Κατηγορία: ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Ενώ στην αρχή της πανδημίας και την περίοδο των πρώτων περιοριστικών μέτρων η σεξουαλική ζωή των Ελλήνων είχε «πάρει τα πάνω της», τώρα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα θυμίζει ισοηλεκτρική γραμμή της καρδιακής λειτουργίας. Η κόπωση από την παράταση των περιοριστικών μέτρων φαίνεται ότι «σκοτώνει» και τη διάθεση για σεξ.

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, την περίοδο εγκλεισμού που διανύουμε σε δείγμα 2.000 ατόμων, η ερωτική διάθεση μειώθηκε πολύ σε ποσοστό 22%, μειώθηκε στο 27,75%, ενώ έμεινε σταθερή στο 31,25%. Αύξηση της ερωτικής διάθεση δήλωσε το 13,75% και μεγάλη αύξηση μόνο το 5,25%.

«Στην ερωτική ζωή η συχνότητα των ερωτικών πράξεων ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με τις διαθέσεις των ανθρώπων, την ψυχική τους ορμή, τις στεναχώριες τους, τα άγχη τους, τα οικονομικά τους προβλήματα. Ο αγχωμένος στη δουλειά και στην τσέπη εραστής είναι ένας αποτυχημένος εραστής» σχολιάζει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και προσθέτει:

«Ο εγκλεισμός και οι αλλαγές των συνηθειών των πολιτών άλλαξαν δραματικά και πρωτόγνωρα τον τελευταίο χρόνο και αυτήν την αλλαγή την καταγράψαμε εδώ και ένα χρόνο με δίμηνες περίπου μελέτες που δημοσιεύτηκαν ήδη.

Η σύγκριση αυτών των μελετών με τη μορφή μιας καμπύλης με τα πάνω και τα κάτω της  έδειξε πως η κυματοειδής αυτή συχνότητα των ερωτικών πράξεων του πληθυσμού  ενώ ξεκίνησε με τον πρώτο εγκλεισμό στα ψηλά, κατέβηκε και σταθεροποιήθηκε χαμηλά στο τελευταίο lockdown. Έγινε μια ευθεία σταθερή και χαμηλή χωρίς εξάρσεις δηλαδή».

Πως εξηγείται όμως αυτό το φαινόμενο; «Σαν να επήλθε μια κόπωση, καθώς οι άνθρωποι πλέον δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για έρωτες  και ζωή, αφού δε βλέπουν φως στο τούνελ.

Ο εγκλεισμός  ήταν αναγκαίο μέτρο προφύλαξης για τη πανδημία. Αλλά συνοδεύτηκε με την υποχρεωτική μοναξιά των συμβιούντων που επέφερε γκρίνιες και κατάθλιψη, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς.

Η κοινωνικότητα χωρίς κοινωνία όμως κλεισμένη στα σπίτια διώχνει την απαραίτητη ελευθέρια των πολιτών να μιλούν να ερωτεύονται να κάνουν τα όσα γίνονται μόνο εν δήμω και όχι εν οίκω.

Η παρέα με φίλους, η κριτική που θα κάνουν, ένα ποτήρι κρασί, ένα ποτό, ένα φλερτ θα τους βγάλει από την μοναξιά της οικογένειας όπου τόσο η αγάπη όσο και η βαρεμάρα περισσεύουν.

Οι άνθρωποι έγιναν λογικά όντα στη θέση του άλλου, του διαφορετικού  και κοινωνία σημαίνει επικοινωνώ.

Όταν οι πολίτες κοινωνούν προσκυνούν και υπηρετούν την αναγκαία συνθήκη ζωής  επιβίωσης  που μια μορφή της είναι και ο έρωτας.

Βία και έχθρα γεννιούνται όταν ζουν οι άνθρωποι μοναχικά σαν λύκοι όπου ο άλλος είτε σαν σύντροφος είτε σαν αναγκαία συνθήκη επιβίωσης, θα οδηγεί στο πρόσωπο χωρίς προσωπικότητα και στη κοινή γνώμη χωρίς γνώμη.

Ζούμε σήμερα μια κοινωνία χωρίς επικοινωνία και αναπνέουμε χωρίς να εισπνέουμε, με το φόβο του θανάτου να ρίχνει καθημερινά τη σκιά του.

Ακόμα και το φιλί αποτελεί απειλή αφού η ανταλλαγή αναπνοών  και εισπνοών μοιάζουν με αέρια θανατηφόρα  αυτήν την περίοδο.

Κρατείστε βαθιά αναπνοή για να εισπνεύσετε ζωή και να κλείσετε τη πόρτα στον δυνητικά θανατηφόρο νέο κορωνοϊό» καταλήγει ο κ. Κωνσταντινίδης.

Επιμέλεια: Νεκταρία Καρακώστα, Δημοσιογράφος Υγείας

Όλοι έχουμε ορισμένα αρώματα που μας θυμίζουν ένα αγαπημένο μας πρόσωπο, μας επιστρέφουν στην παιδική ηλικία ή μας μεταφέρουν σε ένα αγαπημένο μέρος. Οι ερευνητές υποπτεύονται εδώ και πολύ καιρό ότι υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ της αίσθησης της όσφρησης και της μνήμης μας και μια νέα μελέτη ρίχνει νέο φως σε αυτήν τη σύνδεση, σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας Mind Body Green.

Σε μια νέα δημοσίευση της Northwestern Medicine, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Progress of Neurobiology, οι ερευνητές περιέγραψαν για πρώτη φορά τι πραγματικά συμβαίνει στο σώμα όταν μια μυρωδιά δημιουργεί μια μνήμη και τι σημαίνει αυτή η αντίδραση για την ψυχική μας υγεία.

Πώς συνδέονται η μνήμη με το άρωμα;

Με βάση την έρευνά τους, η ομάδα λέει ότι  η όσφρηση, είναι η αίσθηση που συνδέεται στενότερα με τον ιππόκαμπο (κάτι περισσότερο από όραση, αφή, ακοή κ.λπ.). Και φυσικά, ο ιππόκαμπος παίζει μεγάλο ρόλο στη μνήμη μας.

Η επικεφαλής ερευνήτρια και βοηθός καθηγήτρια νευροβιολογίας Christina Zelano, Ph.D., εξηγεί ότι κάπου κατά μήκος της εξελικτικής μας πορείας, οι συνδέσεις μεταξύ του ιππόκαμπου και των αισθήσεων μας αναδιοργανώθηκαν και επαναπροσδιορίστηκαν. Ωστόσο, τα δεδομένα τους, υποδηλώνουν ότι η όσφρηση δεν υπέστη αυτή την αναδρομολόγηση και αντίθετα διατήρησε την άμεση πρόσβαση στον ιππόκαμπο.

