρα. Αντίθετα, αν ακόμα και στις άσχημες στιγμές καταφέρνω να διατηρώ μια πιο αισιόδοξη στάση, τότε η ελπίδα ότι μπορούν τα πράγματα να βελτιωθούν θα με κάνει να νιώθω καλύτερα αλλά και θα με κινητοποιεί ώστε να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να βελτιωθεί η κατάσταση.

    Επιπλέον, οι άνθρωποι που καταβάλουν προσπάθεια για να πετύχουν κάτι έχοντας μια αισιόδοξη στάση έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να το πετύχουν από εκείνους που έχουν απαισιόδοξη στάση. Κι αυτό είναι λογικό γιατί ο άνθρωπος που προσπαθεί να πετύχει κάτι ενώ ταυτόχρονα πιστεύει πως δεν θα το καταφέρει υπονομεύει τον εαυτό του και δεν αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες του. Αντίθετα, η πεποίθηση ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε καλά, βοηθάει τον άνθρωπο να νιώθει καλύτερα, να λειτουργεί καλύτερα και τελικά να πετυχαίνει περισσότερα.

    Η αισιόδοξη αυτή στάση είναι κάτι που μπορούμε να επιλέξουμε να αποκτήσουμε. Δεν είναι πραγματικά δύσκολο γιατί όλοι μας βαθιά μέσα μας έχουμε μια τάση προς την ελπίδα (όπως είδαμε πιο πάνω). Επομένως, αρκεί να καλλιεργήσουμε και να εκφράσουμε περισσότερο αυτή τη βαθύτερη αισιοδοξία μας.

    Ωστόσο, νομίζω πως πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να το κάνουν επειδή έχουν κάποιες προκαταλήψεις ως προς την αισιοδοξία και την ελπίδα καθώς υπάρχουν διάφορες παρανοήσεις σχετικά. Ας δούμε μερικές από αυτές:

    Παρανόηση: Είναι αφέλεια να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά όταν βλέπω πόσα πράγματα δεν πάνε καλά.

    Σχόλιο: ισχύει, αλλά επίσης υπάρχουν και πολλά που πάνε καλά. Δεν ξέρεις κάθε φορά σε ποια κατηγορία θα βρεθείς, οπότε είναι καλύτερα να ελπίζεις ότι θα βρεθείς στην καλή περίπτωση.

    Παρανόηση: Είναι τοξική θετικότητα να εστιάζω στο θετικό όταν τόσα πράγματα είναι αρνητικά.

    Σχόλιο: Τοξική θετικότητα είναι όταν αρνείσαι το αρνητικό και κάνεις σαν να μην υπάρχει. Αισιοδοξία είναι όταν βλέπεις το αρνητικό, το βιώνεις, το αντιμετωπίζεις, και προσπαθείς να καλλιεργήσεις περισσότερο το θετικό.

    Παρανόηση: αν ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά, δεν προετοιμάζομαι για την περίπτωση που πάνε άσχημα.

    Σχόλιο: αυτό δεν ισχύει. Σκέφτομαι το αρνητικό ενδεχόμενο, προετοιμάζομαι για αυτό, και τελικά εστιάζω περισσότερο στην σκέψη ότι είναι πιθανό να πάνε όλα καλά.

    Παρανόηση: οι άνθρωποι που είναι αισιόδοξοι και γεμάτοι ελπίδα, βλέπουν το θετικό οπότε δεν προσπαθούν να βελτιώσουν το αρνητικό.

    Σχόλιο: αυτό είναι ξεκάθαρα λάθος. Τόσο εμπειρικά όσο και ερευνητικά καταδεικνύεται ότι η απαισιοδοξία κάνει τους ανθρώπους να μην παίρνουν ευθύνη για να βελτιώσουν τίποτα και να γίνονται παθητικοί. Αντίθετα, η αισιοδοξία και η ελπίδα παρακινούν τους ανθρώπους να αγωνίζονται για να βελτιώσουν τα πράγματα. Καμία ανατροπή, καμία επανάσταση δεν θα γινόταν ποτέ αν οι άνθρωποι που την ξεκίνησαν δεν είχαν την ελπίδα ότι μπορεί να τα καταφέρουν.

    Αισιοδοξία και ελπίδα δεν είναι να λέω μηχανικά «όλα θα πάνε καλά» ενώ βλέπω την καταστροφή. Είναι να λέω «όλα μπορούν να πάνε καλά και θα κάνω ό,τι μπορώ για να το πετύχω». Και αν τελικά δεν πάνε καλά, να καταφέρνω να συνέλθω και να συνεχίζω να ελπίζω και να προσπαθώ. Άλλωστε «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία»!

    Σοφία Ανδρεοπούλου, MSc Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος

  • H «λοίμωξη» της αρνητικότητας και πώς θα θωρακιστούμε απέναντι στον «ιό» που την προκαλεί!

    H «λοίμωξη» της αρνητικότητας και πώς θα θωρακιστούμε απέναντι στον «ιό» που την προκαλεί!