Τι σημαίνει αυτό για την ψυχική υγεία;

Η έρευνά τους δεν θα μπορούσε να είναι πιο έγκαιρη, με χιλιάδες άτομα σε όλο τον κόσμο να βιώνουν απώλεια μυρωδιάς λόγω του COVID-19 – και τις επακόλουθες παρενέργειες.

Όπως σημειώνει η Zelano, ενώ η μελέτη μας δεν αντιμετωπίζει άμεσα την απώλεια μυρωδιάς COVID, μιλάει για μια σημαντική πτυχή του γιατί η όσφρηση είναι σημαντική για τη ζωή μας: Οι μυρωδιές είναι ένα βαθύ μέρος της μνήμης και οι οσμές, μας συνδέουν με ιδιαίτερα σημαντικές αναμνήσεις τη ζωή μας, συχνά συνδεδεμένη με τα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Και ενώ μπορεί να φαίνεται σαν μια λιγότερο σημαντική αίσθηση από ό, τι ίσως η όραση ή η ακοή, τονίζει ότι η απώλεια μυρωδιάς εξακολουθεί να έχει βαθιά αρνητικά αποτελέσματα στην ποιότητα ζωής και μπορεί να σχετίζεται έντονα με την κατάθλιψη και την κακή ποιότητα ζωής.

Συνήθως, με τον όρο θεωρίες συνωμοσίας αναφερόμαστε σε θεωρίες για υποτιθέμενα μυστικά σχέδια μίας ισχυρής κοινωνικής ομάδας που εξυπηρετούν την προώθηση των συμφερόντων της σε βάρος των υπολοίπων. Είναι τόσο παλιές όσο και η ανθρωπότητα. Ας δούμε για ποιον λόγο είναι τόσο δημοφιλείς.

Εξελικτικά είμαστε οι απόγονοι εκείνων που ανησυχούσαν υπερβολικά και έβλεπαν κινδύνους παντού. Οι πρόγονοί μας, που πίσω από κάθε θάμνο υπέθεταν πως κρύβεται κάποιο ζώο που τους κυνηγάει και αντίστοιχα φρόντιζαν να προφυλαχθούν, επιβίωσαν αρκετά, ώστε να μας μεταφέρουν τα γονίδιά τους. Την τάση αυτή να βλέπουμε παντού κίνδυνο την έχουμε κληρονομήσει από τους προγόνους μας.
Ως όντα με ένστικτο επιβίωσης έχουμε ανάγκη να πιστεύουμε πως ο κόσμος μας είναι ασφαλής και προβλέψιμος. Αντίθετα, η ύπαρξή μας υπόκειται σε ασθένειες, πολέμους και απρόβλεπτες καταστάσεις. Η κατάσταση αυτή ενεργοποιεί την λειτουργία της γνωστικής ασυμφωνίας. Όταν, δηλαδή, συναντούμε καταστάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τις βαθιές μας πεποιθήσεις, βλέπουμε τα δεδομένα με τέτοιο τρόπο που εξυπηρετεί τα πιστεύω και τις ανάγκες μας. Αντί, λοιπόν, να φοβόμαστε πως κινδυνεύουμε από τον κορονοϊό, είναι πιο ασφαλές συναισθηματικά να πιστεύουμε πως είναι κατασκεύασμα των κυβερνήσεων για να μας κρατούν σε τάξη.

Προκατάληψη της προσοχής
Ταυτόχρονα, λειτουργεί η ‘προκατάληψη της προσοχής’, δηλαδή το να δίνουμε σημασία μόνο στα δεδομένα που συμφωνούν με την άποψή μας και να απορρίπτουμε όλα τα άλλα. Έτσι, ενώ είναι αβάσιμο το ότι τα εμβόλια περιέχουν μικροτσίπ, πολλοί επιμένουν πως βρήκαν αποδείξεις.
Ουσιαστικά, πρώτα αποφασίζουμε πως έχουμε δίκιο και μετά ‘βλέπουμε’ μόνο όσα το επιβεβαιώνουν.

Επίσης, το γεγονός πως στο παρελθόν αποδείχθηκαν ως πραγματικές (ελάχιστες) θεωρίες που νοούνταν ως ‘συνωμοσία’, σίγουρα συμπτωματικά, ενισχύει τη θέση όσων τις πιστεύουν γενικότερα.
Ακόμα, όμως, και αν αποδειχθεί πως δεν ισχύει αυτό που πιστεύουν, ο πνευματικός κόπος, ώστε να αλλάξουν γνώμη και συνήθειες, είναι σίγουρα μεγαλύτερος από το να προσαρμόσουν αυτό που βλέπουν στις δικές τους ιδέες: ότι δεν κάνουν εκείνοι λάθος, αλλά οι πλούσιοι/ισχυροί προσπαθούν να τους φιμώσουν και για αυτό δεν υπάρχουν αποδείξεις για τη θέση τους.
Οι άνθρωποι με ναρκισσιστικά στοιχεία είναι πιο επιρρεπείς στις θεωρίες αυτές. Πρόκειται για άτομα με βαθιά ανασφάλεια πως δεν αξίζουν πολύ, την οποία υπεραναπληρώνουν με την εμπλοκή τους σε οτιδήποτε δείχνει πως είναι ξεχωριστοί. Ένα μέσο είναι και οι θεωρίες συνωμοσίας, ακριβώς επειδή τις πιστεύουν λίγοι και «εκλεκτοί».
Εξάλλου, συχνά μπορεί να μην πιστεύουν στην ίδια θεωρία, είναι, όμως, πολύ πιθανό να βρουν κοινό έδαφος στην πεποίθηση πως υπάρχουν συνωμοσίες, και έτσι βρίσκουν συμμάχους στην μοναδικότητά τους.

Τα άτομα από τα χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα είναι επίσης πιο πιθανό να πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας, διότι, λόγω γνωστικής ασυμφωνίας, είναι πιο ανώδυνο να πιστεύουν πως η ζωή τους δεν βελτιώνεται παρά το διαρκή κόπο τους, λόγω κρυφών συνωμοσιών εναντίον τους και όχι επειδή στερήθηκαν βασικά εφόδια, όπως ευκαιρίες εκπαίδευσης. Έτσι, βρίσκουν ασφάλεια στην ιδέα ότι, αν παίξουν σωστά το «παιχνίδι», θα τα καταφέρουν.
Προωθώντας την παιδεία και την κριτική σκέψη, μπορούμε να διαμορφώσουμε μία κοινωνία όπου θα επενδύουμε πνευματική ενέργεια για την πραγματική βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας.
Η ψυχοθεραπεία, επίσης, μπορεί να μας μάθει πως να διαχειριζόμαστε εκείνες τις ανασφάλειες που μας οδηγούν σε ακατάλληλους τρόπους σκέψης.

«Θα με τρελάνεις!»
«Δεν σε αντέχω άλλο!»
Σας θυμίζουν τίποτα οι φράσεις αυτές; Όλο το τελευταίο διάστημα που τα σχολεία ήταν κλειστά, οι φράσεις αυτές πρέπει να ακούστηκαν (με ουρλιαχτά) σε χιλιάδες σπίτια στην ελληνική επικράτεια.
«Δεν βγαίνει έξω, δεν μιλάει, δεν διαβάζει, δεν τρώει καλά καλά. Το μόνο που κάνει είναι να κολλάει στο κινητό ή στο λάπτοπ. Τα έχω δοκιμάσει όλα –τον καλοπιάνω, μετά του φωνάζω, τον απειλώ, τον βρίζω– τίποτα δεν πιάνει. Μου έχουν σπάσει τα νεύρα», λένε πολλές μαμάδες (και μπαμπάδες, αλλά σήμερα θα επικεντρωθούμε στις μαμάδες).

Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση εδώ και αρκετούς μήνες ήταν πολύ δύσκολη για τις μαμάδες –ειδικά αν έχουν μικρά παιδιά και ακόμα περισσότερο αν πρέπει να δουλέψουν και οι ίδιες διαδικτυακά. Και παραμένουν δύσκολα, τόσο για τις μαμάδες όσο και για τα παιδιά. Τα παιδιά δυσκολεύονται στην προσαρμογή στη νέα «κανονικότητα» και οι μαμάδες πάλι «φρικάρουν». Θυμώνουν, φωνάζουν, απειλούν –και μετά νιώθουν τύψεις, υποχωρούν και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

• Όμως, όταν μια μητέρα είναι «στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» συνεχώς, και η ίδια υποφέρει, και στο παιδί της δημιουργεί προβλήματα.
• Τα παιδιά μιας «τρελαμένης μαμάς» βλάπτονται με διάφορους τρόπους:
• Νιώθουν και τα ίδια οργή (άσχετα αν την εκδηλώνουν ή όχι) και άγχος.
• Σχηματίζουν μια πολύ κακή αυτοεικόνα και βιώνουν ενοχές.
• Μαθαίνουν δυσλειτουργικές συμπεριφορές, όπως να φωνάζουν, να απειλούν, και να ρίχνουν την ευθύνη για τη συμπεριφορά τους στους άλλους.
• Νιώθουν ανασφάλεια και νευρικότητα, αφού βλέπουν ότι δεν μπορούν να στηριχτούν στη μητέρα τους, γιατί και η ίδια δεν μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά της και να βρει λύσεις.

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα στην ανατροφή των παιδιών
Όταν φωνάζουμε γιατί κάτι δεν έκανε καλά το παιδί μας, η βλάβη που προκαλούμε σε εκείνο, σε εμάς και στη σχέση μας είναι πολύ μεγαλύτερη από το όποιο όφελος. Δεν αξίζει τον κόπο να κλείσει το κινητό ή να διαβάσει ιστορία επειδή εσείς φωνάξατε –τα αρνητικά αποτελέσματα θα είναι πολύ περισσότερα από το θετικό του ότι διάβασε ιστορία. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα στην ανατροφή των παιδιών.

Επιπλέον, σήμερα τα παιδιά μάς χρειάζονται περισσότερο από πριν –τώρα που και τα ίδια βρίσκονται σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση, που έχουν βιώσει τόσες αλλαγές μέσα στους τελευταίους μήνες, που έχουν αγχωθεί και ταλαιπωρηθεί. Τώρα χρειάζονται μια μητέρα σταθερή, που είναι σε θέση να βρει λύσεις στα προβλήματα, που μπορεί να βάλει κανόνες και να τους εφαρμόσει με ψυχραιμία και που είναι πάντα δίπλα τους και τα στηρίζει

Αν, λοιπόν, νιώθετε ότι είστε «στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», προτείνω:

• Να θυμάστε ότι δουλειά μιας μαμάς είναι να εκπαιδεύει το παιδί της. Αν το παιδί δεν λειτουργεί καλά, είναι δουλειά σας να το μάθετε να λειτουργεί καλύτερα (και όχι να θυμώνετε γιατί δεν
• το κάνει από μόνο του).
• Να αναλάβετε την ευθύνη για τις αντιδράσεις σας και να μην κατηγορείτε το παιδί σας. Όσο εκνευριστικό κι αν είναι, εσείς θα έπρεπε να έχετε αυτοέλεγχο, είστε ενήλικη.
• Να φροντίσετε να έχετε κάποιο χρόνο μέσα στην ημέρα που να ηρεμείτε και να προσφέρετε κάποια ευχαρίστηση στον εαυτό σας.
• Αν δυσκολεύεστε μόνιμα να διαχειριστείτε το παιδί σας, ζητήστε βοήθεια: διαβάστε κάποιο βιβλίο, παρακολουθήστε κάποιο σεμινάριο, επισκεφθείτε ένα ψυχολόγο.
• Το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι η πιο συναρπαστική περιπέτεια. Αναζητήστε τα εργαλεία που χρειάζεστε για να μπορέσετε να την απολαύσετε. Αξίζει τον κόπο!

Δεν είναι μυστικό πως αντιμετωπίζουμε μια παγκόσμια κρίση ψυχικής υγείας,  που επιδεινώθηκε από την πανδημία! Και ενώ όλοι πρέπει να θέσουν την ψυχική υγεία σε προτεραιότητα, ανεξάρτητα από την ηλικία σας, οι νεότερες γενιές μας έχουν παρουσιάσει σημαντικά προβλήματα, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC), 1 στους 4 νεαρούς ενήλικες (ηλικίας 18 έως 24) σκέφτηκε σοβαρά την αυτοκτονία κατά τη διάρκεια της πανδημίας, σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας Mind Body Green.

Ωστόσο, καθώς η παθολόγος επικοινωνίας και η γνωστική νευροεπιστήμονας Caroline Leaf, Ph.D., μοιράζεται στο podcast του mindbodygreen, ο εγκέφαλος των  millenians  (εκείνων που γεννήθηκαν από το 1981 έως το 1996)  είναι πιο επιρρεπής σε άγχος.