    Είναι άνοιξη –ιώσεις κυκλοφορούν γύρω μας και όλοι ανησυχούμε μήπως κολλήσουμε κάτι. Όμως, ξέρετε ποιος ιός από όλους είναι ο πιο επικίνδυνος για εμάς;

    Ποιος επηρεάζει μόνιμα την υγεία μας, χαλάει τις σχέσεις μας και συχνά καταστρέφει τη ζωή μας;
    Ο ιός της αρνητικότητας! Πρόκειται για έναν τρόπο σκέψης που λειτουργεί σαν ιός και μεταδίδεται από τον ένα στον άλλο κάνοντας μεγάλο κακό. Τι προκαλεί όμως ο ιός αυτός;

    Μας κάνει να εστιάζουμε στο αρνητικό και να το μεγεθύνουμε στο μυαλό μας, ενώ παράλληλα υποβαθμίζουμε ή αγνοούμε το θετικό. Μας ωθεί να κολλάμε στις άσχημες ειδήσεις, να φτιάχνουμε αρνητικά σενάρια για το μέλλον, να βλέπουμε πολύ περισσότερο τα ελαττώματα –των άλλων ή του εαυτού μας– από τα προτερήματα.
    Και τι νομίζετε ότι συμβαίνει όταν σκεφτόμαστε και λειτουργούμε βλέποντας τα όλα μαύρα; Απλούστατα, σταδιακά γίνονται όλα όλο και πιο μαύρα.

    Όταν δηλαδή: Σκέφτομαι αρνητικά – νιώθω αρνητικά – φέρομαι αρνητικά = έχω αρνητικά αποτελέσματα στη ζωή μου.

    Η αρνητικότητα βλάπτει τη διάθεσή μας, τις σχέσεις, τις επιδόσεις μας, ακόμα και την υγεία μας, καθώς το άγχος προκαλεί την έκκριση ορμονών που ρίχνουν την άμυνα του ανοσοποιητικού μου και επομένως γινόμαστε πολύ πιο ευάλωτοι σε άλλους ιούς και διαταραχές.
    Δυστυχώς, ο ιός της αρνητικότητας κυκλοφορεί παντού και μεταδίδεται πολύ εύκολα: από τα ΜΜΕ, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από τις συζητήσεις με άλλους ανθρώπους. Αφού, λοιπόν, δεν μπορούμε να τον αποφύγουμε τελείως, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να θωρακιστούμε απέναντί του, να ενισχύσουμε τις εσωτερικές μας άμυνες, ώστε να αντιδράσουμε σε αυτόν όταν έρθουμε σε επαφή μαζί του.
    Πώς μπορούμε να ενισχύσουμε την εσωτερική μας άμυνα έναντι της αρνητικότητας; Μειώνοντας την έμφαση στο αρνητικό και αυξάνοντας την έμφαση στο θετικό.

    Ας αρχίσουμε με τρεις συνειδητοποιήσεις τις οποίες θα ήταν καλό να γράψουμε με μεγάλα γράμματα σε ένα χαρτί και να τις κολλήσουμε κάπου που να τις βλέπουμε συχνά.
    ✤ Η πραγματικότητα έχει πολλά στοιχεία, και αρνητικά και θετικά (οι περιπτώσεις που κάτι είναι μόνο αρνητικό είναι ευτυχώς λίγες). Το ζήτημα είναι πού θα εστιάσουμε περισσότερο.
    ✤ Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα είναι υποκειμενικός, ανάλογα με τα βιώματά μας. Το ίδιο πράγμα μπορεί σε εμάς να φαίνεται αρνητικό και σε έναν άλλο θετικό.
    ✤ Μπορούμε να επιλέξουμε και να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να εστιάζει περισσότερο στο θετικό. Πώς μπορούμε να αλλάξουμε την εστίαση του νου μας και να ενισχύσουμε το θετικό; Κατά κάποιο τρόπο, είναι σαν να πρέπει να εγκαταστήσουμε στο μυαλό μας ένα νέο πρόγραμμα, μια νέα εφαρμογή. Για να το κάνουμε αυτό θέλει προσπάθεια και χρόνο –αλλά μπορεί να γίνει. Η μαγική λέξη γι’ αυτό είναι η επανάληψη. Μόνο με τη διαρκή και συστηματική επανάληψη θα εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας να εστιάζει περισσότερο στο θετικό. Ας δούμε μερικές ιδέες:
    ✤ Περιορισμός αρνητικότητας: λιγότερη επαφή με άσχημες ειδήσεις, αρνητικά σχόλια, καταστροφολογία κ.λπ. Οριοθετήστε τον εαυτό σας σχετικά με το πόση ώρα ασχολείται με ειδήσεις, πόσο συζητάει για καταστροφές κ.λπ. Αποφύγετε συζητήσεις με ανθρώπους που είναι συνέχεια αρνητικοί ή γκρινιάζουν.
    ✤ «Βρες το θετικό»: βάλτε στον εαυτό σας την πρόκληση να προσπαθεί να βρίσκει το θετικό –ή έστω το λιγότερο αρνητικό– στην καθημερινότητα. Για παράδειγμα, δεν έρχεται ένας πελάτης σας στο ραντεβού σας –αντί να γκρινιάξετε πόσο ασυνεπής είναι, πείτε «τώρα έχω μια ώρα ελεύθερη να χαλαρώσω λίγο».
    ✤ Ημερολόγιο θετικών: κάθε βράδυ να γράφετε τρία θετικά πράγματα που βιώσατε μέσα στην ημέρα. Προσπαθήστε να εντοπίσετε τι θα μπορούσε να θεωρηθεί θετικό, ακόμα κι αν εσείς δεν το ευχαριστηθήκατε.
    Δοκιμάστε να εφαρμόσετε τα παραπάνω συστηματικά για αρκετό καιρό και θα δείτε –το μυαλό σας θα αρχίσει από μόνο του να στρέφεται περισσότερο στο θετικό, οπότε θα νιώθετε καλύτερα και θα ζείτε καλύτερα.

    Σοφία Ανδρεοπούλου, Ψυχολόγος, Παιδοψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια

    Άρθρο από το περιοδικό Women in Business & Science, τεύχος Απριλίου 2023