Στην πραγματικότητα, διεξήγαγε μια κλινική δοκιμή και διαπίστωσε ότι οι εγκέφαλοι των συμμετεχόντων φαινόταν σωματικά μεγαλύτεροι: «Μερικοί από τους millenians που ήρθαν είχαν βιολογικές ηλικίες που μερικές φορές ήταν 30 έως 40 χρόνια μεγαλύτερες από την πραγματική τους ηλικία, λέει. Το εντυπωσιακό είναι ότι μερικοί που βρέθηκαν εκεί, ηλικίας 25 έως 35 ετών, παρουσίασαν το σώμα τους σε επίπεδο 60-70 ετών!

Γιατί οι  millennials είναι πιο επιρρεπείς στο άγχος;

Σύμφωνα με την Leaf, ο λόγος έγκειται στην ικανότητά τους να προσαρμόσουν το μέλλον στο περιβάλλον. Τι σημαίνει αυτό; Λοιπόν, οι millenians  βρίσκoνται σε μια μοναδική στιγμή της ζωής τους, όπου μόλις αρχίζουν να καταλαβαίνουν το βάρος του μέλλοντος και αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι το αόριστο “μέλλον” έχει ημερομηνία λήξης.

«Όταν είσαι 18 έως 24 ετών, ο θάνατος και τέτοια πράγματα στο μέλλον φαίνεται ότι δεν είναι πολύ ξεκάθαρα», λέει ο Leaf. Αλλά οι millenians μπορούν να δουν το μέλλον πιο ξεκάθαρά αλλά δεν μπορούν να δουν το δρόμο τους.

Με άλλα λόγια: Το μέλλον φαίνεται προφανές, αλλά δεν είναι ακριβώς σίγουροι πώς θα φτάσουν εκεί και αυτή η χρόνια αβεβαιότητα μπορεί να δημιουργήσει υπερβολικό άγχος.

Μόλις οι millenians συμμετέχοντες διαγνώστηκαν με κλινική διαταραχή άγχους, η ενέργεια έπεσε αμέσως στο μπροστινό μέρος του εγκεφάλου τους. Όταν η ενέργειά σας πέφτει στο μπροστινό μέρος του εγκεφάλου σας, έχετε λιγότερη ροή αίματος, λιγότερο οξυγόνο. Μπορείτε κυριολεκτικά να έχετε μικρές τρύπες στον εγκέφαλό σας και στη συνέχεια αυτά τα εγκεφαλικά κύματα να μην ρέουν όπως θα έπρεπε, εξηγεί η  Leaf. Έτσι, η γνωστική σας ευελιξία, δηλαδή  η ικανότητά σας να κάνετε ενδοσκόπηση, στην οποία πρέπει να έχουμε πρόσβαση για να κατανοήσουμε τη ζωή, αρχίζει να εξαφανίζεται. Και, λοιπόν, η ικανότητά σας να προσαρμόσετε το μέλλον σας σε αυτό το περιβάλλον γίνεται επικίνδυνο.

Τι μπορούμε να κάνουμε γι ‘αυτό;

Εάν αντιμετωπίζετε άγχος, η Leaf λέει ότι έχετε την ικανότητα να αλλάξετε τον εγκέφαλό σας (μια διαδικασία που ονομάζεται νευροπλαστικότητα) με τεχνικές διαχείρισης του μυαλού. Μερικοί από τους συμμετέχοντες που (υποφέρουν από κατάθλιψη) είχαν εντελώς επίπεδους, μπλε εγκεφάλους στην αρχή της μελέτης, πράγμα που σημαίνει πολύ χαμηλά [κύματα εγκεφάλου], σαν μια επίπεδη γραμμή στη θάλασσα, σημειώνει.«Και μόλις είχαν τη δική μου διαχείριση, ο εγκέφαλος είχε γίνει γκρίζος μέσα σε τρεις εβδομάδες, πράγμα που σημαίνει ότι τα κύματα ρέουν σωστά. Και από έξι έως εννέα εβδομάδες, ήταν βιώσιμο.

Μερικές ασκήσεις που μπορεί να βοηθήσουν την ενίσχυση του εγκεφάλου σας είναι οι εξής:

1. Το πρώτο βήμα είναι η πλήρης επίγνωση του τι βιώνετε. Αυτό περιλαμβάνει τη λήψη όσων σκέφτεστε και αισθάνεστε. Έτσι, όταν αισθάνεστε άγχος, ποια συγκεκριμένα συναισθήματα αναδύονται; Πώς νιώθετε σωματικά;
2. Το επόμενο βήμα περιλαμβάνει τον προβληματισμό σχετικά με το γιατί αντιμετωπίζετε άγχος σχετικά με συγκεκριμένους στόχους. Για παράδειγμα, τείνουν να εμφανίζονται τυχόν περιοριστικές σκέψεις όταν σκέφτεστε τους στόχους σας;
3. Το τρίτο βήμα είναι να γράψετε σε ένα χαρτί τι είναι στο μυαλό σας για να επιτρέψετε στις σκέψεις σας να ‘’βγουν’’, αντί να κατασταλούν.
4. Το τέταρτο βήμα είναι να επαναπροσδιορίσετε αυτό που έχετε γράψει με τρόπο που επιβεβαιώνει την προσωπική σας δύναμη. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει να βλέπετε τις σκέψεις και τις εμπειρίες σας ως πτυχές του εαυτού σας που σας έχουν ενισχύσει.
5. Το πέμπτο και τελευταίο βήμα ονομάζεται ενεργή προσέγγιση χρηστών. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει την εμφάνιση ενός σχεδίου δράσης όταν αντιμετωπίζετε άγχος σκέψεις ή μια προγραμματισμένη πρακτική που ολοκληρώνετε σε προκαθορισμένα διαστήματα καθ ‘όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Αυτή είναι μια απλοποιημένη έκδοση της πλήρους εξήγησης. Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι αυτές οι ασκήσεις χρειάζονται χρόνο. Δώστε στον εαυτό σας χώρο για να τα βιώσετε όλα αυτά και θα δείτε. Η Leaf προσθέτει ότι η πλήρης νευροπλαστικότητα εμφανίζεται μετά από 63 ημέρες.

Διαζύγιο. Η λέξη ακούγεται ηχηρή και βαριά. Μικροί και μεγάλοι φοβόμαστε το διαζύγιο. Το διαζύγιο αναμφίβολα συνεπάγεται πόνο, μεγάλες αλλαγές, δύσκολες προσαρμογές.

H Σοφία Ανδρεοπούλου, Msc, Ψυχολόγος – Παιδοψυχολόγος μας καλεί να ξεκαθαρίσουμε κάτι: αυτό που επηρεάζει περισσότερο το παιδί δεν είναι απλώς το τί συμβαίνει αλλά το πώς συμβαίνει. Το διαζύγιο είναι ασφαλώς οδυνηρό επειδή το παιδί δεν θα ζει πια με κάποιον από τους γονείς του. Από εκεί και πέρα όμως, τα υπόλοιπα αρνητικά που θα βιώσει το παιδί, δεν οφείλονται τόσο στο ίδιο το διαζύγιο όσο στον πολύ κακό τρόπο με τον οποίο συνήθως οι γονείς  λειτουργούν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο. Η ανώριμη συμπεριφορά που συχνά εμείς οι ενήλικες επιδεικνύουμε μεταξύ μας είναι που κάνει το μεγάλο κακό στο παιδί, όχι το ίδιο το διαζύγιο.

Αν ένα ζευγάρι δεν μπορεί να ζήσει καλά μαζί, είναι προτιμότερο να χωρίσει – το ζήτημα είναι πώς θα το κάνει έτσι ώστε να μη βλάψει το παιδί του. Πολλές έρευνες τα τελευταία χρόνια καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η χειρότερη απόρροια για το παιδί από ένα διαζύγιο δεν είναι τα αρνητικά συναισθήματα που βιώνει στην αρχή – αυτά σιγά-σιγά θα αμβλυνθούν. Εκείνο που μένει μέσα του και πάντα θα επηρεάζει τη ζωή του είναι αυτό που μαθαίνει από τους γονείς του για τις σχέσεις.

Ο γονιός, λοιπόν, που δεν θέλει το διαζύγιο να στιγματίσει μόνιμα το παιδί του, θα έπρεπε ίσως να προβληματιστεί λίγο πάνω στα πρότυπα που του δίνει. Αν είναι αρνητικά, τότε το διαζύγιο θα είναι καταστροφικό για το παιδί. Αυτό ωστόσο δεν είναι αναπόφευκτο.

Το διαζύγιο, όπως και οποιαδήποτε άλλη κρίση που βιώνει μια οικογένεια, είναι ευκαιρία για πολύτιμη μάθηση: μέσα από τις δυσκολίες, το παιδί μαθαίνει σημαντικά πράγματα για τη ζωή και διαμορφώνει μια ανθεκτική, ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Ας δούμε, λοιπόν, μερικές ιδέες για να μετατρέψουμε το διαζύγιο από αρνητική-καταστροφική εμπειρία σε αρνητική-δημιουργική εμπειρία για τα παιδιά μας. Για να συμβεί αυτό, βέβαια, η βασική προϋπόθεση είναι να δεσμευτούμε μέσα μας ότι θα λειτουργήσουμε σαν γονείς, βάζοντας τις ανάγκες και το συμφέρον του παιδιού πάνω από την οργή, την εκδικητικότητα, το πείσμα και όποιο άλλο συναίσθημα τρέφουμε για τον/την πρώην μας – ακόμα κι αν δεν  κάνει το ίδιο ο άλλος γονιός.

Το διαζύγιο σαν μια εμπειρία ωρίμανσης. Είναι ευκαιρία να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς μέσα από τις κρίσεις –όπως το διαζύγιο- μαθαίνουμε πράγματα για εμάς, και γινόμαστε πιο ώριμοι. Λέμε, για παράδειγμα: «Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος για όλους μας αλλά θα είμαστε μαζί και μέσα από αυτή θα μάθουμε πολύτιμα πράγματα που θα κάνουν καλύτερη τη ζωή μας αργότερα.»

Συναισθηματική έκφραση. Βοηθάμε το παιδί να εκφράσει τα συναισθήματά του σχετικά με αυτό που βιώνει και εκφράζουμε κι εμείς τα δικά μας, αλλά με τρόπο που δείχνει ότι το αντέχουμε, ότι δεν καταρρέουμε, ούτε κατηγορούμε κανένα. Του λέμε, για παράδειγμα: «Καταλαβαίνω ότι στενοχωριέσαι γιατί ο μπαμπάς έφυγε από το σπίτι. Μπορείς να μου μιλήσεις γι΄αυτό – δεν πρόκειται να πάθω κάτι, ούτε θα θυμώσω μαζί σου. Είναι καλύτερο να μιλάμε γι΄αυτά που αισθανόμαστε».

‘Εμφαση στην αντοχή της σχέσης. Τονίζουμε πολύ πόσο ανθεκτική ήταν η σχέση μας με τον άλλο γονιό που άντεξε τις τόσες διαφορές και εντάσεις αρκετό καιρό – αλλά τώρα που καταλάβαμε πως δεν καταφέρναμε να είμαστε καλύτερα, χωρίζουμε όμως και πάλι θα συνεργαζόμαστε σε ό,τι αφορά στο παιδί.

Ευθύνη και των δύο σε μια σχέση. Χωρίς προσωπικές λεπτομέρειες, μπορούμε να μιλήσουμε για τις δυσκολίες που συναντάνε συνήθως τα ζευγάρια και να περάσουμε το μήνυμα πως σε μια σχέση έχουν και τα δύο μέρη συμμετοχή, άρα και ευθύνη γι΄αυτό που συμβαίνει. Λέμε, για παράδειγμα: «Με τον μπαμπά τσακωνόμαστε πολύ γιατί εγώ αργούσα κι εκείνος ήταν πολύ νευρικός». Επομένως, δείχνουμε στο παιδί πως και οι δύο κάναμε κάτι που συνέβαλε στον καυγά κι έτσι το εκπαιδεύουμε να παίρνει την ευθύνη του στις σχέσεις (κι όχι απλώς να κατηγορεί τους άλλους).

Αυτοκριτική. Και πάλι χωρίς λεπτομέρειες, είναι καλό να δείχνουμε στο παιδί πως κάνουμε αυτοκριτική και πως παραδεχόμαστε τα λάθη ή τις αδυναμίες μας. Για παράδειγμα: «Είναι αλήθεια πως είμαι πολύ ανυπόμονη και αυτό δημιουργεί εντάσεις.»

Αυτοβελτίωση. Δείχνουμε στο παιδί πως προσπαθούμε να διορθώσουμε κάποια από τα λάθη μας. Αν, για παράδειγμα, έχουμε παραδεχτεί πως είμαστε πολύ νευρικοί και αυτό έκανε κακό στο γάμο μας, δείχνουμε στο παιδί ότι προσπαθούμε να περιορίσουμε τα νεύρα μας με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο (μέσα από ασκήσεις, μέσα από βιβλία, από ψυχοθεραπεία, κλπ).

Ενσυναίσθηση. Ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα να μπαίνουμε στη θέση του άλλου. Δείχνοντας στο παιδί πως κατανοούμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο «άλλος» γονιός, το εκπαιδεύουμε στην ενσυναίσθηση. Όταν, για παράδειγμα, λέμε «ο μπαμπάς σε αγαπάει πολύ και σίγουρα ήθελε να έρθει, αλλά τον κράτησε ο διευθυντής του στη δουλειά», αφενός καθησυχάζουμε το παιδί και αφετέρου του δείχνουμε πως κατανοούμε τη δυσκολία του πατέρα του, παρόλο που μπορεί να έχουμε κάποια αρνητικά συναισθήματα απέναντί του.

Επίλυση προβλημάτων. Η κάθε αλλαγή που συμβαίνει είναι πεδίο εκπαίδευσης στην επίλυση προβλημάτων. ‘Οταν κάτι πάει στραβά, λέμε στο παιδί: «’Ελα να βρούμε μια λύση. Η μαμά δεν μπορεί να σε πάει στο πάρτι, αλλά δεν θέλουμε να το χάσεις. ‘Ελα να σκεφτούμε τι θα κάνουμε»

Μέσα από τον πόνο του, το παιδί μπορεί έτσι να πάρει πολύτιμα μαθήματα που θα χαραχτούν στη μνήμη του και θα επηρεάσουν θετικά όλη του τη ζωή. Αντί να μεμψιμοιρούμε λοιπόν για το πόσο στενοχωριέται το παιδί μας από το διαζύγιο, ας σηκώσουμε τα μανίκια  κι ας κάνουμε το διαζύγιο μια εκπαιδευτική, δημιουργική εμπειρία για το παιδί μας.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους μπορεί να παλεύετε με χαμηλή λίμπιντο. Είναι φυσιολογικό για τις γυναίκες να έχουν διαφορετικά επίπεδα λίμπιντο καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας Positive Med, εδώ είναι πέντε κοινές αιτίες χαμηλής λίμπιντο στις γυναίκες:

Άγχος

Το άγχος μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει ενάντια στα επίπεδα λίμπιντο. Ακόμη χειρότερα, πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι για τις γυναίκες είναι πιο πιθανό το άγχος αυτό να προκαλείται από τον σύντροφο τους. Εάν έχετε πολλά προβλήματα αυτή την περίοδο, είναι εύκολο να βάλετε τη σεξουαλική σας ζωή στην άκρη.

Πόνος

Εάν αντιμετωπίζετε πόνο κατά τη διάρκεια του σεξ, αυτό είναι μια σαφής ένδειξη ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους μπορεί να έχετε πόνο κατά τη διάρκεια του σεξ και θα πρέπει να το εξετάσετε με μια επίσκεψη στον γυναικολόγο σας. Για παράδειγμα, η ξηρότητα του κόλπου θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, προϊόντων πλύσης ή άλλα ιατρικά ζητήματα, όπως η δυσλειτουργία του πυελικού εδάφους ή οι ορμονικές αλλαγές, θα μπορούσαν επίσης να κάνουν τη συνουσία επώδυνη. Εάν αισθάνεστε πόνο όταν κάνετε σεξ, μην το παραμελήσετε!

Πολύ ψηφιακά ‘’συνδεδεμένοι’’

Δεν είναι μυστικό ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία και τα κοινωνικά μέσα κυριαρχούν στη ζωή μας. Το κινητό σας είναι συχνά το πρώτο και τελευταίο πράγμα που βλέπετε κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Στην πραγματικότητα, μια έρευνα διαπίστωσε ακόμη ότι το 70% των ζευγαριών συμφώνησαν ότι τα τηλέφωνά τους παρεμβαίνουν στη σεξουαλική τους ζωή. Βάλτε το τηλέφωνό σας σε αθόρυβο και δώστε στον σύντροφό σας χρόνο ποιότητας. Είναι σημαντικό να μην αφήσετε τον ψηφιακό κόσμο να αποτελέσει εμπόδιο στη σχέση σας.

Είστε ανασφαλής

Οι αντιληπτές αδυναμίες του σώματος είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο μπορεί να νιώθετε άβολα με το σεξ. Η αυτο-εικόνα σας έχει τεράστια επίδραση στο πώς σκέφτεστε και συμπεριφέρεστε σεξουαλικά. Εάν παρατηρήσετε ότι αισθάνεστε άβολα με τη φυσική σας εμφάνιση, ήρθε η ώρα να εργαστείτε για να χτίσετε την αυτοεκτίμησή σας.

Βελτιώστε τη σωματική και ψυχική σας υγεία.

Έλλειψη άσκησης

Εάν αισθάνεστε νωθρή και δεν έχετε  ενέργεια για σεξ, το πρόβλημα θα μπορούσε να είναι η έλλειψη άσκησης. Η άσκηση (ή η έλλειψη αυτής) επηρεάζει τόσες πολλές πτυχές της καθημερινής μας ζωής. Όχι μόνο ενισχύει τη διάθεσή σας και μειώνει το άγχος, αλλά μπορεί επίσης να κάνει τη ροή του αίματος σας και να αυξήσει τις ενδορφίνες. Όσο περισσότερο το σώμα σας είναι σε θέση να παράγει αυτές τις ορμόνες που σας κάνουν να αισθάνεστε καλά, τόσο καλύτερη θα είναι η ροή του αίματός σας και όσο καλύτερη είναι η ροή του αίματος και η παραγωγή ενδορφίνης, τόσο πιθανότερο είναι να έχετε ενέργεια κατά την σεξουαλική επαφή.

Τι είναι η σχιζοφρένια;

Η σχιζοφρένεια είναι μια χρόνια εγκεφαλική διαταραχή που επηρεάζει λιγότερο από το 1% του πληθυσμού. Όταν η σχιζοφρένεια είναι ενεργή, τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ψευδαισθήσεις, αποδιοργανωμένη ομιλία, προβλήματα με τη σκέψη και έλλειψη κινήτρων. Ωστόσο, με τη θεραπεία, τα περισσότερα συμπτώματα της σχιζοφρένειας θα βελτιωθούν σημαντικά και η πιθανότητα επανεμφάνισης μπορεί να μειωθεί, σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση (American Psychiatric Association).

Αν και δεν υπάρχει οριστική  θεραπεία για τη σχιζοφρένεια, η έρευνα οδηγεί σε καινοτόμες και ασφαλέστερες θεραπείες. Οι ειδικοί εξηγούν επίσης τις αιτίες της νόσου μελετώντας τη γενετική, διεξάγοντας έρευνα συμπεριφοράς και χρησιμοποιώντας προηγμένη απεικόνιση για να εξετάσουμε τη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου. Αυτές οι προσεγγίσεις  υπόσχονται νέες και πιο αποτελεσματικές θεραπείες.

Η πολυπλοκότητα της σχιζοφρένειας μπορεί να σας βοηθήσει να εξηγήσετε γιατί υπάρχουν παρανοήσεις σχετικά με την ασθένεια. Η σχιζοφρένεια δεν σημαίνει διχασμένη προσωπικότητα ή πολλαπλή προσωπικότητα. Τα περισσότερα άτομα με σχιζοφρένεια δεν είναι πιο επικίνδυνα ή βίαια από τα άτομα του γενικού πληθυσμού. Ενώ οι περιορισμένοι πόροι ψυχικής υγείας στην κοινότητα μπορεί να οδηγήσουν σε έλλειψη στέγης και συχνές νοσηλείες, είναι μια λανθασμένη αντίληψη ότι τα άτομα με σχιζοφρένεια καταλήγουν άστεγα ή ζουν σε νοσοκομεία. Τα περισσότερα άτομα με σχιζοφρένεια ζουν με την οικογένειά τους, σε ομαδικά σπίτια ή μόνοι τους.

Η έρευνα έχει δείξει ότι η σχιζοφρένεια επηρεάζει τους άνδρες και τις γυναίκες αρκετά ισότιμα, αλλά μπορεί να έχει προγενέστερη έναρξη στους άνδρες. Οι τιμές είναι παρόμοιες σε όλο τον κόσμο. Τα άτομα με σχιζοφρένεια είναι πιο πιθανό να πεθάνουν νεότερα από τον γενικό πληθυσμό, κυρίως λόγω των υψηλών ποσοστών συνυπαρχόντων ιατρικών παθήσεων, όπως καρδιακών παθήσεων και διαβήτη.

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Όταν η ασθένεια είναι ενεργή, μπορεί να χαρακτηριστεί από επεισόδια στα οποία το άτομο δεν μπορεί να έχει ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ πραγματικών και μη πραγματικών εμπειριών. Όπως συμβαίνει με οποιαδήποτε ασθένεια, η σοβαρότητα, η διάρκεια και η συχνότητα των συμπτωμάτων μπορεί να ποικίλει. Ωστόσο, σε άτομα με σχιζοφρένεια, η συχνότητα εμφάνισης σοβαρών ψυχωτικών συμπτωμάτων μειώνεται συχνά καθώς το άτομο μεγαλώνει. Η μη λήψη φαρμάκων σύμφωνα με τις οδηγίες, η χρήση αλκοόλ ή παράνομων ναρκωτικών και οι αγχωτικές καταστάσεις τείνουν να αυξάνουν τα συμπτώματα. Τα συμπτώματα εμπίπτουν σε τρεις κύριες κατηγορίες:

• Ασυνήθιστα συμπτώματα: Ψευδαισθήσεις, όπως η ακρόαση φωνών ή η εμφάνιση πραγμάτων που δεν υπάρχουν, η παράνοια και οι υπερβολικές ή παραμορφωμένες αντιλήψεις, πεποιθήσεις και συμπεριφορές
• Συνήθη συμπτώματα: Απώλεια ή μείωση της ικανότητας έναρξης σχεδίων, ομιλίας, έκφρασης συναισθήματος ή ευχαρίστησης
• Αποδιοργανωμένα συμπτώματα: Σύγχυση και διαταραγμένη σκέψη και ομιλία, πρόβλημα με τη λογική σκέψη και μερικές φορές περίεργη συμπεριφορά ή μη φυσιολογικές κινήσεις

Η γνώση είναι ένας άλλος τομέας λειτουργίας που επηρεάζεται από τη σχιζοφρένεια που οδηγεί σε προβλήματα με την προσοχή, τη συγκέντρωση και τη μνήμη και σε μειωμένη εκπαιδευτική απόδοση.

Τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας συνήθως εμφανίζονται πρώτα στην αρχή της ενηλικίωσης και παραμένουν για τουλάχιστον έξι μήνες για να γίνει διάγνωση. Οι άνδρες συχνά εμφανίζουν αρχικά συμπτώματα στα τέλη της εφηβείας τους ή στην ηλικία των 20 χρονών, ενώ οι γυναίκες τείνουν να εμφανίζουν τα πρώτα σημάδια της νόσου στην ηλικία των 20 και των 30 χρονών. Ενδέχεται να υπάρχουν νωρίτερα πιο λεπτά σημάδια, όπως προβληματικές σχέσεις, κακές σχολικές επιδόσεις και μειωμένα κίνητρα.

Πριν από τη διάγνωση, ωστόσο, ένας ψυχίατρος θα πρέπει να διενεργήσει διεξοδική ιατρική εξέταση για να αποκλείσει την κατάχρηση ουσιών ή άλλες νευρολογικές ή ιατρικές ασθένειες των οποίων τα συμπτώματα μιμούνται τη σχιζοφρένεια.

Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου;

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι ένας αριθμός γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων συμβάλλουν στην αιτιώδη συνάφεια και οι παράγοντες άγχους της ζωής μπορεί να διαδραματίσουν ρόλο στην αρχή των συμπτωμάτων και στην πορεία τους. Δεδομένου ότι πολλοί παράγοντες μπορούν να συμβάλουν, οι επιστήμονες δεν μπορούν ακόμη να είναι συγκεκριμένοι για την ακριβή αιτία σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση..

Αποκατάσταση και διαβίωση με σχιζοφρένεια

Η θεραπεία μπορεί να βοηθήσει πολλούς ανθρώπους με σχιζοφρένεια να ζήσουν πολύ παραγωγικές και ικανοποιητικές ζωές. Όπως και με άλλες χρόνιες ασθένειες, ορισμένοι ασθενείς βελτιώνονται ενώ άλλοι συνεχίζουν να είναι συμπτωματικοί και χρειάζονται υποστήριξη και βοήθεια.

Μετά τον έλεγχο των συμπτωμάτων της σχιζοφρένειας, διάφοροι τύποι θεραπείας μπορούν να συνεχίσουν να βοηθούν τους ανθρώπους να διαχειριστούν την ασθένεια και να βελτιώσουν τη ζωή τους. Η θεραπεία και οι ψυχοκοινωνικές υποστηρίξεις μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να μάθουν κοινωνικές δεξιότητες, να αντιμετωπίσουν το άγχος, να εντοπίσουν έγκαιρα προειδοποιητικά σημάδια υποτροπής και να παρατείνουν περιόδους ύφεσης. Επειδή η σχιζοφρένεια συνήθως εμφανίζεται στην αρχή της ενηλικίωσης, τα άτομα με τη διαταραχή επωφελούνται συχνά από την αποκατάσταση για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων διαχείρισης της ζωής, στην ολοκλήρωση της επαγγελματικής ή εκπαιδευτικής κατάρτισης και στην κατοχή εργασίας. Για παράδειγμα, έχουν βρεθεί προγράμματα υποστηριζόμενης απασχόλησης που βοηθούν τα άτομα με σχιζοφρένεια να αποκτήσουν αυτάρκεια. Αυτά τα προγράμματα παρέχουν στους ανθρώπους με σοβαρές ψυχικές ασθένειες ανταγωνιστικές θέσεις εργασίας στην κοινότητα.

Η αισιοδοξία είναι σημαντική και οι ασθενείς, τα μέλη της οικογένειας και οι επαγγελματίες της ψυχικής υγείας πρέπει να προσέχουν ότι πολλοί ασθενείς έχουν μια ευνοϊκή πορεία ασθένειας, ότι οι προκλήσεις μπορούν συχνά να αντιμετωπιστούν και ότι οι ασθενείς έχουν πολλές προσωπικές δυνάμεις που πρέπει να αναγνωριστούν και να υποστηριχθούν.

Photos by Pexels

Ο φόρος ψυχικής υγείας συνεχίζει να αυξάνεται. Μετά από ένα χρόνο γεμάτο φόβο για τον κορωνοϊό, το 2021 ξεκινά με περισσότερο άγχος για το COVID-19.

Τι μπορείτε να κάνετε για να καταπολεμήσετε το άγχος και την κατάθλιψη;  Μια πρόσφατη μελέτη θα σας βοηθήσει! Ο ποιοτικός ύπνος, η άσκηση και η κατανάλωση περισσότερων ωμών φρούτων και λαχανικών ( με αυτή τη σειρά) προέβλεπαν καλύτερη ψυχική υγεία και ευεξία σε νεαρούς ενήλικες.

Μπορούν να θεωρηθούν ως «τρεις πυλώνες της υγείας», δήλωσε η Shay-Ruby Wickham, μεταπτυχιακή φοιτήτρια της Ιατρικής Σχολής Otago στο Πανεπιστήμιο του Otago στο Dunedin της Νέας Ζηλανδίας και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Psychology, σύμφωνα με το άρθρο της ιστοσελίδας Today.

Η ποιότητα του ύπνου κέρδισε τον ύπνο που κάθε άτομο είχε κάθε βράδυ ως τον ισχυρότερο παράγοντα για την καλή ψυχική υγεία.

Αυτό είναι εκπληκτικό, επειδή οι συστάσεις ύπνου επικεντρώνονται κυρίως στην ποσότητα παρά στην ποιότητα, δήλωσε η Wickham.

Ενώ είδαμε ότι οι λιγότερο από οκτώ ώρες και οι περισσότερες από 12 ώρες ύπνου  συσχετίστηκαν με υψηλότερα καταθλιπτικά συμπτώματα… η ποιότητα του ύπνου υπερέβη σημαντικά την ποσότητα ύπνου στην πρόβλεψη της ψυχικής υγείας και ευεξίας.

Μόνο μια νύχτα χωρίς καλό  ύπνο μπορεί να προκαλέσει αύξηση κατά 30% στα επίπεδα άγχους, σύμφωνα με ξεχωριστή έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ.

Για τη νέα μελέτη, η Wickham και οι συνάδελφοί της ζήτησαν από περισσότερους από 1.100 ενήλικες ηλικίας 18 έως 25 ετών να συμπληρώσουν μια έρευνα μετρώντας πόσες ώρες και πόσο καλά κοιμόντουσαν, πόσο συχνά γυμνάζονταν και πώς ήταν η διατροφή τους, συμπεριλαμβανομένων πόσων ωμών φρούτων και λαχανικά έτρωγαν σε μια τυπική εβδομάδα.

Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια που είχαν σχεδιαστεί για να εκτιμήσουν την ψυχική τους υγεία, συμπεριλαμβανομένου του εάν ένιωθαν καταθλιπτικοί ή πιο χαρούμενοι. Μοιράστηκαν επίσης τα προβλήματα υγείας τους και αν πήραν αντικαταθλιπτικά.

Μετά την ανάλυση των απαντήσεων, οι ερευνητές διαπίστωσαν:

Η ποιότητα και η ποσότητα του ύπνου ήταν οι ισχυρότεροι προγνωστικοί παράγοντες της κατάθλιψης: Οι άνθρωποι που είχαν καλύτερη ποιότητα ύπνου και εκείνοι που κοιμόντουσαν εντός οκτώ έως 12 ωρών κάθε βράδυ ανέφεραν λιγότερα συμπτώματα κατάθλιψης. Η ποιότητα του ύπνου «ξεπέρασε σημαντικά» άλλες συμπεριφορές υγείας που συνδέονται με την ψυχική υγεία και ευεξία, σημείωσε η μελέτη.

Η ανεπαρκής σωματική δραστηριότητα ήταν ο δεύτερος ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας της κατάθλιψης: Η μελέτη δεν διευκρίνισε πόση άσκηση ήταν η βέλτιστη, αλλά το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων συνιστά να κάνετε τουλάχιστον 150 λεπτά την εβδομάδα κάθε δραστηριότητα που κάνει την καρδιά να κτυπά γρηγορότερα.

Η κατανάλωση ωμών φρούτων και λαχανικών προέβλεπε βελτίωση: Το σημείο φάνηκε να είναι περίπου πέντε μερίδες την ημέρα. Τα μαγειρεμένα ή μεταποιημένα φρούτα και λαχανικά δεν ήταν τόσο ευεργετικά. Δηλώσεις όπως, «Ζω μια σκόπιμη και ουσιαστική ζωή» και «Είμαι αφοσιωμένος και ενδιαφέρομαι για τις καθημερινές μου δραστηριότητες» δείχνουν την ευεργετική επίδραση του τρίπτυχου ύπνος- άσκηση- διατροφή στην ευεξία του ατόμου.

Photos by Pexels